Πάντα πίστευα ότι η ηθική ενός καλού πολίτη περιορίζεται στο να μην προκαλεί βλάβη στον κόσμο γύρω του. Ωστόσο, η αντίληψή μου για το τι σημαίνει πραγματικά να είσαι «καλός» άλλαξε ριζικά όταν επέστρεψα στο σπίτι μου στο Staffordshire, το καλοκαίρι του 2025. Όλα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια μιας βόλτας με τον σκύλο μου κοντά στο κανάλι, όπου συνάντησα τον παππού μου, τον Nicholas. Αντί να περπατά στο μονοπάτι, εκείνος σκαρφάλωνε σε ένα χαντάκι, κρατώντας με καμάρι μια τσιμπίδα για σκουπίδια και μια γεμάτη σακούλα.

Ανακάλυψα, λοιπόν, ότι ο 83χρονος παππούς μου αφιερώνει καθημερινά περίπου μία ώρα για να καθαρίζει την περιοχή, φτάνοντας στα άκρα. Δεν διστάζει να βουτήξει σε βάλτους για να ανασύρει ένα άδειο πακέτο από noodles, να σκαρφαλώσει σε δέντρα για να φτάσει σακούλες περιττωμάτων σκύλων, ή ακόμα και να μπει μέσα στο κανάλι για να απομακρύνει κορμούς που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ζημιά στα διερχόμενα σκάφη.

Παρακολουθώντας τον, ένιωσα την ανάγκη να συμμετέχω. Σύντομα, η καθημερινή μου ρουτίνα περιελάμβανε τον καθαρισμό της περιοχής υπό τις οδηγίες του Nicholas. Μαζί, έχουμε φροντίσει από τη μετακίνηση σκουπιδιών μέχρι την υποστήριξη νεαρών δέντρων που είχαν πέσει μετά από καταιγίδα. Η εμπειρία αυτή με δίδαξε ότι η ιδιότητα του πολίτη απαιτεί έμπρακτη προσφορά και όχι απλώς την υιοθέτηση «σωστών» απόψεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αλλαγή στη στάση μου έχει επηρεάσει πλέον τις καταναλωτικές μου συνήθειες, αλλά και τη σχέση μου με την τοπική κοινότητα, καθώς οι βαρκάρηδες στο κανάλι συχνά μας εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους.