Η Μπιενάλε της Βενετίας πλησιάζει και η Lubaina Himid, η καλλιτέχνιδα που εκπροσωπεί τη Βρετανία στη σημαντικότερη διοργάνωση τέχνης παγκοσμίως, διατηρεί μια αξιοσημείωτη ψυχραιμία. Ενώ προετοιμάζεται για την κορυφαία στιγμή της καριέρας της, η ίδια δηλώνει «πειθαρχημένη», ακολουθώντας πιστά το χρονοδιάγραμμα του British Council. Ωστόσο, αυτή η εικόνα της συμμόρφωσης έρχεται σε αντίθεση με το έργο της, το οποίο εδώ και τέσσερις δεκαετίες επιδιώκει να προκαλέσει «ένταση» και να αποκαλύψει τις υποκρισίες του κόσμου της τέχνης.

Η Lubaina Himid, η οποία ξεκίνησε την πορεία της στο περιθώριο, κατάφερε το 2017 να κερδίσει το βραβείο Turner, ανοίγοντας τον δρόμο για μια αναγνώριση που άργησε πολύ να έρθει. Στη φετινή έκθεση στη Βενετία, με τίτλο «Predicting History: Testing Translation», η Himid χρησιμοποιεί το «bianco ottico» και έναν ηχητικό σχεδιασμό που περιλαμβάνει τη φωνή της Nana Mouskouri, για να διερευνήσει έννοιες όπως η ταυτότητα, η μετανάστευση και το αίσθημα του ανήκειν. Μέσα από πίνακες που απεικονίζουν «δημιουργούς» —από ναυπηγούς μέχρι ράφτες— θέτει κρίσιμα ερωτήματα για το πώς προσαρμοζόμαστε σε έναν νέο τόπο.

Πέρα από την καλλιτεχνική δημιουργία, η Lubaina Himid δεν διστάζει να πάρει θέση για την τρέχουσα επικαιρότητα. Ως υπογράφουσα την επιστολή της συλλογικότητας Art Not Genocide Alliance (Anga), τάσσεται κατά της παρουσίας του ισραηλινού περιπτέρου, δηλώνοντας πως «οι βομβαρδισμοί και οι φόνοι δεν είναι περίπλοκα ζητήματα». Η ίδια αναγνωρίζει ότι η στάση της αυτή ενέχει ρίσκο, καθώς γνωρίζει πως η υπογραφή της μπορεί να οδηγήσει σε αποκλεισμούς από εκθέσεις, αλλά τονίζει πως η ηθική στάση είναι αναγκαία. Στα 71 της χρόνια, η Lubaina Himid αποδεικνύει ότι η τέχνη μπορεί να μεταμορφώσει τους χώρους που την φιλοξενούν, αρκεί να υπάρχει η τόλμη να τεθούν τα σωστά ερωτήματα.