Η Leïla Slimani, η συγγραφέας που έχει αφήσει το δικό της αποτύπωμα στα γράμματα, βρήκε το ιδανικό καταφύγιο στους ήσυχους διαδρόμους του Μουσείου Prado στη Μαδρίτη. Στο πλαίσιο του προγράμματος Writing the Prado, που προσκαλεί διεθνείς λογοτέχνες να δημιουργήσουν νέα έργα εμπνευσμένα από τις συλλογές του μουσείου, η Slimani αφιέρωσε χρόνο αναζητώντας τον διάλογο ανάμεσα στη ζωγραφική και τις λέξεις.

Στα υπόγεια του μουσείου, στάθηκε μπροστά στους πίνακες του Francisco Goya, ειδικά στους «Μαύρους Πίνακες», οι οποίοι, όπως δηλώνει η ίδια, δεν αποτύπωσαν απλώς το παρελθόν, αλλά το μέλλον και την ανθρώπινη κατάσταση. «Υπάρχει κάτι στο βλέμμα του Goya για την κοινωνία που με κάνει να νιώθω μια βαθιά σύνδεση», σημειώνει η συγγραφέας. Για την Slimani, η σχέση γραφής και τέχνης είναι ενστικτώδης. «Μερικές φορές, όταν γράφω, τοποθετώ πίνακες κοντά στο γραφείο μου. Κάθε βιβλίο έχει το δικό του χρώμα και η ζωγραφική αποδίδει την ατμόσφαιρα που προσπαθώ να μεταφέρω».

Η αναζήτηση της αλήθειας και η καταπολέμηση του δογματισμού βρίσκονται στο επίκεντρο της πορείας της. Από το «Adèle» μέχρι το βραβευμένο με Prix Goncourt «Lullaby», η Slimani έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται να εξερευνήσει τα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης φύσης, της ταξικής ανισότητας και των περιορισμών που επιβάλλονται στις γυναίκες. Η ίδια, κόρη γιατρού και τραπεζίτη, που εγκατέλειψε το Ραμπάτ για το Παρίσι στα 17 της, θεωρεί τη λογοτεχνία «ένα ισχυρό όπλο ενάντια στον φανατισμό και την ανοησία».

Σχολιάζοντας την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη, εκφράζει την ανησυχία της για την άνοδο του λαϊκισμού και των ακροδεξιών κομμάτων, επισημαίνοντας την εμμονή των ανθρώπων με τη διατήρηση των προνομίων και της παράδοσής τους, μια τάση που παρατηρείται τόσο στη Γαλλία όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο με κινήματα όπως το Reform. Παρά τις προκλήσεις και την κριτική που έχει δεχτεί, η Slimani επιμένει στην πολυπλοκότητα: «Ο κόσμος δεν είναι ασπρόμαυρος. Αξίζουμε περισσότερες αποχρώσεις».

Για τη συγγραφέα, η δημιουργία παραμένει μια πράξη σχεδόν μυστική. «Πρέπει να γράφεις στο σκοτάδι. Είναι ακριβώς σαν τον έρωτα: το κάνεις και δεν μιλάς γι’ αυτό. Η λογοτεχνία είναι πολύ ερωτική». Με αυτή τη διάθεση, μέσα από το νέο της έργο και την τριλογία «The Country of Others», η Leïla Slimani συνεχίζει να αμφισβητεί τα στερεότυπα και να υπερασπίζεται την ελευθερία να ορίζει κανείς τον εαυτό του, πέρα από ταμπέλες και προσδοκίες.