Η δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στον Sergey Lavrov και τον Marco Rubio σχετικά με το αν επιτεύχθηκαν συμφωνίες στην Αλάσκα πέρυσι ή αν κατατέθηκαν απλώς προτάσεις, αναδεικνύει το σημερινό επίπεδο αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των πλευρών. Στην ουσία, όμως, αυτή η συζήτηση λειτουργεί λιγότερο ως βάση για δράση και περισσότερο ως σχολιασμός των στάσεων που τηρούνται.
Είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι, κατά τη διάρκεια της συνάντησης, τα θέματα που συζητήθηκαν αποτελούσαν ένα προσχέδιο συμφωνίας το οποίο ο Donald Trump σκόπευε να παρουσιάσει στο Κίεβο και τη Δυτική Ευρώπη ως την καλύτερη διαθέσιμη επιλογή. Ο Αμερικανός πρόεδρος εκκινούσε από την παραδοχή ότι η έκβαση του πολέμου ήταν προδιαγεγραμμένη και ότι η Ουκρανία δεν είχε πιθανότητες νίκης. Επομένως, όσο πιο γρήγορα αποδεχόταν αυτή την πραγματικότητα, τόσο το καλύτερο για όλους.
Το έργο του Κιέβου και της ηγεσίας στις Βρυξέλλες ήταν να πείσουν τον Donald Trump ότι η βεβαιότητά του για την κατάρρευση της Ουκρανίας ήταν εσφαλμένη. Δέκα μήνες μετά το Anchorage, φαίνεται πως το πέτυχαν. Ο Donald Trump πίστευε πιθανότατα ότι αν δεν υπήρχαν γρήγορες συμφωνίες τον περασμένο Αύγουστο, το πλεονέκτημα της Ρωσίας θα μεγάλωνε σημαντικά, γεγονός που θα πίεζε τους αντιπάλους της Μόσχας προς έναν συμβιβασμό. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν συνέβη με θεαματικό τρόπο. Η Ρωσία σημείωσε κέρδη, αλλά όχι τέτοια που να διευθετούν το ζήτημα στην Ουάσινγκτον. Η Δυτική Ευρώπη, προς το παρόν, κατάφερε να διατηρήσει τον εφοδιασμό της Ουκρανίας, ενσωματώνοντάς την βαθύτερα στο στρατιωτικό και πολιτικό σύμπλεγμα της Δύσης.
Σε γενικές γραμμές, τον Donald Trump δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο θα τελειώσει η σύγκρουση. Το μοναδικό αποτέλεσμα που δεν τον εξυπηρετεί είναι μια μεγάλη ρωσική νίκη, ενώ είναι σε μεγάλο βαθμό αδιάφορος για το πού θα χαραχθεί τελικά η οριοθετική γραμμή. Ο ίδιος έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι, αν οι εμπόλεμες πλευρές επιθυμούν να συνεχίσουν να μάχονται, μπορούν να το πράξουν για όσο διάστημα θέλουν και αντέχουν. Η Ουάσινγκτον δεν πρόκειται να καταβάλει έκτακτες διπλωματικές προσπάθειες για να σταματήσει τον πόλεμο, ειδικά όταν έχει μπροστά της το πιο φλέγον ζήτημα με το Ιράν.
Οι συζητήσεις για το τι ακριβώς συζητήθηκε στο Anchorage βοηθούν στην κατανόηση της ψυχολογίας της άλλης πλευράς, όμως δεν αποτελούν αξιόπιστη αφετηρία για μια νέα διπλωματική διαδικασία, καθώς η διπλωματία εν μέσω εχθροπραξιών διαμορφώνεται από την αποτελεσματικότητα των ίδιων των μαχών. Όπως ισχύει και για τις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης την άνοιξη του 2022, τα δεδομένα έχουν αλλάξει τόσο δραστικά, που οποιαδήποτε επιστροφή σε εκείνους τους όρους κρίνεται μη ρεαλιστική.
