Το φετινό μενού του Φεστιβάλ Καννών ξεκίνησε με μια γλυκανάλατη και ελαφρώς επίπεδη κωμωδία που δυσκολεύεται να πείσει το κοινό. Το The Electric Kiss μας μεταφέρει στην belle époque του Παρισιού, όπου μια απατεώνισσα υποδύεται το μέντιουμ, ισχυριζόμενη ότι έρχεται σε επαφή με το πνεύμα της νεκρής συντρόφου ενός βασανισμένου καλλιτέχνη. Πίσω από αυτό το σχέδιο κρύβεται ο πονηρός ατζέντης του ζωγράφου, ο οποίος ελπίζει ότι η «επικοινωνία με τον άλλο κόσμο» θα δώσει ξανά ώθηση στη δημιουργικότητα του πελάτη του.

Την ταινία υπογράφει σκηνοθετικά ο Pierre Salvadori. Στην ιστορία, η Suzanne (Anaïs Demoustier), μια νεαρή καλλιτέχνιδα τσίρκου που καταφθάνει στο Παρίσι, υποδύεται την Electric Venus. Φορώντας μια εντυπωσιακή στολή, προσφέρει φιλιά σε νεαρούς άνδρες έναντι 30 λεπτών, δημιουργώντας μια αίσθηση καθαρής ενέργειας. Όταν ο θλιμμένος ζωγράφος Antoine (Pio Marmaï) αναζητά επαφή με την αποθανούσα Irène (Vimala Pons), η Suzanne αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει την πνευματιστική συνάντηση, με την καθοδήγηση του κυνικού γκαλερίστα Armand (Gilles Lellouche).

Ωστόσο, η ροή της ταινίας συχνά ανακόπτεται από εκτενή flashback που αποκαλύπτουν τα μυστικά της Irène. Παρόλο που οι ηθοποιοί προσπαθούν να δώσουν πνοή στους χαρακτήρες, η ταινία παγιδεύεται σε έναν παρωχημένο δραματικό ρυθμό. Παρά τις φιλόδοξες προσπάθειες των συντελεστών, το αποτέλεσμα απέχει από το να γίνει μια πραγματικά συναρπαστική κινηματογραφική εμπειρία, αφήνοντας τον θεατή με την αίσθηση μιας ευκαιρίας που δεν αξιοποιήθηκε σωστά.