Ο Martin Amis συνήθιζε να επισημαίνει πως η ιδιαιτερότητα της σχέσης του με τον πατέρα του, Kingsley Amis –ως δίδυμο συγγραφέων– αποτελούσε μια «λογοτεχνική περιέργεια». Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει πως τέτοια φαινόμενα δεν είναι σπάνια, με παραδείγματα όπως οι Alexandre Dumas, οι Trollope και οι Waugh. Σήμερα, η τάση αυτή φαίνεται να γιγαντώνεται, καθώς όλο και περισσότεροι απόγονοι επιφανών λογοτεχνών ακολουθούν τον δρόμο των γονιών τους. Από τη Naomi Ishiguro, κόρη του Kazuo Ishiguro, μέχρι την Jess Gibson, κόρη της Margaret Atwood, και τον Patrick Charnley, γιο της Helen Dunmore, η νέα γενιά συγγραφέων δηλώνει δυναμικά «παρούσα».

Ποιοι είναι όμως οι πραγματικοί μηχανισμοί πίσω από αυτό το φαινόμενο; Είναι η έμπνευση που πηγάζει από το οικογενειακό περιβάλλον ή η ευκολία πρόσβασης στον εκδοτικό χώρο; Ο Nick Harkaway, γιος του John le Carré, παραδέχεται πως η παιδική του ηλικία ήταν ασυνήθιστη, καθώς τα βιβλία του πατέρα του βρίσκονταν παντού. Παρά τη φήμη, το γράψιμο παρέμενε μια «μυστηριώδης αλλά καθημερινή δραστηριότητα» για τα παιδιά αυτών των συγγραφέων. Η Deborah Moggach, μητέρα της συγγραφέως Lottie Moggach, σημειώνει πως η γραφή απαιτούσε έναν απομονωμένο και ιερό χρόνο, που συχνά έκανε τα παιδιά να αισθάνονται παραμελημένα.

Παρ’ όλα αυτά, η έκθεση στη διαδικασία της δημιουργίας λειτουργεί καταλυτικά. Για τον Frank Cottrell-Boyce και τον γιο του Aidan, η συγγραφή δεν αποτελεί επιλογή, αλλά μια φυσική συνέχεια. Όπως επισημαίνει η Amanda Craig, η οποία είναι μητέρα της Leon Craig, ο κόσμος του θεάματος γεμίζει από «νεποτιστικά τέκνα», όμως στη λογοτεχνία το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται αποκλειστικά από το ατομικό ταλέντο και το όραμα του δημιουργού.

Παρά τα πλεονεκτήματα, πολλοί νέοι συγγραφείς προσπαθούν να διατηρήσουν την αυτονομία τους, χρησιμοποιώντας μερικές φορές ψευδώνυμα ή αποφεύγοντας τη βοήθεια των γονιών τους για να αποδείξουν την αξία τους. Οι εκδότες, όπως ο Francis Bickmore, παραδέχονται πως ένα γνωστό όνομα μπορεί να ανοίξει την πρώτη πόρτα, αλλά δεν αρκεί για να διασφαλίσει μια μακρά καριέρα. Τελικά, όπως συνοψίζει ο Patrick Charnley, το ζήτημα ίσως δεν είναι η γενετική κληρονομιά, αλλά η απλή συνειδητοποίηση ότι η συγγραφή είναι ένα επάγγελμα που «μπορεί να γίνει».