Στα απομεινάρια του σταδίου Palestine Stadium στη Γάζα, ο 24χρονος Ali Tafesh ακολουθεί την μπάλα στηριζόμενος στις πατερίτσες του. Μαζί με τους συμπαίκτες του από την ομάδα Gaza Al-Irada —που μεταφράζεται ως «η θέληση της Γάζας»— προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανό το όνειρό τους για το ποδόσφαιρο, παρά τις φρικτές συνθήκες που έχει επιφέρει ο πόλεμος. Η ομάδα, που αποτελείται από παίκτες με ακρωτηριασμένα μέλη, προπονείται σε έναν από τους ελάχιστους διαθέσιμους αθλητικούς χώρους που έχουν απομείνει στην περιοχή.
Ενώ ο πλανήτης προετοιμάζεται για την έναρξη του Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 στη Βόρεια Αμερική, για τον Ali και τους συναθλητές του η πραγματικότητα είναι χαοτικά διαφορετική. Έχοντας χάσει το πόδι του σε βομβαρδισμό τον Φεβρουάριο του 2024, ο ίδιος, απόφοιτος νομικής και πρώην αθλητής στίβου, βρήκε στην Gaza Al-Irada μια διέξοδο από την απελπισία. «Μετά τον ακρωτηριασμό μου, έχασα την ελπίδα στη ζωή. Όμως, η ομάδα με αγκάλιασε και μου έδωσε ξανά κίνητρο», εξομολογείται.
Οι προκλήσεις είναι τεράστιες: πέρα από την καθημερινή απειλή του θανάτου, οι αθλητές δεν διαθέτουν βασικό εξοπλισμό, παπούτσια ή μέσα μεταφοράς, αναγκαζόμενοι να περπατούν ώρες με τις πατερίτσες για να φτάσουν στο γήπεδο. Ο προπονητής της ομάδας, Hatem al-Mughrebi, τονίζει ότι η απομόνωση που βιώνουν είναι οδυνηρή. Η καταστροφή 265 αθλητικών εγκαταστάσεων από τις ισραηλινές επιθέσεις έχει εξαφανίσει κάθε δυνατότητα κανονικότητας, ενώ οι υποσχέσεις της FIFA για ανοικοδόμηση παραμένουν, μέχρι στιγμής, κενό γράμμα για τους παίκτες.
Ο Saadi al-Masri, εμβληματική μορφή της ομάδας και πρώην εθνικός πρωταθλητής στην κολύμβηση και το βόλεϊ, εκφράζει την πικρία του: «Το να παρακολουθούμε το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι οδυνηρό. Είμαστε απόντες και ξεχασμένοι, ενώ ονειρευόμασταν να σηκώσουμε την παλαιστινιακή σημαία σε διεθνείς διοργανώσεις». Καθώς η ανθρωπιστική κρίση βαθαίνει, με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να εκτιμά ότι 5.000 έως 6.000 Παλαιστίνιοι έχουν υποστεί ακρωτηριασμούς από τον Οκτώβριο του 2023, οι αθλητές της Γάζας παραμένουν ένα σύμβολο ανθεκτικότητας, ζητώντας από τον κόσμο να μην τους ξεχάσει.
