Πώς μπορεί ένας συγγραφέας να εξαφανιστεί από τον χάρτη της λογοτεχνίας; Φέτος συμπληρώνονται έξι δεκαετίες από τον θάνατο του Eric Walrond, του γεννημένου στη Guyana συγγραφέα, ο οποίος ανδρώθηκε πνευματικά μέσα στην Αναγέννηση του Harlem, συναναστράφηκε προσωπικότητες όπως ο Countee Cullen και ο WEB Du Bois, και έγραψε ένα βιβλίο που χαρακτηρίστηκε ως το κορυφαίο έργο διηγημάτων της δυτικοϊνδικής λογοτεχνίας, για να καταλήξει στη συνέχεια στην πλήρη αφάνεια.
Το έργο αυτό είναι το Tropic Death, το οποίο φέτος κλείνει 100 χρόνια από την έκδοσή του. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό πορτρέτο της Καραϊβικής, που αποδομεί το ειδυλλιακό στερεότυπο των τροπικών. Τέσσερα από τα δέκα διηγήματα του βιβλίου διαδραματίζονται στη Ζώνη της Διώρυγας του Παναμά, υπό τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου είχε εργαστεί ο πατέρας του. Εκεί, κυριαρχούσε ένα αυστηρό σύστημα ταξικών διακρίσεων και λευκής υπεροχής απέναντι στους μετανάστες εργάτες.
Ο Eric Walrond ένιωθε ότι η καλλιτεχνική του ευθύνη ήταν να καταγράψει τη συναισθηματική ιστορία των τόπων από τους οποίους προερχόταν. Απέρριπτε τις μονολιθικές έννοιες της φυλετικής ταυτότητας, γιορτάζοντας την περιφερειακή διαφορετικότητα. Στο Tropic Death, χρησιμοποιεί τη γλώσσα των ανθρώπων –αγρότες, ναυτικούς, πόρνες– σε διαφορετικά τοπικά ιδιώματα, μια τολμηρή επιλογή για την εποχή. Τα τοπία στα διηγήματά του είναι έντονα, μεταφυσικά και σημαδεμένα από τη βιομηχανική εκμετάλλευση, καταρρίπτοντας τον ρατσιστικό μύθο των «τροπικών» ως ενός παράδεισου γεμάτου «τεμπέληδες πρωτόγονους».
Παρά την αρχική αναγνώριση, ο Walrond ήρθε σε σύγκρουση με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Marcus Garvey, ενώ η μετέπειτα πορεία του τον οδήγησε από την Ευρώπη και το Παρίσι, στο Λονδίνο και τελικά στην πόλη Bradford-on-Avon της Αγγλίας. Εκεί έζησε στην ανωνυμία, δουλεύοντας σε εργοστάσιο καουτσούκ, ενώ η δημιουργικότητά του σταδιακά στέρευε. Μετά από μια περίοδο νοσηλείας στο νοσοκομείο Roundway, επιχείρησε να επιστρέψει στα γράμματα, χωρίς όμως ουσιαστική επιτυχία. Ο θάνατός του σε ηλικία 67 ετών πέρασε απαρατήρητος, με τον ίδιο να καταλήγει σε έναν ανώνυμο τάφο. Σήμερα, το έργο του επανεκτιμάται, προσφέροντας μια διεισδυτική κριτική στις συνέπειες του φυλετικού και εξορυκτικού καπιταλισμού.
