Η μέση ηλικία είναι μια βάναυση περίοδος, γεμάτη από εκείνο το ιδιαίτερο είδος γέλιου που συχνά συνοδεύεται από δάκρυα, κρίσεις και, αναπόφευκτα, τον θάνατο. Παρά την τραγελαφική της φύση, λίγες κωμικές σειρές καταφέρνουν να αποτυπώσουν με τόση οξύτητα αυτή την πιεστική φάση της ζωής. Εδώ έρχεται η Tina Fey, η οποία με το The Four Seasons –τη σύγχρονη αναδιαμόρφωση της ομώνυμης ταινίας της δεκαετίας του 1980, που συνέγραψε με τους Tracey Wigfield και Lang Fisher– θριαμβεύει ξανά. Η δεύτερη σεζόν της σειράς είναι ακόμα πιο διεισδυτική, συγκινητική και ξεκαρδιστική από την πρώτη.

Η δομή παραμένει ίδια: τέσσερις εντυπωσιακές διακοπές χωρισμένες ανά εποχή, με κάθε μία να περιλαμβάνει δύο επεισόδια γεμάτα ατάκες. Αυτό το «αυστηρό» πλαίσιο επιτρέπει στα μεγάλα γεγονότα να συμβαίνουν εκτός οθόνης, αφήνοντάς μας να παρακολουθήσουμε τις συνέπειές τους, υπό τους ήχους του Vivaldi και ανάμεσα σε αστεία για λυπημένα γαϊδούρια και την τραγική κωμωδία του να είσαι ένας οργισμένος πενηντάρης.

Μετά τον θάνατο του Nick (Steve Carell) στο τέλος της πρώτης σεζόν, οι ισορροπίες ανάμεσα στα τρία ζευγάρια έχουν αλλάξει. Η Kate (Tina Fey) και ο Jack συνεχίζουν να «δουλεύουν» τον γάμο τους, ο Danny και ο Claude παραμένουν αθεράπευτα σικ και καβγατζήδες, ενώ η πρώην σύζυγος του Nick, Anne, καλείται να διαχειριστεί τη νέα πραγματικότητα δίπλα στην έγκυο Ginny.

Η σειρά, η οποία προβάλλεται στο Netflix, δεν είναι απλώς μια συλλογή από αστεία. Είναι ένας όμορφος στοχασμός πάνω στην αντοχή των μακροχρόνιων σχέσεων. Η Anne πραγματοποιεί μια συναρπαστική μετάβαση από μια φοβισμένη πρώην σύζυγο σε μια αυτάρκη γυναίκα, προσφέροντας μερικές από τις καλύτερες στιγμές της σεζόν. Αν και οι πανέμορφοι χώροι και τα σκηνικά θυμίζουν ταινίες της Nancy Meyers, η ίδια η σειρά διακωμωδεί αυτή την ομοιότητα. Κάτω από την επιφάνεια, το The Four Seasons κρύβει έναν σκοτεινό και δύσκολο κόσμο, όπου τα λάθη είναι μέρος της ζωής και οι άνθρωποι που αγαπιούνται συχνά επιθυμούν εκ διαμέτρου αντίθετα πράγματα.