Η διαδρομή του David Hockney μέσα στον χρόνο μοιάζει με μια συνεχή αναζήτηση της ομορφιάς, που ξεκίνησε από τα διάσημα «πισίνα» και τα πορτρέτα του Λονδίνου για να καταλήξει στους καταπράσινους λόφους του Yorkshire. Πρόσφατα, η Fondation Louis Vuitton στο Παρίσι φιλοξένησε μια εντυπωσιακή αναδρομική έκθεση, η οποία ανέδειξε τον Hockney ως έναν αθεράπευτα τολμηρό καλλιτέχνη. Εκεί, ανάμεσα σε ψηφιακές αναπαραστάσεις της φύσης στη Normandy, το κοινό ήρθε σε επαφή με μια πιο ώριμη, σχεδόν λυτρωτική πλευρά του δημιουργού.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Hockney αρνήθηκε να μπει σε καλούπια. Ενώ στα χρόνια της νεότητάς του το ενδιαφέρον του επικεντρωνόταν στην ανθρώπινη ομορφιά και τον ηδονισμό του Hollywood, ο 21ος αιώνας τον βρήκε να στρέφεται με πάθος στη θεωρία της προοπτικής και στις τεχνικές των παλαιών δασκάλων. Η μετακίνησή του στο Bridlington, στο Yorkshire, σηματοδότησε μια στροφή προς το «en plein air» στυλ, όπου ο καλλιτέχνης αποτύπωνε την ύπαιθρο με την ένταση της παλέτας που τον χαρακτήριζε από την Καλιφόρνια.
Η πανδημία αποτέλεσε έναν αναπάντεχο σταθμό στην καλλιτεχνική του πορεία. Απομονωμένος στη Normandy, ο Hockney χρησιμοποίησε το iPad του για να «στέλνει» την άνοιξη στους φίλους του μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Αυτά τα ψηφιακά έργα, γεμάτα φως και ζωντάνια, λειτούργησαν ως ένα μήνυμα ελπίδας απέναντι στην παγκόσμια αναταραχή. Η συνεισφορά του Jean-Pierre Gonçalves de Lima στη ζωή του αποδείχθηκε καθοριστική, χαρίζοντας στα τελευταία του έργα μια διάσταση απόλυτης τρυφερότητας, σαν ένα «φιλί στον κόσμο».
Από τις αμφιλεγόμενες αναλύσεις του για το έργο του Caravaggio μέχρι την επιτυχημένη παρουσία του στην Serpentine Gallery στο Λονδίνο, ο David Hockney απέδειξε πως η τέχνη είναι μια πανανθρώπινη γλώσσα. Παρά τη φήμη του, παρέμεινε πάντα ο ιδιόρρυθμος δημιουργός από το Yorkshire, που πίστευε πως το μόνο που χρειάζεται κανείς για να δει την ομορφιά είναι ένα βλέμμα στραμμένο στον κόσμο.
