Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να “δραστηριοποιούνται και να αναλαμβάνουν την ηγεσία” στις διεθνείς υποθέσεις, ενώ αυξάνεται η υποστήριξη για στρατιωτική επέμβαση εάν η Ταϊβάν δεχόταν επίθεση. Αυτή η άποψη έρχεται σε αντίθεση με την απομονωτική τάση του προέδρου των ΗΠΑ Donald Trump και την στροφή προς την εσωτερική ασφάλεια, κάτι που, σύμφωνα με αναλυτές, θα μπορούσε να “περιπλέξει” τη λήψη αποφάσεων σε περίπτωση κρίσης στο στενό της Ταϊβάν.
Σύμφωνα με μια ετήσια έρευνα που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη από το Ronald Reagan Institute, έναν αμερικανικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό που δημιουργήθηκε από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, το 64% των Αμερικανών, ένα “ρεκόρ όλων των εποχών” στα οκτώ χρόνια διεξαγωγής ερευνών, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να είναι “πιο δραστήριες και να αναλαμβάνουν την ηγεσία στις διεθνείς υποθέσεις”, σε αντίθεση με το 33% που προτιμούσε λιγότερη εμπλοκή. Σχεδόν εννέα στους δέκα Αμερικανούς που ερωτήθηκαν – το 87% – δήλωσαν επίσης ότι ήταν σημαντικό οι ΗΠΑ να διαθέτουν τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο. Εν τω μεταξύ, το 71% συμφώνησε ότι ο κόσμος ήταν πιο πιθανό να επιτύχει ειρήνη όταν οι ΗΠΑ ήταν η ισχυρότερη δύναμη, ενώ το 44% ήθελε έναν στρατό ικανό να “νικήσει την Κίνα και τη Ρωσία ταυτόχρονα”.
Η Κίνα βρέθηκε στην κορυφή της λίστας χωρών που οι Αμερικανοί θεωρούσαν ως τη μεγαλύτερη απειλή για τις ΗΠΑ, με ποσοστό 48% των απαντήσεων, ακολουθούμενη από τη Ρωσία με 26%. Η έκθεση της έρευνας ανέφερε ότι η υποστήριξη των Αμερικανών για την υπεράσπιση της Ταϊβάν ήταν “ισχυρή, δικομματική και αυξανόμενη”, με το 77% να δηλώνει ότι θα ήταν σημαντικό για τον στρατό των ΗΠΑ να υπερασπιστεί την Ταϊβάν εάν δεχόταν επίθεση από την ηπειρωτική Κίνα. Η δημοσκόπηση διαπίστωσε επίσης ότι εάν αυτό συνέβαινε, το 60% δήλωσε ότι θα υποστήριζε τη δέσμευση δυνάμεων των ΗΠΑ για την άμυνα της Ταϊπέι – αύξηση από 48% πέρυσι – ενώ το 70% υποστήριζε τη μετακίνηση περιουσιακών στοιχείων των ΗΠΑ στην περιοχή και το 79% υποστήριζε πλέον την επίσημη αναγνώριση του νησιού ως ανεξάρτητου, όλα αυτά με αύξηση από την προηγούμενη έρευνα.
Η έρευνα διεξήχθη από τις 23 Οκτωβρίου έως τις 3 Νοεμβρίου, με δείγμα 2.507 ερωτηθέντων. Το Πεκίνο θεωρεί την Ταϊβάν μέρος της Κίνας και δεν έχει αποκλείσει ποτέ τη χρήση βίας για την επανένωσή της με την ηπειρωτική χώρα. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, δεν αναγνωρίζουν την Ταϊβάν ως ανεξάρτητο κράτος, αλλά η Ουάσινγκτον αντιτίθεται σε οποιαδήποτε προσπάθεια κατάληψης του νησιού με τη βία και δεσμεύεται να προμηθεύει όπλα.
Η Ουάσινγκτον έχει διατηρήσει μια πολιτική στρατηγικής ασάφειας σχετικά με τον ρόλο της εάν το Πεκίνο επιτεθεί στο αυτοδιοικούμενο νησί. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden είχε δηλώσει ρητά ότι οι ΗΠΑ θα υπερασπίζονταν την Ταϊβάν από επίθεση του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, αλλά τέτοιες δηλώσεις πάντα ακολουθούνταν από διευκρινίσεις ότι η πολιτική των ΗΠΑ παρέμενε αμετάβλητη. Η στάση του Trump στο θέμα ήταν λιγότερο ξεκάθαρη.
Η έρευνα βρήκε επίσης ότι η εύνοια προς το NATO έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών στο 68%, με ισχυρή δικομματική υποστήριξη για το Άρθρο 5, το οποίο δηλώνει ότι επίθεση σε ένα μέλος είναι επίθεση σε όλα. Μια ισχυρή πλειοψηφία 62% ήθελε την Ουκρανία να επικρατήσει στον πόλεμό της με τη Ρωσία, και το 64% υποστήριζε την αποστολή όπλων από τις ΗΠΑ – αύξηση εννέα μονάδων από πέρυσι.
Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν ενόψει ενός φόρουμ άμυνας που φιλοξενεί το ινστιτούτο στην Καλιφόρνια το Σάββατο, στο οποίο θα παρευρεθούν αξιωματούχοι της κυβέρνησης Trump, νομοθέτες και εργολάβοι άμυνας. Ο Benjamin Barton, αναπληρωτής καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Nottingham Malaysia, δήλωσε ότι ο χρόνος της δημοσίευσης ήταν “σχεδόν προφανής” όταν στοιχεία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ανησυχούσαν για τον “εκλογικό κίνδυνο” της υπερβολικά στενής σύνδεσης με τον Trump. “Το Reagan institute είχε μια δύσκολη σχέση με τη δεύτερη προεδρία Trump… αυτό μου φαίνεται ότι το Reagan institute αρπάζει την ευκαιρία για να προωθήσει μια θέση που είναι σαφώς σχεδιασμένη να επικρίνει και να κατηγορήσει την εν ενεργεία διοίκηση, ενώ παράλληλα κερδίζει την εύνοια των πιο παραδοσιακών κλάδων του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος”, δήλωσε ο Barton. “Η κυβέρνηση Trump πιθανότατα θα προσβληθεί από τα ευρήματα αυτής της έρευνας και αντί να τα λάβει υπόψη, θα εντείνει την πολιτική αντιπαράθεσης με τους επικριτές – ειδικά αυτούς που συνδέονται με το [Ρεπουμπλικανικό Κόμμα].”
Την Παρασκευή, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε τη νέα Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας που περιέγραφε τις στρατηγικές προτεραιότητές του. Σε σύγκριση με προηγούμενα έγγραφα, το έγγραφο έδινε μεγαλύτερη έμφαση σε θέματα όπως η εγχώρια ασφάλεια και το δυτικό ημισφαίριο, αλλά η Κίνα εξακολουθούσε να παίζει σημαντικό ρόλο. Η δημοσίευση των εγγράφων καθυστέρησε για αρκετές εβδομάδες επειδή ο υπουργός Οικονομικών Scott Bessent ήθελε να μαλακώσει τη γλώσσα για την Κίνα, δεδομένης της ευαισθησίας γύρω από τις συνεχιζόμενες εμπορικές συνομιλίες, σύμφωνα με έκθεση του Politico, που επικαλέστηκε πηγές που γνωρίζουν τις συζητήσεις. Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας επικαιροποιείται από κάθε κυβέρνηση. Η προηγούμενη έκδοση, που δημοσιεύθηκε υπό τον Biden το 2022, επικεντρωνόταν σε θέματα όπως ο στρατηγικός ανταγωνισμός με την Κίνα και τη Ρωσία, η κλιματική αλλαγή και οι εγχώριες επενδύσεις και η βιομηχανική πολιτική.
Η Liselotte Odgaard, ανώτερη ερευνήτρια στο Hudson Institute στην Ουάσινγκτον, δήλωσε ότι η αυξημένη υποστήριξη για τη διεθνή εμπλοκή δεν “εξαλείφει την ικανότητα του Trump να επιδιώκει προτεραιότητες ασφάλειας στο δυτικό ημισφαίριο, αλλά πιθανότατα περιορίζει τη διοίκηση από την υιοθέτηση αποκλειστικά μονομερών ή στρατιωτικοποιημένων στρατηγικών”. “Με τη δημόσια υποστήριξη για την υπεράσπιση της Ταϊβάν σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, το Κογκρέσο και οι παράγοντες άμυνας μπορεί να αντιταχθούν σε οποιαδήποτε αντιληπτή εγκατάλειψη της Ταϊβάν”, πρόσθεσε. “Εάν ο Trump σηματοδοτήσει δισταγμό [ή απαιτήσει αυξημένες αμυντικές δαπάνες], κινδυνεύει να υπονομεύσει την αποτροπή και να ενθαρρύνει το Πεκίνο. Η κοινή γνώμη που ευνοεί την παρέμβαση θα μπορούσε να ενισχύσει την κριτική τέτοιων κινήσεων, δημιουργώντας εγχώριες πολιτικές επιπτώσεις.” “Το χάσμα μεταξύ της κοινής γνώμης και της πολιτικής ‘America first’ του Trump θα μπορούσε να καθυστερήσει ή να περιπλέξει τη λήψη αποφάσεων σε μια κρίση στην Ταϊβάν και να αυξήσει το εγχώριο κόστος της μη παρέμβασης, ωθώντας τον Trump προς κάποια μορφή υπό όρους παρέμβασης.”
Η Ουάσινγκτον έχει ήδη αυξήσει τη στρατιωτική της παρουσία στην Καραϊβική και τον ανατολικό Ειρηνικό, πραγματοποιώντας χτυπήματα σε πλοία που, όπως λέει, μετέφεραν ναρκωτικά. Ο Trump έχει κατηγορήσει τη Βενεζουέλα ότι βρίσκεται πίσω από τους διακινητές και δήλωσε την Πέμπτη ότι στρατιωτικά χτυπήματα σε στόχους εντός της χώρας θα ξεκινούσαν “πολύ σύντομα”. Αναφέρεται επίσης ότι έχει δώσει στον πρόεδρο της Βενεζουέλας Nicolas Maduro ένα τελεσίγραφο να εγκαταλείψει τη χώρα. Εν μέσω φημών για εισβολή, μια ομάδα Αμερικανών γερουσιαστών έχει καταθέσει ένα ψήφισμα για τις εξουσίες πολέμου που θα απαιτούσε έγκριση από το Κογκρέσο για τη χρήση βίας κατά της Βενεζουέλας.
Η Odgaard δήλωσε ότι η εσωστρεφής στροφή κινδυνεύει με “γενετική ζημιά” στη διπλωματία και την παγκόσμια ηγεσία των ΗΠΑ. “Η μείωση της αμερικανικής παρουσίας σε προκεχωρημένες θέσεις μετατοπίζει πόρους και προσοχή προς το δυτικό ημισφαίριο και τις εγχώριες αποστολές, και μειώνει την ικανότητα των ΗΠΑ να αποτρέπουν αντιπάλους παγκοσμίως. Το NATO και οι σύμμαχοι στον Ινδο-Ειρηνικό βλέπουν τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ ως συναλλακτικές και εστιασμένες στην εσωτερική πολιτική, ενθαρρύνοντάς τους να εξερευνήσουν την αμυντική αυτονομία”, δήλωσε η Odgaard. “Ενώ μπορεί να ενισχύσει τη βραχυπρόθεσμη εγχώρια ασφάλεια, μειώνει σημαντικά την παγκόσμια παρουσία της Ουάσινγκτον διπλωματικά και στρατιωτικά, και αυτό δημιουργεί στρατηγικά κενά που ανταγωνιστές όπως η Κίνα και η Ρωσία είναι έτοιμοι να εκμεταλλευτούν.”
Η κυβέρνηση Trump ασκεί επίσης πίεση στους συμμάχους της να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες. Χώρες του Ινδο-Ειρηνικού όπως η Αυστραλία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα έχουν όλες προτρέψει να δαπανήσουν το 3,5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος τους στην άμυνα. Ο Barton δήλωσε ότι ο αμερικανικός στρατός ήταν ένα “ελαφρώς διαφορετικό ζώο” από τη διοίκηση, και θα ήταν απίθανο να “απορρίψει την ετοιμότητα για σύγκρουση με την Κίνα σε οποιοδήποτε σημείο ή να θεωρήσει την ανάσχεσή της δευτερεύουσα προτεραιότητα”. Είπε ότι η Κίνα θα παρέμενε ο “σοβαρότερος στρατηγικός της ανταγωνιστής”, προσθέτοντας: “Οι πρόεδροι έρχονται και φεύγουν, αλλά τα επίπεδα απειλής παραμένουν τα ίδια.”
Είπε ότι υπήρχε διαφορά μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης προεδρίας Trump, και από τον Ιανουάριο, η γενική του στάση απέναντι στην Κίνα ήταν πολύ πιο ανεκτική. “Ο διπλωματικός διμερής τόνος για την Κίνα μπορεί να έχει γίνει λιγότερο εκτυφλωτικός υπό τον Trump 2.0, αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα ήθελε η διοίκησή του να είναι γνωστή ως έτοιμη να υποχωρήσει στην Κίνα και να της δώσει ελεύθερο πεδίο δράσης στον Ινδο-Ειρηνικό”, πρόσθεσε ο Barton. Επισήμανε επίσης τις κατηγορίες ότι ο Trump “προσπαθούσε να κολακέψει” την Κίνα, για παράδειγμα, αναφέροντας ότι ζήτησε από τον Ιάπωνα πρωθυπουργό Sanae Takaichi να ανακαλέσει τα σχόλιά της ότι μια επίθεση στην Ταϊβάν θα μπορούσε να προκαλέσει ιαπωνική στρατιωτική επέμβαση. “Αν και αμφιβάλλω ότι οι ΗΠΑ θα παρέμεναν παθητικές – ακόμη και υπό τον Trump – σε περίπτωση προσπάθειας κινεζικής εισβολής στην Ταϊβάν, η τρέχουσα θέση των ΗΠΑ σε αυτό το θέμα φαίνεται στην πιο αμφίβολη κατάστασή της”, δήλωσε ο Barton. “Ναι, συνεχίζει να πουλάει όπλα στην Ταϊβάν, αλλά θα ήθελε να διακινδυνεύσει αμέσως τις ζωές Αμερικανών στρατιωτών; Δεν είμαι σίγουρος.”
