Μετά την επιτυχία του “Superman” του James Gunn στο καλοκαιρινό box office, ο κόσμος περίμενε να δει πώς θα διαμορφωθεί το υπόλοιπο σύμπαν της DCU. Τώρα, με την πρεμιέρα του trailer της Supergirl, έχουμε την πρώτη ουσιαστική εικόνα. Με βάση τα όσα είδαμε, η νέα Kara Zor-El ζει σε έναν ατρόμητο νέο κόσμο θεών και τεράτων, ο οποίος αντικατοπτρίζει τη μοναξιά και την οργή της.
Η “γυναίκα του αύριο” την οποία υποδύεται η Milly Alcock, ενδέχεται να μην μοιάζει με καμία άλλη ηρωίδα που έχουμε δει στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη, κάτι που είναι εντυπωσιακό δεδομένου του πόσο συχνά η Supergirl έχει εμφανιστεί στο παρελθόν. Η εκδοχή της Helen Slater του 1984 θεωρείται πλέον ένα είδος ξεθωριασμένου τεχνουργήματος της εποχής Reagan, μια καλοπροαίρετη αλλά θανάσιμα κιτς προσπάθεια. Η Supergirl της Sasha Calle στην πρόσφατη ταινία “The Flash” έδειχνε μελαγχολική, θυμωμένη και δυνητικά ικανή να αλλάξει τα δεδομένα. Και η Melissa Benoist πρωταγωνίστησε για έξι σεζόν σε μια σειρά “Supergirl” που έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό, αλλά σπάνια κατάφερε να εισχωρήσει στη συνείδηση όσων πραγματικά αγοράζουν κόμικς.
Η νέα ταινία ευθυγραμμίζεται σε μεγάλο βαθμό με τη μίνι-σειρά “Supergirl: Woman of Tomorrow” των Tom King και Bilquis Evely του 2021-22. Στο κόμικ, η Kara δεν φτάνει στη Γη ως μωρό. Στέλνεται μετά τον βρεφό Superman με την ρητή αποστολή να τον προσέχει μόλις φτάσει, αλλά η αποστολή της αποτυγχάνει καταστροφικά και μένει να δει τον Krypton να πεθαίνει μπροστά στα μάτια της. Το trailer μας δείχνει μια Supergirl που μοιάζει μεγαλύτερη από τα 23 της χρόνια: μια φιγούρα που πίνει πολύ, είναι διαρκώς μεθυσμένη και δεν έχει την πολυτέλεια της αισιόδοξης οπτικής του Superman. Έφτασε στη Γη τραυματισμένη και φορτωμένη με τρομερές αναμνήσεις.
Γνωρίζουμε από το κόμικ ότι η ταινία θα την δείξει να αναγκάζεται να συνεργαστεί με ένα νεαρό εξωγήινο κορίτσι, τη Ruthye, η οποία αναζητά εκδίκηση για τον δολοφονημένο πατέρα της. Αυτό πιθανότατα θα παρασύρει την Kara σε μια ζοφερή βεντέτα, όπου οι θεϊκές δυνάμεις δεν προσφέρουν κανένα σαφές ηθικό πλεονέκτημα, και το να είσαι ο πιο δυνατός στο δωμάτιο αποδεικνύεται η λιγότερο χρήσιμη ικανότητα που έχει. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η εκδοχή του διαστήματος της DCU πέρα από τα σύνορα του ηλιακού συστήματος δεν θα μοιάζει καθόλου με αυτό που εφηύρε ο Gunn με τις ταινίες “Guardians of the Galaxy” της Marvel. Η Ruthye είναι ένα παιδί που θέλει εκδίκηση, όχι σωτηρία, και αυτό είναι το τέλειο, ερημικό σύμπαν για μια ιστορία που θα μπορούσε να έχει έντονα στοιχεία western.
Αν ισχύει αυτό, θα πρόκειται για μια ριζική αλλαγή στον τρόπο που το διάστημα αντιμετωπιζόταν στην εποχή προ-Gunn της DC, όταν θεωρούνταν περισσότερο μια απειλητική παρουσία παρά ένας πραγματικός τόπος. Εξωγήινοι θεοί έφταναν για να χτυπήσουν τη Γη, όχι για να περιπλανιούνται σε ξεχασμένους κόσμους. Η Supergirl, αντίθετα, υποδηλώνει ένα σύμπαν γεμάτο ηθικές “νεκρές ζώνες” και εγκαταλελειμμένα σύνορα – το είδος του τόπου όπου η ελπίδα δεν ταξιδεύει καλά.
