Το σπίτι όπου μεγάλωσε ο θρύλος του ποδοσφαίρου, Ντιέγκο Μαραντόνα, στην Αργεντινή, έχει μετατραπεί σε μια ζεστή καντίνα που σερβίρει γεύματα σε όσους πλήττονται από τα μέτρα λιτότητας του Προέδρου Χαβιέρ Μίλεϊ. Στην οδό Amazor 523, στη γειτονιά Φιορίτο του Μπουένος Άιρες, όπου ο «Χρυσός Παιδί» βίωσε ακραία φτώχεια, οι κάτοικοι λαμβάνουν πλέον γεύματα και βοήθεια σε ρούχα.
Η γειτονιά, που αριθμεί περίπου 50.000 κατοίκους και χαρακτηρίζεται από λιτά σπίτια από τούβλο, κοσμείται από πολυάριθμες τοιχογραφίες που τιμούν την καριέρα του θρυλικού «αριθμού 10», ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2020 σε ηλικία 60 ετών. Ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη για εγκληματική αμέλεια εναντίον της επταμελούς ιατρικής ομάδας που ήταν υπεύθυνη για την τελευταία φροντίδα του Μαραντόνα μετά από εγχείρηση στον εγκέφαλο, η κοινότητα της παιδικής του ηλικίας συνεχίζει την κληρονομιά αλληλεγγύης του.
Οι γείτονες επισκέπτονται το «σπίτι του Ντιέγκο» κρατώντας δοχεία, τα οποία οι εθελοντές γεμίζουν με κοτόσουπα και άλλα γεύματα, μαγειρεμένα σε μεγάλες χύτρες στην αυλή, ενώ στο βάθος ακούγεται μουσική cumbia – το αγαπημένο είδος του Μαραντόνα. «Ο Ντιέγκο έλεγε ότι υπάρχει πολλή πείνα και πρέπει να βοηθήσουμε, γιατί η ανάγκη είναι τόσο μεγάλη», εξηγεί ο Ντιέγκο Γαβιλάν, ωφελούμενος των υπηρεσιών της καντίνας. Ο Γαβιλάν, που μαζεύει χαρτόνια και παλιοσίδερα, άρχισε να επισκέπτεται την καντίνα μετά την εφαρμογή των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων ελεύθερης αγοράς από τον Μίλεϊ, μετά την εκλογή του τον Δεκέμβριο του 2023. «Δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα», σημείώνει ο Γαβιλάν.
Παρά τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν μείωση της φτώχειας υπό τον Μίλεϊ, κυρίως λόγω της μειούμενης πληθωρισμού, τα οικογενειακά οικονομικά παραμένουν σε κρίση, σύμφωνα με εκθέσεις της Κεντρικής Τράπεζας. Η αύξηση των εισαγωγών και η κατακόρυφη πτώση της κατανάλωσης έχουν οδηγήσει σε περισσότερες από 20.000 κλεισίματα επιχειρήσεων. Ο Γαβιλάν εκτιμά τη βοήθεια που λαμβάνει από το πρώην σπίτι του Μαραντόνα: «Ένιωθε τόση πείνα εδώ ως παιδί. Είναι ιδιαίτερο για τους ανθρώπους της γειτονιάς να λαμβάνουν ένα πιάτο φαγητό».
Η εγκατάσταση λειτουργεί χωρίς τραπεζαρία. Οι εθελοντές ετοιμάζουν φαγητό σε ανοιχτές φωτιές στην αυλή, διανέμοντάς το σε σακούλες σε όσους περιμένουν στην είσοδο. Ο Μαραντόνα συχνά αναφερόταν στις ταπεινές του καταβολές σε μια περιοχή χωρίς τρεχούμενο νερό ή ασφαλτοστρωμένους δρόμους. Εξήντα έξι χρόνια μετά τη γέννησή του, η δυσκολία παραμένει ορατή στα πρόσωπα όσων περιμένουν στην ουρά για φαγητό. «Οι άνθρωποι πεινάνε», λέει η Μαρία Τόρες, μία από τις μαγείρισσες του κέντρου, η οποία πιστεύει ότι ο Μαραντόνα θα ενέκρινε τη φιλανθρωπική μετατροπή του σπιτιού της παιδικής του ηλικίας.
