Η επίσκεψη σε μια γκαλερί τέχνης καταλήγει σχεδόν πάντα με τον ίδιο τρόπο. Κοιτάζω ένα έργο, μετά το επόμενο και ύστερα το μεθεπόμενο, μέχρι που η μνήμη μου θολώνει. Ποιο ήταν το πρώτο; Ήταν μήπως μια φάρμα; Η αλήθεια είναι πως, μετά από μόλις 15 λεπτά, η διάθεση να δω οτιδήποτε άλλο εξαφανίζεται. Φτάνοντας στο πωλητήριο αναμνηστικών, το μόνο που επιθυμώ είναι να ξαπλώσω στο πάτωμα και να κοιμηθώ.

Το πρόβλημα, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, είναι ότι υπάρχουν απλώς πάρα πολλοί πίνακες. Παρόλο που αγαπώ την τέχνη και ασχολούμαι ο ίδιος με τη ζωγραφική, η τεράστια ποσότητα εκθεμάτων με αποθαρρύνει. Στο National Gallery εκτίθενται περισσότερα από 2.400 έργα, ενώ στο Louvre ο αριθμός φτάνει τα 4.500. Στο New York Met, όπου τα έργα μετριούνται σε δεκάδες χιλιάδες, η εμπειρία μου ήταν καταστροφική: χάθηκα στους ατελείωτους διαδρόμους, χρειάστηκα τη βοήθεια φύλακα και τελικά αποχώρησα χωρίς να θυμάμαι ούτε ένα έκθεμα.

Με δεδομένο ότι ο μέσος χρόνος παρατήρησης ενός πίνακα είναι μόλις 27 δευτερόλεπτα, μια επίσκεψη μίας ώρας μας εκθέτει σε 133 έργα. Δεν προκαλεί έκπληξη που η «κόπωση μουσείου» –ένα φαινόμενο που μελετούν οι ακαδημαϊκοί από τη δεκαετία του 1920– είναι τόσο διαδεδομένη. Η έλλειψη καθισμάτων, η σωματική κόπωση και η ατμόσφαιρα που επιβάλλει μια επιτηδευμένη σοβαρότητα απέναντι σε κάθε αντικείμενο, μετατρέπουν την πολιτιστική εμπειρία σε μια δοκιμασία υπομονής. Προσωπικά, ο τρόπος που βρήκα για να διαχειριστώ αυτή την υπερπληθώρα είναι να συντομεύω την επίσκεψη και να παραπονιέμαι στους συνοδούς μου, μέχρι να έρθει η ώρα για ένα ποτό. Αν μπορούσα να επιμεληθώ τη δική μου έκθεση, θα επέλεγα λιγότερα έργα: θα προτιμούσα να δω έναν και μόνο πίνακα παρά χιλιάδες.