Ο Λιου Σισίν, ο κορυφαίος σύγχρονος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας στην Κίνα, μας φέρνει μια δόση από το όραμά του για το μέλλον, μέσα από μια εκ βαθέων συνέντευξη. Γνωστός παγκοσμίως για την τριλογία του “Το Πρόβλημα των Τριών Σωμάτων”, που τον έκανε νικητή του βραβείου Hugo το 2015, ο Λιου μοιράζεται σκέψεις που ξεκινούν από την θεωρία του “σκοτεινού δάσους” και φτάνουν μέχρι τις ανεξερεύνητες δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης.
“Η επιστημονική φαντασία δεν είναι προφητεία, αλλά ένας κατάλογος πιθανοτήτων”, εξηγεί ο Λιου. Η θεωρία του “σκοτεινού δάσους” – ότι οι πολιτισμοί κρύβονται ή χτυπούν προληπτικά στο σύμπαν, φοβούμενοι τον αφανισμό – είναι απλώς η πιο σκοτεινή από τις πολλές πιθανότητες που μπορεί να επιφυλάσσει το διάστημα. Παρόλο που ο ίδιος είναι ένας “ορθολογικός αισιόδοξος”, πιστεύει ακράδαντα στην πρόοδο της ανθρωπότητας, η οποία όμως εξαρτάται από τις κρίσιμες επιλογές που κάνουμε.
Ένα από τα πιο καίρια θέματα της συζήτησης ήταν η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI). Ο Λιου, παρά την έκπληξή του για το πώς η AI εισέρχεται σε “ανώτερα” πεδία όπως η λογοτεχνία και η τεχνολογία, πιστεύει ότι η εξέλιξή της μπορεί να ξεπεράσει την ανθρώπινη δημιουργικότητα. “Ο εγκέφαλος δεν ακολουθεί κάποιον ιδιαίτερο φυσικό νόμο. Επομένως, πιστεύω ότι είναι απόλυτα πιθανό η AI να μας ξεπεράσει. Αυτό, από την πλευρά της επιστημονικής φαντασίας, δεν είναι καν απαισιόδοξη σκέψη.” Μάλιστα, θεωρεί ότι αν η AI ξεπεράσει την ανθρωπότητα, ίσως μέσω της AI να μπορέσει η ανθρώπινη πολιτισμική ζωή να διαδοθεί στο σύμπαν, αφού οι δικές μας σωματικές και πνευματικές δυνατότητες είναι περιορισμένες.
Σχετικά με την “σκοτεινή δασική” συμπεριφορά, ο Λιου διευκρινίζει ότι δεν είναι μια μεταφορά για την ανθρώπινη κοινωνία. “Εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε αυτά τα εμπόδια στην κοινωνία μας. Μοιραζόμαστε το ίδιο είδος, μπορούμε να επικοινωνούμε και να συνεργαζόμαστε.” Η συμπεριφορά αυτή, κατά την άποψή του, καθορίζεται περισσότερο από το επίπεδο παραγωγικότητας και τεχνολογίας.
Όσον αφορά την κινηματογραφική μεταφορά της τριλογίας του, ο Λιου αναγνωρίζει τις διαφορές μεταξύ της κινεζικής και της Netflix εκδοχής, εκτιμώντας τις δικές τους αρετές. Τέλος, αναφέρεται στην “ψηφιακή ζωή” ως μια μακρινή πραγματικότητα, που θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης, αν και τονίζει ότι η AI δεν μπορεί ακόμα να αντικαταστήσει την ανθρώπινη δημιουργικότητα.
