Για αιώνες, το Πεκίνο αποτελούσε τον απόλυτο προορισμό για κάθε φιλόδοξο νέο στην Κίνα. Από την εποχή των αυτοκρατορικών εξετάσεων μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης, η πόλη ήταν το μέρος όπου οι απόφοιτοι, οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι έσπευδαν για να χτίσουν μια καλύτερη ζωή. Ωστόσο, για πολλούς, αυτό το όνειρο έχει αρχίσει να ξεθωριάζει.

Ο 29χρονος Wang Lei, ο οποίος μετακόμισε στην πρωτεύουσα το 2020 για να εργαστεί στον κλάδο των ακινήτων, θυμάται με νοσταλγία την πρώτη φορά που είδε τους ουρανοξύστες της πόλης. Τότε πίστευε ότι η σκληρή δουλειά θα ανταμειβόταν. Σήμερα, έξι χρόνια μετά, αναγνωρίζει ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η κρίση στον τομέα των ακινήτων και η γενικότερη οικονομική κάμψη έχουν ανατρέψει τα δεδομένα. Όπως εξηγεί ο ίδιος, «οι μισθοί απλώς δεν συμβαδίζουν με τα έξοδα. Αν προσθέσεις το ενοίκιο και τις κοινωνικές υποχρεώσεις, τα χρήματα δεν φτάνουν».

Η πόλη, ο πληθυσμός της οποίας σχεδόν διπλασιάστηκε από το 1990 φτάνοντας τα 22 εκατομμύρια, μετατρέπεται από κέντρο ευκαιριών σε εστία πίεσης. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της Κίνας, το hashtag «δραπετεύοντας από το Πεκίνο» συγκεντρώνει όλο και περισσότερους ακόλουθους, καθώς οι νέοι αναζητούν μια καλύτερη ποιότητα ζωής σε μικρότερες πόλεις.

Η κουλτούρα «996» –η εργασία δηλαδή από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ, έξι ημέρες την εβδομάδα– που κάποτε αποτελούσε το πρότυπο επιτυχίας για μεγιστάνες όπως ο Jack Ma της Alibaba, χάνει την αίγλη της. Αντίθετα, κερδίζει έδαφος το φαινόμενο «tang ping» ή «ξαπλώνοντας επίπεδα», όπου οι νέοι επιλέγουν να απορρίψουν τον ατέρμονα ανταγωνισμό. Για τον Wang Lei, η επιτυχία πλέον δεν ορίζεται από το αν θα κατακτήσει την πρωτεύουσα, αλλά από το αν θα βρει ένα μέρος όπου μπορεί επιτέλους να αναπνεύσει και να χτίσει μια βιώσιμη ζωή.