Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, σε συνδυασμό με το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, έχει προκαλέσει σεισμικές δονήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Στη Νοτιοανατολική Ασία, οι οικονομίες έχουν παραλύσει λόγω των ελλείψεων σε πετρέλαιο, υγραέριο και άλλα βασικά αγαθά που εξάγονται παραδοσιακά μέσω των στενών αυτών. Οι Φιλιππίνες ήταν η πρώτη χώρα που κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ωστόσο η κίνηση αυτή δεν απέτρεψε τις επαναλαμβανόμενες διαδηλώσεις για την εκτίναξη των τιμών.
Ωστόσο, οι επιπτώσεις της σύγκρουσης δεν περιορίζονται στο κοινωνικοοικονομικό πεδίο. Στις Φιλιππίνες, και ειδικότερα στην Αυτόνομη Περιοχή Bangsamoro, η κρίση έχει εμβαθύνει την πόλωση μεταξύ των τοπικών ισλαμιστών λογίων, απειλώντας τη συνοχή της κοινότητας. Η κοινή γνώμη και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Από τη μία πλευρά, ορισμένοι υποστηρίζουν τις αντίποινα του Ιράν, θεωρώντας ότι αποκαθιστούν την αξιοπρέπεια των Μουσουλμάνων. Από την άλλη, η αντίπαλη πλευρά καταδικάζει το Ιράν λόγω της σιιτικής του ταυτότητας, φτάνοντας στο σημείο να χαρακτηρίζει τους Σιίτες ως «εχθρούς» ανάλογους με τους Σιωνιστές.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι νέο, αλλά εντάθηκε μετά τις Συμφωνίες του Αβραάμ. Η διαμάχη έχει πλέον «εισβάλει» και στο ζήτημα της Παλαιστίνης, με ορισμένους λόγιους να παρουσιάζουν την κινητοποίηση υπέρ των Παλαιστινίων ως «ιρανική πλεκτάνη». Μετά την επίθεση της Hamas κατά του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023, η ρήξη έγινε βαθύτερη. Η εργαλειοποίηση της θρησκείας για πολιτικούς σκοπούς – συχνά από λόγιους που εκπαιδεύτηκαν σε αραβικές χώρες με αυταρχικά συστήματα – δημιουργεί μια επικίνδυνη δυναμική.
Οι συνέπειες είναι σοβαρές: οι πολίτες θεωρούν λανθασμένα τους θρησκευτικούς ηγέτες ως αυθεντίες στη γεωπολιτική, ενώ η εσωτερική πόλωση αποδυναμώνει μια περιοχή που προσπαθεί να διαχειριστεί μια εύθραυστη μεταπολεμική μετάβαση. Καθώς οι Μουσουλμάνοι στο Bangsamoro αγωνίζονται από τη δεκαετία του 1970 για αυτοδιάθεση, η ανάγκη για ενιαία ταυτότητα είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Για την αποφυγή της ριζοσπαστικοποίησης, οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι οι διαφορές πρέπει να επιλύονται με ηθικούς όρους και όχι με αφορισμούς περί «απείθειας», μένοντας πιστοί στην ιστορική παράδοση της περιοχής ενάντια στην καταπίεση.
