Η τέχνη του standup αποτελεί μια ακραία μορφή αυτοέκθεσης, μια διαδικασία που ανέκαθεν μαγνήτιζε τους δραματουργούς, καθώς φωτίζει τα προσωπεία που επιλέγουμε να δείχνουμε ή να κρύβουμε από τους άλλους. Αυτό ακριβώς φαίνεται να είναι το κεντρικό πεδίο της παράστασης «I’m Not Being Funny», όπου παρακολουθούμε δύο νέους γονείς στο σαλόνι τους, να προετοιμάζονται για μια βραδιά open mic. Ο Peter επιθυμεί να παρουσιάσει αστεία, ενώ η Billie θέλει να μοιραστεί ιστορίες από την κοινή τους ζωή. Παρόλο που το κοινό αναμένει μια διερεύνηση της χρήσης και της κατάχρησης του χιούμορ πάνω στη σκηνή, το έργο επιφυλάσσει μια διαφορετική εξέλιξη.

Δεν είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι το έργο του Piers Black καταφέρνει να συνδέσει αρμονικά το ξεκίνημά του με τη συνέχεια της πλοκής. Υπάρχει μια αμηχανία στη σκηνική παρουσίαση του ζευγαριού: σχεδιάζουν σόλο εμφανίσεις ή μια κοινή παράσταση; Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν, μετά από ορισμένα flash back που αφήνουν υπονοούμενα για ένα δραματικό παρελθόν, το έργο εισέρχεται σε πιο τραυματικά μονοπάτια.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Bryony Shanahan και με την έμμεση συμμετοχή της μικρής Ruby μέσω του baby monitor, οι ηθοποιοί Jerome Yates και Tia Bannon διαχειρίζονται τις τονικές μεταβολές με αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία. Είναι εξίσου πειστικοί τόσο στην απόδοση του πρωτόλειου χιούμορ του συγγραφέα όσο και στις σκηνές όπου φροντίζουν τις συναισθηματικές πληγές ο ένας του άλλου. Η σχέση των δύο ηρώων είναι καλογραμμένη, με την Billie να ενθαρρύνει τον σύζυγό της να αντιμετωπίσει μέσω της κωμωδίας όσα αποφεύγει στην πραγματική του ζωή. Ο πόνος, όταν εμφανίζεται, εξισορροπείται επιδέξια από το χιούμορ –όπως στο ευτράπελο περιστατικό στο ασανσέρ του νοσοκομείου–, ενώ η νοσταλγία για τη δεκαετία του ’90 προσθέτει μια γλυκιά νότα στις αναμνήσεις τους.

Ωστόσο, όσο προχωρά η παράσταση, το έργο απομακρύνεται από την αρχική ιδέα της εκπαίδευσης στη κωμωδία, ενώ η αποκάλυψη του λόγου για τον οποίο οι γονείς αυτοί καταφεύγουν στο standup μοιάζει κάπως κατασκευασμένη. Μετά από 90 λεπτά, το έργο αφήνει μια αίσθηση συναισθηματικής υπερφόρτωσης, εμπλεκόμενο μόνο επιφανειακά με τα ερωτήματα για το χιούμορ ως άμυνα απέναντι στην τραγωδία, ενώ μας μεταφέρει βαθιά στις καρδιές ενός ζευγαριού που έρχεται αντιμέτωπο με τις πιο δύσκολες καταστάσεις.

Η παράσταση παρουσιάζεται στο Bush Theatre, στο Λονδίνο, έως τις 13 Ιουνίου.