Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη φορά που άκουσα τη μουσική του Prince. Μεγαλώνοντας ως ένα ονειροπόλο, καλλιτεχνικό παιδί στην επαρχιακή Αυστραλία της δεκαετίας του ’80, ένιωθα συνεχώς ξένος. Μια μέρα, καθώς άκουγα το κασετόφωνο στο δωμάτιό μου, ήρθε στα αυτιά μου κάτι εντελώς διαφορετικό από τη ροκ μουσική που ήξερα: κάτι ηλεκτρικό και ζωντανό. Από εκείνη τη στιγμή, ο Prince έγινε ο μυστικός φίλος της ψυχής μου. Τραγούδια όπως το Controversy και το Purple Rain μου έδωσαν την άδεια να είμαι απόλυτα εκφραστικός και ο εαυτός μου.

Αργότερα μετακόμισα στη Νέα Υόρκη κυνηγώντας μια καλλιτεχνική καριέρα, όμως τελικά εργάστηκα ως διοικητικός υπάλληλος στον τομέα των τεχνών. Παρόλο που υποστήριζα άλλους καλλιτέχνες, η δημιουργικότητα παρέμενε πάντα λίγο πιο μακριά από μένα. Όταν ο Prince πέθανε το 2016, η θλίψη ήταν αβάσταχτη. Αναζητώντας παρηγοριά, βρέθηκα να παρακολουθώ συνεχώς προβολές της ταινίας Purple Rain στους κινηματογράφους της πόλης.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, πήρα μια παράλογη απόφαση: έκλεισα εισιτήριο για τη Μινεάπολη, την πόλη του Prince. Εκεί, ανακάλυψα μια κοινότητα ανθρώπων που ένιωθαν το ίδιο, επισκέφθηκα το Paisley Park και ένιωσα μια πρωτόγνωρη σύνδεση. Τελικά, άφησα τη ζωή μου στη Νέα Υόρκη, μετακόμισα στη Μινεάπολη και ίδρυσα το «The People’s Museum for Prince», ένα λαϊκό μουσείο που καταγράφει την επίδραση του καλλιτέχνη μέσα από τις αναμνήσεις των ανθρώπων.

Αν και στη συνέχεια η ζωή με οδήγησε πίσω στην Αυστραλία, η εμπειρία αυτή με άλλαξε για πάντα. Σήμερα, στα 55 μου χρόνια, μοιράζω τον χρόνο μου μεταξύ Αυστραλίας και Μινεάπολης, δημιουργώντας ταινίες όπως το ντοκιμαντέρ Dearly Beloved. Τελικά, αναζητώντας τον Prince, ανακάλυψα ξανά τον καλλιτέχνη που πάντα ονειρευόμουν να γίνω. Το ντοκιμαντέρ Dearly Beloved προβάλλεται αυτή την περίοδο σε φεστιβάλ, ενώ μια μεγάλου μήκους ταινία βασισμένη σε αυτό βρίσκεται ήδη σε στάδιο ανάπτυξης.