Δέκα χρόνια συμπληρώνονται από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, ένα γεγονός που αποτέλεσε σημείο καμπής για τη χώρα, αναδιαμορφώνοντας ριζικά τις σχέσεις μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Στις 15 Ιουλίου 2016, μια ομάδα αξιωματικών επιχείρησε να ανατρέψει την εκλεγμένη κυβέρνηση του Προέδρου Recep Tayyip Erdogan, χρησιμοποιώντας άρματα μάχης και μαχητικά αεροσκάφη. Η απόπειρα, ωστόσο, κατεστάλη μέσα σε λίγες ώρες, χάρη στην κινητοποίηση των πολιτών και των πιστών τμημάτων του στρατού και της αστυνομίας.
Το αποτυχημένο πραξικόπημα υπήρξε το πιο αιματηρό στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, με περίπου 250 νεκρούς και πάνω από 2.200 τραυματίες. Για τον απόστρατο συνταγματάρχη Unal Atabay, η αποτυχία του πραξικοπήματος στηρίχθηκε στην αντίσταση των πολιτών και στο θεσμικό αντανακλαστικό των ενόπλων δυνάμεων. Παραδοσιακά, ο στρατός στην Τουρκία επενέβαινε συχνά στην πολιτική ζωή, έχοντας ανατρέψει κυβερνήσεις το 1960, το 1971, το 1980 και το 1997.
Μετά το 2016, η κυβέρνηση του κόμματος AK Party επιτάχυνε τις διαδικασίες για τον περιορισμό της επιρροής του στρατού. Η Άγκυρα κατηγόρησε το δίκτυο του Fethullah Gulen, γνωστό ως FETO, για τον σχεδιασμό της απόπειρας. Ακολούθησαν μαζικές εκκαθαρίσεις στο στράτευμα, τη δικαιοσύνη και τη δημόσια διοίκηση, ενώ οι στρατιωτικές ακαδημίες αντικαταστάθηκαν από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Άμυνας. Σήμερα, οι αναλυτές θεωρούν σχεδόν απίθανη μια νέα συμβατική στρατιωτική επέμβαση.
Ωστόσο, το ζήτημα της δημοκρατικής λειτουργίας παραμένει στο προσκήνιο. Ο πολιτικός επιστήμονας Ali Carkoglu επισημαίνει ότι, ενώ η υποταγή του στρατού στην πολιτική εξουσία ήταν απαραίτητη, η δημοκρατική εδραίωση απαιτεί επίσης ανεξάρτητους θεσμούς και ελευθερία έκφρασης. Την ίδια στιγμή, οι διώξεις κατά της αντιπολίτευσης και τα περιοριστικά μέτρα προκαλούν έντονες επικρίσεις από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως το Human Rights Watch, που υποστηρίζουν ότι οι έκτακτες εξουσίες μετατράπηκαν σε μόνιμους περιορισμούς των πολιτικών ελευθεριών. Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, επιμένει ότι τα μέτρα ήταν απαραίτητα για την εθνική ασφάλεια, υπενθυμίζοντας ότι ακόμα και σήμερα, εννέα χρόνια μετά, συνεχίζονται οι επιχειρήσεις κατά υπόπτων για διασυνδέσεις με το FETO.
