Πιστεύουμε πως γνωρίζουμε καλά τον κόσμο του Maurits Cornelis Escher, με τις απίθανες σκάλες και τα κτίρια που συστρέφονται με τρόπους που αψηφούν τη φυσική. Ωστόσο, μια νέα έκθεση στο Somerset House στο Λονδίνο προσφέρει μια εντελώς διαφορετική, βαθύτερη ματιά στο έργο του, αποκαλύπτοντας ότι οι οπτικές του δημιουργίες δεν ήταν απλώς προϊόντα φαντασίας, αλλά βαθιά συνδεδεμένες με τη «γλώσσα των μαθηματικών».

Το 1945, ο Escher σχεδίασε ένα δίπλωμα για σπουδαστές σε μια προσωρινή ακαδημία στο Eindhoven, την πόλη που είχε πρόσφατα απελευθερωθεί από τη ναζιστική κυριαρχία. Πίσω από μια κουκουβάγια στο προσκήνιο, διακρίνονται στήλες μαύρου καπνού να υψώνονται από μια παραποτάμια πόλη, αντανακλώντας τη φρίκη του πολέμου. Αυτό το έργο αποδεικνύει ότι ο καλλιτέχνης δεν ήταν μόνο ένας οραματιστής των μαθηματικών μορφών, αλλά ένας παρατηρητής μιας εποχής που σημαδεύτηκε από βιαιότητα.

Στο Somerset House, ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να βυθιστεί σε παράδοξες κατασκευές, όπως στη λιθογραφία Belvedere (1958). Εκεί, ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα παρατηρούν το τοπίο από διαφορετικούς ορόφους ενός αναγεννησιακού κτιρίου, με το αρχιτεκτονικό οικοδόμημα να στρέφεται ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές διαστάσεις. Η επιρροή του Escher επεκτάθηκε πέρα από τις γκαλερί: ο φυσικός Roger Penrose τον χαρακτήρισε γεωμετρικό οραματιστή, ενώ το έργο του βρήκε θέση ακόμα και στο εξώφυλλο του άλμπουμ Ummagumma των Pink Floyd.

Η διαδρομή του καλλιτέχνη ξεκίνησε με σπουδές κοντά στον εβραίο χαράκτη Samuel Jessurun de Mesquita και περιλάμβανε ένα μεγάλο ταξίδι στη νότια Ευρώπη. Η Ιταλία, και συγκεκριμένα η πόλη Atrani στην ακτή Amalfi, του πρόσφεραν τα πρότυπα για τις μετέπειτα μελέτες του στον χώρο. Ωστόσο, η επίσκεψή του στην Αλάμπρα στη Γρανάδα ήταν αυτή που άλλαξε ριζικά την αντίληψή του, εισάγοντάς τον στο κόσμο των επαναλαμβανόμενων μοτίβων (tessellation).

Η έκθεση, η οποία διαρκεί από τις 5 Ιουνίου έως τις 6 Σεπτεμβρίου, περιλαμβάνει βίντεο, εγκαταστάσεις και γιγάντιες μεταλλικές σφαίρες, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εμπειρία που ξεφεύγει από το πλαίσιο μιας παραδοσιακής αναδρομής. Μέσα από έργα όπως το Waterfall (1961), ο Escher μας θυμίζει ότι η οπτική ψευδαίσθηση μετατρέπεται συχνά σε φιλοσοφικό παράδοξο, αναγκάζοντάς μας να αμφισβητήσουμε την ίδια την πραγματικότητα που βαδίζουμε.