Η μουσική παράσταση που φιλοξενείται στο Royal Festival Hall του Λονδίνου, αν και φέρει το όνομα του εμβληματικού σχεδιαστή, διευκρινίζει εξ αρχής πως δεν διατηρεί καμία επίσημη σύνδεση με τον οίκο μόδας του Alexander McQueen, ούτε περιλαμβάνει δημιουργίες του. Πρόκειται για μια σύλληψη του επί σειρά ετών μουσικού διευθυντή του McQueen, John Gosling, σε συνεργασία με τον Robert Ames, μαέστρο της London Contemporary Orchestra. Το σύνολο παρουσιάζει έργα που ενέπνευσαν τον σχεδιαστή, συνθέτοντας μια εμπειρία που θυμίζει DJ mix, συνοδευόμενη από θεατρικούς φωτισμούς και ποικίλες καλλιτεχνικές παρουσίες.
Αν και το ρεπερτόριο κινείται σε γνώριμα μονοπάτια —με κινηματογραφικά soundtrack από ταινίες όπως το The Hours και το The Piano, καθώς και συνθέσεις των John Williams, Handel και Barber— η πρόκληση έγκειται στις ασυνήθιστες αντιπαραθέσεις των ειδών. Η ακρόαση έργων του Handel σε συνδυασμό με κομμάτια των Rolling Stones ή των Nirvana δημιουργεί μια αίσθηση που ενίοτε ξενίζει, ενώ η χρήση της μουσικής του Armand Van Helden προσφέρει μια πιο έντονη, αν και ανησυχητική, ατμόσφαιρα.
Οι χορογραφίες της Holly Blakey εμφανίζονται ενίοτε αμήχανες, αφήνοντας το κοινό σε αμφιβολία για την πρόθεση της παράστασης. Ωστόσο, η παρουσία του Michael Clark, στενού φίλου του McQueen, προσδίδει βάθος στη σκηνή. Μέσα από το οπτικό υλικό που επιμελήθηκε ο Clark, η εμφάνιση του χορευτή Jules Cunningham με το χαρακτηριστικό καπέλο Isabella Blow προσφέρει ορισμένες από τις πιο αυθεντικές στιγμές της βραδιάς. Παρά τις αντιφάσεις της και τη δυσκολία της να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στο συμβατικό και το ανατρεπτικό, η παράσταση παραμένει διαθέσιμη στο κοινό έως τις 30 Απριλίου.
