«Βρήκα ένα μέρος…». Αυτή η φαινομενικά αθώα φράση μετατρέπεται στον πιο ανατριχιαστικό πυρήνα του Backrooms, της νέας ταινίας τρόμου που εξερευνά τους λεγόμενους «οριακούς χώρους» (liminal spaces). Πρόκειται για τοποθεσίες όπως άδεια εμπορικά κέντρα, γραφεία και εγκαταλελειμμένους διαδρόμους που δεν ανήκουν πουθενά και μοιάζουν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο 20χρονος σκηνοθέτης Kane Parsons, ο νεότερος δημιουργός που συνεργάστηκε ποτέ με το στούντιο, ξεκίνησε την πορεία του δημιουργώντας μικρού μήκους βίντεο στο YouTube χρησιμοποιώντας το λογισμικό Blender και το Adobe After Effects. Στην ταινία, ο Clark, ιδιοκτήτης καταστήματος επίπλων (Chiwetel Ejiofor), ανακαλύπτει μια πύλη στο υπόγειο του καταστήματός του που οδηγεί σε έναν λαβύρινθο από δωμάτια, προσπαθώντας μάταια να εξηγήσει το φαινόμενο στην ψυχολόγο του, Dr Mary Kline (Renate Reinsve).
Η έννοια των «οριακών χώρων» έχει τις ρίζες της σε μια φωτογραφία του 2003 από την ανακαίνιση ενός καταστήματος επίπλων στο Oshkosh του Wisconsin. Ο φιλόσοφος Mark Auge τους ορίζει ως «μη-τόπους», ενώ ο αρχιτέκτονας Rem Koolhaas τους αποκάλεσε «Junkspace» – τα απομεινάρια του μοντερνισμού όπου τα πάντα μοιάζουν ίδια και χωρίς ταυτότητα. Όπως αναφέρει ο Parsons στο podcast της A24, η ταινία καταγράφει την αίσθηση μιας «άπειρης γραφειοκρατίας» μέσα από φωσφορίζοντα φώτα και ψυχρούς, επαναλαμβανόμενους διαδρόμους.
Η αισθητική της ταινίας θυμίζει έντονα τα giallo φιλμ του Dario Argento, όπως το Suspiria και το Inferno, όπου το κτίριο ίδιο λειτουργεί ως ο πραγματικός «δράκος» ή το τέρας. Ο Clark προσπαθεί να σχεδιάσει χάρτες αυτού του λαβύρινθου, όμως η αρχιτεκτονική του χώρου παραμένει ασύνδετη, προκαλώντας σύγχυση και αγωνία στον θεατή.
Σε μια εποχή όπου σειρές όπως το Severance, το Stranger Things και το Dark εξερευνούν κυβερνητικά προγράμματα και σκοτεινές δυνάμεις, το Backrooms παραμένει πιο αινιγματικό. Είναι αποτέλεσμα μιας κρυφής τεχνολογίας, κάποιου προγράμματος τύπου MKUltra ή μήπως κάτι ακόμη πιο πεζό και τρομακτικό κρύβεται πίσω από την εταιρεία Asych; Η ταινία, που θυμίζει τον κοινωνικό προβληματισμό του Metropolis του Fritz Lang, μας καλεί να αναλογιστούμε πώς το δομημένο περιβάλλον επηρεάζει την ανθρώπινη ψυχολογία, μετατρέποντας την καθημερινή βαρεμάρα σε έναν εφιάλτη χωρίς τέλος.
