Στην ηλικία των 43 ετών, νιώθοντας εξαντλημένη και εκτός φόρμας στο τέλος του 2025, η ζωή μου άλλαξε πορεία μετά από ένα μήνυμα μιας παλιάς φίλης. Η πρόταση ήταν απλή αλλά δελεαστική: μια τετραήμερη πεζοπορία με διαμονή σε καταφύγια, γεγονός που μείωσε το βάρος που χρειαζόταν να κουβαλήσω. Αν και η ιδέα της μεγάλης πεζοπορίας ως μέσο αυτογνωσίας αποτελεί πλέον κοινό τόπο στη λογοτεχνία, αποφάσισα να πω το «ναι» και να μεταμορφωθώ σε μια ενσαρκωμένη πεζοπορική κλισέ εικόνα.
Δεν είχα καμία πρότερη εμπειρία σε τέτοιες διαδρομές. Για να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου και να επιβιώσω, ξεκίνησα μια εντατική προετοιμασία. Στο σπίτι μου στη Melbourne, δοκίμασα να περπατήσω 5 χιλιόμετρα κουβαλώντας ένα σακίδιο 8 κιλών, το οποίο περιείχε ένα σακί αλεύρι και μια κολοκύθα, ως προσομοίωση του εξοπλισμού μου. Εκεί έμαθα και το πρώτο μου μάθημα: το αδιάβροχο είναι απαραίτητο, ειδικά όταν το ψιλόβροχο θυμίζει την άγρια φύση της Τασμανίας.
Η εμμονή μου με τον εξοπλισμό συνεχίστηκε με την επιλογή παπουτσιών και ρούχων. Έπρεπε να βρω ρούχα από μαλλί μερινό, σύμφωνα με τους κανόνες της Τασμανίας, και να τα συνδυάσω έξυπνα ώστε να μην μοιάζω με ληστή τραπεζών. Καθώς προετοιμαζόμουν, η εφαρμογή ABC Listen έγινε η καλύτερη συντροφιά μου, καθώς διέσχιζα την Geelong Road, μαθαίνοντας τα πάντα, από την κατασκευή κρουαζιερόπλοιων μέχρι την ιστορία της οδοντόβουρτσας.
Φτάνοντας το φθινόπωρο στο Three Capes Track, η εμπειρία ήταν αποκαλυπτική. Παρατηρούσα τους γύρω μου, συγκρίνοντας τα σακίδια και τον εξοπλισμό τους, ενώ τα σνακ αποκάλυπταν πολλά για τον χαρακτήρα του κάθε πεζοπόρου. Η δική μου «τραγωδία» ήταν η έλλειψη αλκοόλ, καθώς ζήλευα τους άλλους που απολάμβαναν το κρασί τους, φτάνοντας στο σημείο να σκέφτομαι ανταλλακτικά σενάρια με καθαρά εσώρουχα για μια γουλιά. Ακόμα και ένα πεινασμένο κοράκι που βρήκε το σακίδιό μου και άπλωσε τα εσώρουχά μου στο κατάστρωμα του καταφυγίου, έγινε μέρος της περιπέτειας. Επέστρεψα στην πόλη με χίλιες φωτογραφίες από βρύα και μια αίσθηση ολοκλήρωσης, έτοιμη ήδη για την επόμενη διαδρομή.
