Η mezzo-soprano Amy J Payne ενσαρκώνει τον ομώνυμο ρόλο στην παράσταση “Pass the Spoon” της opera-north/”>Opera North, σε μια παραγωγή που ξεπερνά τα συμβατικά όρια της όπερας. Ενώ οι ντίβες συνηθίζουν να πηδούν από κάστρα ή να παρασύρονται από χιονοστιβάδες, σπάνια μια τραγουδίστρια καλείται να καταπιεί ολόκληρη ένας τερατώδης καλοφαγάς. Η Payne υποδύεται την June Spoon, την φωνακλάδικη οικοδέσποινα μιας τηλεοπτικής μαγειρικής εκπομπής, όπου το ερώτημα εάν θα “περάσει” ή θα καταλήξει σε περιττώματα είναι το κεντρικό δίλημμα αυτής της, ομολογουμένως, τρελής παράστασης.
Η ιδέα γεννήθηκε το 2008, όταν ο Ιρλανδός συνθέτης David Fennessy και ο σκηνοθέτης Nicholas Bone συνεργάστηκαν με τον David Shrigley, τον εικαστικό καλλιτέχνη γνωστό για τα χαρακτηριστικά, σκοτεινά χιουμοριστικά του σχέδια και τις ευφυείς λεζάντες του. Η παράσταση, που περιγράφεται ως “ένα είδος όπερας”, έκανε πρεμιέρα στο Tramway της Γλασκώβης το 2011.
Ο Shrigley προσεγγίζει τη ζωή με τις συνηθισμένες της σκληρότητες, ανταποκρινόμενος με σαρκαστικό χιούμορ και νεκρική αδιαφορία. Στην όπερα, η June και ο άτυχος βοηθός της Phillip Fork, σχεδιάζουν ένα πλούσιο γεύμα για τον υποτιθέμενο κανίβαλο Mr Granules. Οι πραγματικοί ήρωες, ωστόσο, είναι τα τρόφιμα: ένα τρίο τρομαγμένων κονδύλων, ένα καταθλιπτικό αυγό και μια μπανάνα που πιστεύει στην ανωτερότητά της ως εξωτικό φρούτο σε σύγκριση με απλά λαχανικά ρίζας. Το καστ συμπληρώνεται από έναν ψυχωτικό χασάπη και ένα χορευτικό σκατάκι.
Η μουσική του Fennessy, που εκτελείται από μια 11μελή ορχήστρα δωματίου επί σκηνής, ντυμένη σαν σεφ, κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο. Βασισμένη στον μοντερνισμό του 20ου αιώνα – στην πιο μακάβρια έκφανσή του, το “Punch and Judy” του Birtwistle προέκυψε στο μυαλό – δεν δίστασε να εισαγάγει ένα μελωδικό κομμάτι εδώ κι εκεί, ή ακόμη και να “κλέψει” το “Für Elise”. Μοτορικοί ρυθμοί, καυστικά έγχορδα και ο ήχος του ακονίσματος των μαχαιριών έπαιξαν τον ρόλο τους, όπως και το τρομπόνι wah-wah, το εκκλησιαστικό όργανο, η άρπα και μια συρταριέρα γεμάτη κρουστά. Ο μουσικός διευθυντής της Opera North, Garry Walker, διατήρησε τη συνοχή, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό δεδομένου ότι η ορχήστρα καλούνταν συχνά να τραγουδήσει και να φωνάξει.
Η σκηνική διαμόρφωση της Bek Palmer, με τραπέζι, πάγκο και ένα γυαλιστερό κόκκινο ψυγείο, συμπλήρωνε τις παιχνιδιάρικες στολές, σχεδιασμένες από τον Shrigley στο χαρακτηριστικό του στυλ. Με τα μικροσκοπικά τους μάτια και τα τρεμάμενα στόματά τους, τα καταδικασμένα λαχανικά ήταν εκπληκτικά συγκινητικά μέσα στη γενική ατμόσφαιρα της τρέλας. Ο άφωνος Mr Granules, ένα κράμα από έναν παχύσαρκο γίγαντα και έναν λαίμαργο επιχειρηματία, ήταν ξεκαρδιστικός. Ο εφευρετικός Bone μετακινούσε τα στοιχεία του στη σκηνή με ψύχραιμη αποτελεσματικότητα.
Η Payne εργάστηκε ακούραστα ως Spoon, βγάζοντας όλη της τη δύναμη κάθε φορά που πετούσε τη λέξη “σούπα”. Συνδυάστηκε άψογα με τον Xavier Heatherington, ο οποίος εναλλασσόταν αβίαστα μεταξύ κεφαλής και μεσαίας φωνής ως ο γκρινιάρης Fork. Ο Mark Nathan ήταν μια επιβλητική Μπανάνα, ενώ ο Peter Van Hulle ένας περίεργα ανησυχητικός Χασάπης. Ωστόσο, η παράσταση έκλεψε η διπλή εμφάνιση του Frazer Scott ως Mr Egg και του απολαυστικά ακατάλληλου Shit. Η παράσταση παρουσιάζεται στο Howard Assembly Room, Leeds, έως τις 21 Δεκεμβρίου.
