Ο Sir Ian McKellen, με μια καριέρα που εκτείνεται σε πάνω από έξι δεκαετίες, αναπολεί τις πρώτες του εμπειρίες στο θέατρο Belgrade στο Coventry το 1961. Εκείνη την εποχή, οι θίασοι ρεπερτορίου προσέφεραν στους νέους ηθοποιούς μια πολύτιμη μαθητεία δίπλα σε έμπειρους συναδέλφους. Σήμερα, αν και το σύστημα αυτό έχει εκλείψει στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο ίδιος παρατηρεί πως ο ενθουσιασμός του κοινού για το ζωντανό θέατρο παραμένει αμείωτος, αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες μορφές ψυχαγωγίας.

Μέσα από μια σειρά ερωτήσεων, ο ηθοποιός μοιράζεται στιγμές από τη ζωή του, από την εμφάνισή του στο Glastonbury το 2025 έως την αγάπη του για την παντομίμα, την οποία θεωρεί κορυφαία τέχνη για όλη την οικογένεια. Δεν διστάζει να αναφερθεί και σε προσωπικές στιγμές, όπως η συμβουλή που του είχε δώσει ο Alec Guinness –να απέχει από τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων–, μια συμβουλή που ο Sir Ian McKellen επέλεξε συνειδητά να αγνοήσει, ιδρύοντας αργότερα την οργάνωση Stonewall.

Σχετικά με την πορεία του στον κινηματογράφο και τον εμβληματικό ρόλο του Gandalf, ο ηθοποιός τονίζει την ανθρωπιά του χαρακτήρα που τον γοήτευσε περισσότερο από κάθε τι υπερφυσικό. Κλείνοντας, αναλογίζεται το ερώτημα «να ζει κανείς ή να μη ζει», καταλήγοντας στο ότι, μετά από τόσα χρόνια, η ουσία βρίσκεται στο να αφήνεις τη ζωή να κυλά με πληρότητα.