Η ταινία *Supergirl* αποτελεί το πρώτο ουσιαστικό δείγμα για το πώς ο James Gunn σκοπεύει να διαμορφώσει το μέλλον του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, πέρα από την επιστροφή του Superman. Αντί για τις κλασικές καταστροφικές συγκρούσεις που θυμίζουν τις ταινίες του Zack Snyder, η νέα παραγωγή, σε σκηνοθεσία του Craig Gillespie, επιλέγει μια πιο εναλλακτική και προσωπική προσέγγιση.

Η Kara Zor-El, που υποδύεται η Milly Alcock, απέχει πολύ από τον οπτιμισμό του ξαδέλφου της. Μεγαλωμένη στην Argo, όπου παρακολουθούσε τους πάντες να δηλητηριάζονται από την ακτινοβολία του κρυπτονίτη, η Supergirl εμφανίζεται αρχικά ως μια κυνική ηρωίδα που αναζητά διέξοδο στο αλκοόλ. Η πλοκή ξεδιπλώνεται όταν η ορφανή Ruthye Marye Knoll ζητά τη βοήθειά της για να εκδικηθεί τον Krem of the Yellow Hills, ο οποίος εξόντωσε την οικογένειά της. Η κατάσταση αλλάζει δραματικά για την Kara όταν ο Krem δηλητηριάζει τον σκύλο της, τον Krypto, κλέβοντας παράλληλα το σκάφος της.

Η ταινία δανείζεται στοιχεία από τα γουέστερν, παρουσιάζοντας ένα διαγαλαξιακό σύμπαν γεμάτο εξωγήινους πολιτισμούς. Ωστόσο, η μεγαλύτερη ανατροπή έρχεται από το ίδιο το σενάριο: ενώ στο πρωτότυπο κόμικ *Supergirl: Woman of Tomorrow* των Tom King και Bilquis Evely η ηρωίδα επιλέγει τη δικαιοσύνη μέσω του εγκλεισμού του αντιπάλου στη Phantom Zone, στην ταινία η Supergirl επιλέγει να εκτελέσει τον Krem. Αυτή η ηθική αμφισημία αντανακλά μια πιο σκοτεινή πραγματικότητα, όπου η βία στην περιφέρεια του διαστήματος παραμένει ανεξέλεγκτη.

Παρά τις ανάμεικτες κριτικές, η ταινία *Supergirl* τολμά να απομακρυνθεί από τις ιστορίες που καταλήγουν σε αποκαλυπτικές καταστροφές, προτιμώντας μια πιο αυτοτελή και χαρακτηριστική αφήγηση. Όπως το *True Grit* μεταφερμένο στο διάστημα, η νέα παραγωγή υπογραμμίζει πως το μέλλον των ταινιών με υπερήρωες ίσως βρίσκεται σε μικρότερες, πιο ανθρώπινες ιστορίες πόνου και λύτρωσης.