Οι φρικτές γενοκτονίες και οι μαζικές εκτοπίσεις στη Γάζα, παράλληλα με την εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη και την κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ, έχουν κεντρίσει το διεθνές ενδιαφέρον. Ωστόσο, οι 300 δολοφονίες που σημειώθηκαν εντός του Ισραήλ το 2025, με 252 από τα θύματα να είναι Παλαιστίνιοι, έχουν παραμείνει σχεδόν απαρατήρητες από τα μέσα ενημέρωσης εκτός Ισραήλ. Το προηγούμενο έτος αποτέλεσε το πιο θανατηφόρο σε αριθμό δολοφονιών για τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ, οι οποίοι, αν και αποτελούν το 21% του πληθυσμού, βαρύνονται με το 80% των φόνων, δηλαδή μία δολοφονία κάθε 36 ώρες.
Ταυτόχρονα, ο διεθνής τύπος έχει καλύψει την άνοδο του αντισημιτισμού παγκοσμίως, ενώ έχει ελάχιστα ή καθόλου εστιάσει στον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ φέρεται να υπερβάλλει και να εκμεταλλεύεται την σιωνιστική ιδέα του αντισημιτισμού, δημιουργώντας μια κρίση πανικού στους Εβραίους ανά τον κόσμο. Πολλοί Εβραίοι φίλοι στο Ισραήλ, απευθυνόμενοι σε εμένα που ζω στο Λονδίνο, εκφράζουν την απορία τους για το πώς αντεπεξέρχομαι στον αντισημιτισμό. Ως καταναλωτές ισραηλινών ειδήσεων, δικαιολογείται να πιστεύουν ότι οι Εβραίοι παγκοσμίως βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.
Αυτά τα δύο φαινόμενα – η επιδημία εγκληματικότητας στις παλαιστινιακές κοινότητες εντός του Ισραήλ και η εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού για την ενίσχυση του εβραϊκού φόβου – μπορεί να φαίνονται άσχετα. Ωστόσο, υπάρχει μια σαφής σύνδεση: η δημογραφική μηχανική.
Η δημογραφική μηχανική βρίσκεται στον πυρήνα του σιωνιστικού εγχειρήματος. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948, περίπου 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν σε αυτό που ο Fayez Sayegh αποκάλεσε «φυλετική εξάλειψη». Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, παλαιστινιακές πόλεις εκκενώθηκαν και περίπου 500 παλαιστινιακά χωριά καταστράφηκαν. Μέχρι το 1951, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες «αντικαταστάθηκαν» από έναν παρόμοιο αριθμό Εβραίων μεταναστών, τόσο επιζώντες του Ολοκαυτώματος από την Ευρώπη όσο και Μιζραχί Εβραίους από αραβικές χώρες, μεταλλάσσοντας έτσι τη φυλετική σύνθεση του κράτους χωρίς να αλλοιώσει το συνολικό του πληθυσμό.
Μετά τον πόλεμο, το Ισραήλ όχι μόνο αγνόησε το Ψήφισμα 194 των Ηνωμένων Εθνών που κατοχύρωνε το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων του 1948 στα σπίτια τους, αλλά το 1950 ψήφισε τον Νόμο Επιστροφής, παρέχοντας «στους Εβραίους παγκοσμίως το δικαίωμα να εισέρχονται στο Ισραήλ και να αποκτούν ισραηλινή υπηκοότητα ανεξαρτήτως της χώρας καταγωγής τους και εάν έχουν δεσμούς με την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή περιοχή, ενώ ταυτόχρονα αρνείται οποιοδήποτε αντίστοιχο δικαίωμα στους Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με αποδεδειγμένα σπίτια προγόνων στη χώρα».
Τα τελευταία δύο χρόνια, πολλοί Ισραηλινοί πολιτικοί και influencers έχουν χαρακτηρίσει τις ενέργειες του Ισραήλ στα εδάφη που κατέλαβε το 1967 ως την ολοκλήρωση ενός έργου που παρέμεινε ημιτελές από το 1948: «Μια δεύτερη, αληθινή Νάκμπα, για να τελειώσει το έργο του [πρώην Ισραηλινού πρωθυπουργού David] Ben-Gurion», όπως σχολίασε ένας δημοσιογράφος. Παράλληλα, εντός του Ισραήλ, εξελίσσεται ένα διαφορετικό είδος δημογραφικής στρατηγικής, με τον ίδιο τελικό στόχο.
Ο Itamar Ben-Gvir δεν είναι σίγουρα ο πρώτος υπουργός εθνικής ασφάλειας που επιτρέπει σε εγκληματικές συμμορίες να τρομοκρατούν παλαιστινιακές κοινότητες. Όμως, υπό την ηγεσία του Ben Gvir, οι δολοφονίες έχουν φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Το 2026 φαίνεται να ακολουθεί την ίδια τάση, με 31 ακόμη Παλαιστίνιους να δολοφονούνται μόνο τον πρώτο μήνα.
Αφενός, το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει την εκρηκτική αύξηση της εγκληματικότητας για να παρουσιάσει τους Παλαιστίνιους πολίτες ως ανίκανους προς πολιτισμό και βάρβαρους, επεκτείνοντας την αποανθρωποποίηση από τους Παλαιστίνιους χωρίς πατρίδα στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη και στους δικούς του πολίτες. Αφετέρου, έχει επιτρέψει στους εγκληματίες να τρομοκρατούν παλαιστινιακές πόλεις.
Μάλιστα, η αστυνομία έχει εξιχνιάσει μόλις το 15% των δολοφονιών εντός της παλαιστινιακής κοινότητας, ενώ έχει κάνει ελάχιστα, αν όχι τίποτα, για να εμποδίσει τους εγκληματίες να εισπράττουν «τέλη προστασίας» από επιχειρήσεις – τέλη που αντλούν περίπου δύο δισεκατομμύρια σέκελ ($650 εκατομμύρια) ετησίως από την κοινότητα.
Στις 22 Ιανουαρίου, Παλαιστίνιοι πραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη διαδήλωση από το 2019, κρατώντας μαύρες σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα που κατηγορούσαν την αστυνομία για πλήρη εγκατάλειψη. Την επόμενη μέρα, οι διοργανωτές κήρυξαν γενική απεργία, με έναν από τους διοργανωτές, τον Mohammed Shlaata, να δηλώνει ξεκάθαρα ότι η ευθύνη για τη βία βαρύνει τις αρχές: «Βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης», είπε. «Έχουμε ένα ξεκάθαρο δάχτυλο κατηγορίας – κατηγορούμε την αστυνομία».
Συζητώντας με Παλαιστίνιους φίλους, κάποιοι μου λένε ότι φοβούνται για τη ζωή των παιδιών τους και θέλουν να φύγουν από τη χώρα, ενώ άλλοι έχουν ήδη μαζέψει τις βαλίτσες τους και έχουν φύγει. Ομολογουμένως, ο αριθμός εκείνων που φεύγουν είναι χαμηλός, αλλά οι Παλαιστίνιοι πολίτες φτάνουν στα όριά τους.
Ενώ η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να κατευνάσει την εγκληματική δραστηριότητα και την ανομία στις παλαιστινιακές κοινότητες στο Ισραήλ, υπερβάλλει και εργαλειοποιεί την σιωνιστική έννοια του αντισημιτισμού για να επαναβεβαιώνει συνεχώς την εβραϊκή θυματοποίηση.
Έχει γραφτεί πολλά για τη χρήση μιας εσφαλμένης αντίληψης περί αντισημιτισμού – που συγχέει την κριτική του Ισραήλ και του σιωνισμού με το μίσος προς τους Εβραίους – για να φιμωθούν οι παλαιστινιακές και φιλο-παλαιστινιακές φωνές. Πολύ λιγότερα όμως έχουν ειπωθεί για την κινητοποίηση του αντισημιτισμού για την αντιμετώπιση του προβλήματος της αρνητικής μετανάστευσης του Ισραήλ.
Από το 2023, περισσότεροι Εβραίοι εγκαταλείπουν τη χώρα από ό,τι εισέρχονται. Το 2024, ο αριθμός των πολιτών που έφυγαν από το Ισραήλ ήταν 26.000 υψηλότερος από τον αριθμό των μεταναστών που εισήλθαν. Το 2025, η διαφορά ήταν περίπου 37.000 Ισραηλινοί. Με άλλα λόγια, η αρνητική μετανάστευση έχει αυξηθεί κατά περισσότερο από 42%, και Ισραηλινοί αξιωματούχοι ανησυχούν ότι αυτή η τάση εδραιώνεται και επιταχύνεται.
Συνεπώς, τόσο στο ισραηλινό κοινό όσο και στην εβραϊκή διασπορά λέγεται επανειλημμένα ότι ο αντισημιτισμός παγκοσμίως έχει εκτοξευθεί. Οι Εβραίοι ενημερώνονται ότι η φρικτή σφαγή στο Bondi της Αυστραλίας είναι ένδειξη μιας νέας παγκόσμιας τάσης, ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο ο αντισημιτισμός έχει γίνει κανονικότητα, και ότι στην Ευρώπη οι Εβραίοι φοβούνται να φορούν κιπά.
Ο αντισημιτισμός έχει αναμφίβολα αυξηθεί δραματικά τα τελευταία δύο χρόνια, και υπάρχει προφανώς ένας πυρήνας αλήθειας σε αυτά τα άρθρα. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον πολύ πραγματικό πανικό μεταξύ των Παλαιστινίων πολιτών, τον οποίο το κράτος έχει αγνοήσει, στην περίπτωση του αντισημιτισμού, το κράτος υπερβάλλει δραματικά και εργαλειοποιεί τα στοιχεία για να δημιουργήσει μια ηθική πανική. Το μήνυμα είναι σαφές: οι Εβραίοι ανά τον κόσμο θα πρέπει να φοβούνται για τη ζωή τους, και επομένως εκείνοι που ζουν στο Ισραήλ θα πρέπει να είναι επιφυλακτικοί απέναντι στην πιθανότητα να φύγουν, ενώ ο μόνος τρόπος για τους Εβραίους της διασποράς να είναι ασφαλείς είναι μέσω της μετανάστευσης στο Ισραήλ.
Η υπεροχή ως συνδετικός κρίκος
Ο συνδετικός κρίκος που συγκρατεί όλες τις δημογραφικές στρατηγικές που εφαρμόζει το Ισραήλ είναι η πεποίθηση στην εβραϊκή εξαιρετικότητα και υπεροχή. Η γενοκτονία στη Γάζα και η εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη δικαιολογούνται μέσω της αποανθρωποποίησης των Παλαιστινίων. Η αμέλεια των δολοφονιών και της εγκληματικότητας στις παλαιστινιακές κοινότητες εντός του Ισραήλ τροφοδοτείται από φυλετικές διακρίσεις που υφίστανται από το 1948. Και το Ισραήλ εργαλειοποιεί τον ρατσισμό κατά των Εβραίων για να περιορίσει την αρνητική μετανάστευση. Ο απώτερος στόχος είναι η εγγύηση του φυλετικο-θρησκευτικού χαρακτήρα του Ισραήλ ως αποκλειστικά εβραϊκού, ενώ το όνειρο είναι ένα καθαρά εβραϊκό κράτος.
