Τα έργα του Mark Rothko υπήρξαν πάντοτε αφορμή για έντονες συζητήσεις. Από τη μία, οι υποστηρικτές του βλέπουν στα τεράστια πεδία χρωμάτων μια τολμηρή νέα κατεύθυνση για την αφηρημένη τέχνη, ενώ από την άλλη, οι επικριτές του περιορίζονται στην κλασική ατάκα «θα μπορούσε να το ζωγραφίσει και το παιδί μου». Ωστόσο, ο Mark Rothko γνωρίζει μια αναπάντεχη πολιτισμική αναγέννηση, χάρη στην ανακάλυψή του από τη γενιά της Gen Z.
Στο TikTok και στο Instagram, τα βίντεο που εστιάζουν στους πίνακες του Mark Rothko συγκεντρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες προβολές. Κάποιοι δημιουργοί εμπνέονται από τους καμβάδες του για να σχεδιάσουν τα ρούχα τους, ενώ άλλοι συνδέουν συγκεκριμένα έργα με διαφορετικούς τύπους προσωπικότητας. Για τη νέα γενιά, οι πίνακες αυτοί λειτουργούν ως ένα είδος αισθητικού καταφυγίου μέσα στο διαρκές οπτικό χάος και την ένταση των παγκόσμιων εξελίξεων.
Στο Houston του Texas βρίσκεται το Rothko Chapel, το οποίο ιδρύθηκε το 1964 από τους John και Dominique de Menil. Πρόκειται για έναν μοναδικό οκταγωνικό χώρο χωρίς παράθυρα, όπου εκτίθενται 14 μεγάλης κλίμακας έργα. Σύμφωνα με την ειδική δέσμευσης επισκεπτών, Carolyn King, πολλοί νέοι επισκέπτες έρχονται αναζητώντας ακριβώς αυτή την επαφή με το μυστήριο και την περισυλλογή που προσφέρει η τέχνη του.
Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο καλλιτέχνης είχε δηλώσει πως «ένας πίνακας δεν είναι η απεικόνιση μιας εμπειρίας, αλλά η ίδια η εμπειρία», σήμερα πολλοί βλέπουν τα έργα του για πρώτη φορά μέσω ψηφιακών μέσων. Η Natalia Sidlina, επιμελήτρια διεθνούς τέχνης στην Tate Modern —όπου φιλοξενούνται τα Seagram Murals από το 1958— θεωρεί πως η διάδοση της τέχνης μέσω διαδικτύου είναι θετική, καθώς συχνά ωθεί το κοινό να δει τα έργα από κοντά.
Την ίδια στιγμή, ο Mark Rothko βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτιστικής ζωής στη Florence, με εκθέσεις στη Biblioteca Medicea Laurenziana, το Palazzo Strozzi και το Museo di San Marco. Στο τελευταίο, οι πίνακες του συνδιαλέγονται με έργα του Fra Angelico, σε μια έκθεση που επιμελήθηκαν ο γιος του, Christopher, και η Elena Geuna. Είναι πράγματι ειρωνικό, αλλά και όμορφο, το γεγονός ότι ένας καλλιτέχνης που κάποτε θεωρήθηκε δυσπρόσιτος, βρίσκει σήμερα την πιο βαθιά του απήχηση σε μια γενιά τόσο απομακρυσμένη από τη δική του.
