Ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει μπροστά της περίπου δύο χρόνια για να αποφασίσει αν είναι διατεθειμένη να αναλάβει τα απαραίτητα ρίσκα ώστε να μετατραπεί στην οικονομική και πολιτική δύναμη που οραματίζεται. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι προτεινόμενες πράξεις για τον βιομηχανικό επιταχυντή και την κυβερνοασφάλεια, οι οποίες βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση και θα οριστικοποιηθούν μέσα στην επόμενη διετία.
Το Πεκίνο, από την πλευρά του, επιχειρεί ήδη να επηρεάσει αυτές τις εξελίξεις, χρησιμοποιώντας το «μαστίγιο και το καρότο»: από τη μία προτείνει μια νέα εμπορική συμφωνία, και από την άλλη θεσπίζει αυστηρή νομοθεσία για να τιμωρήσει εταιρείες που απειλούν τα κινεζικά συμφέροντα. Είναι προφανές ότι η Κίνα θέτει τα δικά της συμφέροντα σε προτεραιότητα. Ωστόσο, η Ευρώπη οφείλει να εκμεταλλευτεί αυτή την πίεση για να ξεκαθαρίσει τη στάση της. Αν δεν δράσει άμεσα, κινδυνεύει να οδηγηθεί σε γεωπολιτική ασημαντότητα και οικονομική συρρίκνωση.
Ο πρόεδρος Xi Jinping μιλά για αλλαγές που δεν έχουμε ξαναδεί εδώ και έναν αιώνα, αλλά ο πρόεδρος Donald Trump, μέσω της κρίσης στον Περσικό Κόλπο και άλλων γεγονότων, έχει επιταχύνει τις ανακατατάξεις. Μετά από συζητήσεις που είχα στο Beijing και στη Shanghai, διαπιστώνω ότι το Πεκίνο αισθάνεται δικαιωμένο για την προσέγγισή του, η οποία δίνει έμφαση στη βιομηχανική πολιτική και την ασφάλεια.
Η Κίνα έχει ήδη αυξήσει τους ελέγχους στις εξαγωγές και προσπαθεί να εμποδίσει ξένες εταιρείες από το να συμμορφώνονται με διεθνείς κυρώσεις που πλήττουν τα συμφέροντά της. Από τη Μέση Ανατολή έως τον Ινδο-Ειρηνικό, η αναπροσαρμογή των συμμαχιών είναι έντονη. Το Πεκίνο αποφεύγει να πάρει ξεκάθαρη θέση, κυρίως λόγω της σχέσης του με τις ΗΠΑ, αλλά και επειδή προτεραιότητά του είναι η σταθερή προμήθεια ενέργειας, καθώς και η πρόσβαση σε τεχνολογικές και αγροτικές εφοδιαστικές αλυσίδες.
Παρά τις πρόσφατες επαφές μεταξύ της Kaja Kallas και του Wang Yi, το χάσμα παραμένει. Το Πεκίνο ανησυχεί ότι μπορεί να χάσει την πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, ενώ οι Ευρωπαίοι παραμένουν διχασμένοι σχετικά με το τι ακριβώς επιδιώκουν από τις διαπραγματεύσεις με την Κίνα. Είτε πρόκειται για την Ουκρανία, τη Γροιλανδία ή το Ιράν, η Ευρώπη μοιάζει να αποσπάται από αλλεπάλληλες κρίσεις. Είναι ώρα για αποφάσεις: αν δεν διαμορφώσουμε ένα σαφές πλαίσιο για την ανταγωνιστικότητά μας και τις σχέσεις μας με την Κίνα, θα παρακολουθούμε παθητικά την οικονομία μας να παρακμάζει.
