Στην καρδιά του Κιέβου, το θέατρο των βετεράνων, ένα μικρό αυτόνομο σχήμα που λειτουργεί από το 2024, προσφέρει μια μοναδική μορφή θεραπείας σε όσους έχουν βιώσει τις φρικαλεότητες του πολέμου. Οι στρατιώτες, οι σύζυγοι και οι χήρες τους, μετατρέπουν τις πληγές και τις απώλειές τους σε θεατρικά έργα, δημιουργώντας παραστάσεις που αγγίζουν βαθιά την ψυχή του κοινού.
Στην παράσταση «Είκοσι Ένα», η ηρωίδα Μαρίνα, μία προσφυγοπούλα από την προσαρτημένη από τη Ρωσία Κριμαία, ζει με την αγωνία της αναμονής του συζύγου της, Πέτρο, που βρίσκεται στο μέτωπο. Η Μαρίνα, όπως και πολλοί άλλοι, αφιερώνει τις προσπάθειές της στη συγκέντρωση χρημάτων για την αγορά drones, όπλων και γεννητριών, πιστεύοντας ότι έτσι διασφαλίζει τη ζωή του αγαπημένου της. Η παράσταση, αν και περιέχει στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, αντικατοπτρίζει την σκληρή πραγματικότητα, όπως δήλωσε η πρωταγωνίστρια Κατερίνα Σβιριντένκο, της οποίας ο σύζυγος αγνοείται από το 2022.
Το θέατρο λειτουργεί ως μία τετράμηνη σχολή, όπου οι βετεράνοι και οι οικείοι τους εκπαιδεύονται στη συγγραφή θεατρικών έργων. Μετά από συζητήσεις και αναλύσεις με συμφοιτητές και επαγγελματίες, τα έργα τους ανεβαίνουν στη σκηνή, προσφέροντας θεατρική κάθαρση σε δημιουργούς, ηθοποιούς και θεατές. Μέσα από τους διαλόγους, αποτυπώνουν τις πληγές, τους ακρωτηριασμούς, τις κακώσεις και την αιχμαλωσία, ενώ οι γυναίκες τους ενσαρκώνουν τους φόβους και τον πόνο που συχνά επισκιάζονται από τις δυσκολίες των ανδρών τους.
Η παράσταση «Είκοσι Ένα» είναι αυτοβιογραφική, γραμμένη από την Όλγα Μουράσνκο, μία δημόσια προσωπικότητα και ακτιβίστρια που συγκεντρώνει πόρους για τον στρατό. Το έργο αποτυπώνει την αγωνία των συζύγων και χηρών, οι οποίες, όπως λένε, «ακόμα κι αν δεν υπάρχει αίσιο τέλος στη ζωή τους, για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πιστεύουν ότι ένα αίσιο τέλος είναι δυνατό».
Το θέατρο των βετεράνων έχει ως στόχο να μεταδώσει στις μελλοντικές γενιές την άμεση γνώση του πολέμου, όπως το έθεσε η σκηνοθέτιδα Κατερίνα Βισνέβα: «Πρέπει να μιλήσουμε για τον πόλεμο με τα λόγια των συμμετεχόντων του, μέσα από τα μάτια αυτών που τον επέζησαν». Αντίστοιχα, ο βετεράνος και σκηνοθέτης Ολεξάντρ Τκατσούκ, παρουσίασε το έργο του «Στρατιωτική Μητέρα», το οποίο βασίζεται στην εμπειρία μιας στρατιωτικής γιατρού που βρισκόταν ανάμεσα στο μέτωπο και το παιδί της. Η πράξη της επανάληψης του πόνου στη σκηνή θεωρείται θεραπευτική, καθώς βοηθά στην επεξεργασία του τραύματος.
Η ονομασία «Είκοσι Ένα» αναφέρεται στον χρόνο που χρειάζεται ένα αυγό για να εκκολαφθεί ή ένα έμβρυο να αναπτύξει καρδιακό παλμό. Η Μαρίνα, μετά από απώλεια ελπίδας και αποβολές, καταφέρνει να γεννήσει την κόρη της, Αλίνα, η οποία, όμως, δεν έχει ζήσει ποτέ σε ειρήνη. Η παράσταση κορυφώνεται με την αγωνία της Μαρίνας και την ανάγκη της Αλίνας να επικοινωνήσει με τον πατέρα της, ενώ ταυτόχρονα, δύο στρατιώτες προσπαθούν να απομακρύνουν έναν τραυματισμένο σύντροφό τους, μόνο για να σκοτωθούν από ρωσικό χτύπημα. Η σύγχυση και η θλίψη της Μαρίνας, που καθρεφτίζεται στο κοινό, κορυφώνεται με την ανακοίνωση της Αλίνας: «Ο μπαμπάς κάλεσε! Φαίνεται ότι το αυγό έσπασε!» και ένα συλλογικό αναστεναγμό ανακούφισης, ενώ τα δάκρυα συνεχίζουν να κυλούν.
