Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC) καλείται να παρέμβει άμεσα και να ερευνήσει τις καταγγελίες για συστηματική χρήση σεξουαλικής βίας από το Ισραήλ, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης σύγκρουσης. Σύμφωνα με μια αυξανόμενη πληθώρα αποδείξεων, η σεξουαλική κακοποίηση δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό από «κακά μήλα», αλλά μια συστηματική πρακτική που χρησιμοποιείται ως εργαλείο ταπείνωσης, κυριαρχίας και εξόντωσης.
Όπως επισημαίνουν ο Triestino Mariniello και η Mariagiulia Giuffré, καθηγητές Νομικής στο Liverpool John Moores University, η κατάσταση στις ισραηλινές φυλακές έχει επιδεινωθεί δραματικά από τον Οκτώβριο του 2023. Το ντοκιμαντέρ του Al Jazeera, με τίτλο “Bodies of Evidence”, φέρνει στο φως συγκλονιστικές μαρτυρίες επιζώντων, περιγράφοντας βασανιστήρια που περιλαμβάνουν βιασμούς, σεξουαλικές επιθέσεις με αντικείμενα και εξευτελισμούς σε κάθε στάδιο της κράτησης.
Το μέγεθος του ζητήματος είναι τεράστιο: από το 1967, εκτιμάται ότι περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι έχουν περάσει από τις ισραηλινές φυλακές. Σήμερα, τουλάχιστον 9.500 κρατούμενοι, ανάμεσά τους 360 παιδιά, βρίσκονται έγκλειστοι, ενώ 3.500 κρατούνται σε «διοικητική κράτηση» χωρίς δίκη. Η ευθύνη για αυτή την κατάσταση διαχέεται σε όλο τον κρατικό μηχανισμό, από τον στρατό και την αστυνομία μέχρι την υπηρεσία φυλακών (IPS) και την υπηρεσία πληροφοριών Shin Bet. Μάλιστα, δημοσιεύματα της εφημερίδας Haaretz έχουν κατονομάσει αξιωματούχους, όπως τον υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Itamar Ben-Gvir, ως υπεύθυνους για τις συνθήκες κακοποίησης.
Νομικά, η διαφορά είναι κρίσιμη: ενώ μια μεμονωμένη πράξη μπορεί να θεωρηθεί έγκλημα πολέμου, η συστηματική εφαρμογή τέτοιων πρακτικών με σκοπό την καταστροφή μιας προστατευόμενης ομάδας μπορεί να χαρακτηριστεί ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ή ακόμα και ως γενοκτονία. Οι ειδικοί τονίζουν ότι το ICC πρέπει να διευρύνει το πεδίο της έρευνάς του, εξετάζοντας όχι μόνο τους φυσικούς αυτουργούς, αλλά ολόκληρη την αλυσίδα ευθύνης, συμπεριλαμβανομένων των διοικητών και των πολιτικών προϊσταμένων. Η ατιμωρησία όχι μόνο ενθαρρύνει τη συνέχιση των εγκλημάτων, αλλά υπονομεύει τα ίδια τα θεμέλια του διεθνούς ποινικού δικαίου.
