Όσοι δεν γνωρίζουν την προέλευση του τηλεοπτικού Strictly Come Dancing, οφείλουν να ανακαλύψουν το Strictly Ballroom, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Baz Luhrmann από το 1992. Πρόκειται για μια ταινία ακαταμάχητα γοητευτική, τρυφερή και ρομαντική, που καθιέρωσε τον Αυστραλό σκηνοθέτη ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς του.

Το έργο αποτελεί τον «πρόγονο» των σύγχρονων διαγωνισμών χορού στην τηλεόραση. Η χημεία μεταξύ του επαγγελματία χορευτή και της παρτενέρ του, καθώς και η σταδιακή ανάπτυξη του ερωτισμού τους μέσα στην αίθουσα προβών, αποτελούν στοιχεία που η ταινία καθιέρωσε ως αφηγηματικά εργαλεία. Στην ιστορία, ο νεαρός Scott Hastings (τον οποίο υποδύεται ο Paul Mercurio) προετοιμάζεται για το εθνικό πρωτάθλημα χορού από την ηλικία των έξι ετών. Πιεσμένος από την αυστηρή μητέρα του, Shirley (Pat Thomson), και τον καταβεβλημένο πατέρα του, Doug (Barry Otto), ο Scott παλεύει να διατηρήσει το πάθος του, επιμένοντας να εντάσσει αυτοσχέδιες, εντυπωσιακές κινήσεις στις χορογραφίες του.

Όλα αλλάζουν όταν η Fran (Tara Morice), μια ντροπαλή αρχάρια, γίνεται η νέα του παρτενέρ. Με τη βοήθεια της γιαγιάς της, που του μαθαίνει να νιώθει τον ρυθμό της λατινοαμερικάνικης μουσικής, ο Scott ανακαλύπτει την πραγματική ουσία του χορού. Μαζί, καλούνται να αντιμετωπίσουν τη διαφθορά της ομοσπονδίας, με επικεφαλής τον Barry Fife (Bill Hunter).

Πέρα από την πλοκή, η ταινία αποκαλύπτει τα σκηνοθετικά χαρακτηριστικά που αργότερα έγιναν το σήμα κατατεθέν του Baz Luhrmann, όπως τα έντονα κοντινά πλάνα και η πληθωρική αισθητική. Το Strictly Ballroom είναι μια δίνη διασκέδασης που αξίζει να δείτε ξανά. Από τις 12 Ιουνίου, η ταινία προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας, καθώς και σε ψηφιακές πλατφόρμες.

[https://www.youtube.com/watch?v=PLwfNOrIqSs]