Η εμφάνιση του John Travolta στο Φεστιβάλ των Κάνων με μπερέ, σκελετούς γυαλιών και μια ιδιαίτερη γενειάδα, αποτέλεσε το επίκεντρο της συζήτησης, αναδεικνύοντας τη δύναμη του στιλ ως μέσο επιρροής. Παρά τα χιουμοριστικά σχόλια στο διαδίκτυο που τον συνέκριναν με barista ή χαρακτήρα από παιχνίδι, ο 72χρονος ηθοποιός αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο CNN πως η έμπνευσή του ήταν οι σκηνοθέτες του παρελθόντος, όπως ο Ingmar Bergman και ο Roberto Rossellini. Επιλέγοντας να «υποδυθεί» τον ρόλο του σκηνοθέτη μέσα από την εμφάνισή του, ο Travolta εφάρμοσε στην πράξη τη θεωρία της «ενδυματολογικής γνωστικής ικανότητας», όπου ο τρόπος που ντυνόμαστε επηρεάζει όχι μόνο το πώς αισθανόμαστε, αλλά και το πώς μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι.
Αυτή η τάση δεν περιορίζεται μόνο στο Hollywood. Από την Taylor Swift που δανείζεται την αύρα κοσμημάτων της Elizabeth Taylor, μέχρι τον Pep Guardiola που επιλέγει καρό πουκάμισα για να δηλώσει μια διαφορετική στάση εργασίας, το ντύσιμο λειτουργεί συχνά ως πολιτικό ή επαγγελματικό εργαλείο. Στον χώρο της πολιτικής, ο Andy Burnham επιλέγει retro φανέλες της Everton για να τονίσει την επαφή του με τον κόσμο, ενώ ο Wes Streeting διατηρεί το αυστηρό μπλε κοστούμι, ενισχύοντας την ιδεολογία του κεντρώου χώρου. Παρά τις προσπάθειες αυτές, η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από την εικόνα, καθώς ο κίνδυνος να διολισθήσει κανείς στην παρωδία παραμονεύει όταν η ενδυματολογική επιλογή ξεπερνά το μέτρο της αυθεντικότητας.
