Η φυγή από τη Βενεζουέλα στα μέσα της δεκαετίας του 2010 ήταν για πολλούς μονόδρομος, καθώς η χώρα βυθιζόταν σε ελλείψεις τροφίμων, φαρμάκων και μια καθημερινότητα γεμάτη βίαιες ληστείες. Για τη Silvana Trevale, η απόφαση να μετακομίσει στην Αγγλία για σπουδές στο Huddersfield University ήταν μια ευκαιρία επιβίωσης, αλλά και η αρχή μιας βαθιάς υπαρξιακής αναζήτησης για την ταυτότητά της.

Το 2018, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής της στην πατρίδα, συμμετείχε σε ένα ταξίδι αποχαιρετισμού με φίλους που ετοιμάζονταν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Στην Playa Medina, ένα απόκοσμο παραθαλάσσιο μέρος όπου το δάσος είναι γεμάτο γύπες, η Silvana συνάντησε δύο αδέρφια που επέστρεφαν από το ψάρεμα με τον πατέρα τους. Εκείνη η μοναδική λήψη με την κάμερα Mamiya έγινε το σημείο αναφοράς για το δεκαετές project της, Venezuelan Youth.

«Αυτός ο σουρεαλιστικός χώρος, με τα δύο παιδιά να δείχνουν τόσο όμορφα, διαμόρφωσε όλη μου τη δουλειά», εξομολογείται η φωτογράφος. Μέσα από το νέο της βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Guest Editions, η Silvana επιδιώκει να αναδείξει μια άλλη πλευρά της χώρας της. Αν και η κρίση έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στη γενιά της, η ίδια επιλέγει να μην εγκλωβιστεί αποκλειστικά στη σκληρή ειδησεογραφία.

Συνδυάζοντας την προσωπική επαφή με τους νέους, τη μόδα και παραδοσιακά στοιχεία όπως ο χορός Joropo, η Silvana Trevale προσφέρει μια «ερωτική επιστολή» στη Βενεζουέλα. Το λεύκωμα αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η ταυτότητα των ανθρώπων δεν ορίζεται μόνο από την κρίση, αλλά και από τη δύναμη, την ανθεκτικότητα και την ομορφιά που επιμένει να υπάρχει.