Ξύπνησα κάτω από τα συντρίμμια, περιτριγυρισμένη από απόλυτο σκοτάδι, σκόνη και μπετόν, ακούγοντας τις υστερικές κραυγές του εξάχρονου γιου μου, του Nasser, ο οποίος προσπαθούσε μάταια να φτάσει τα θαμμένα δάχτυλά μου. Εκείνες τις στιγμές πίστευα πως πέθαινα. Αυτό που δεν γνώριζα ακόμα, ήταν ότι ένα κομμάτι μου είχε ήδη χαθεί.
Όταν τελικά βγήκα από τα χαλάσματα, ανακάλυψα ότι ο 51 ημερών γιος μου, ο Ryan, είχε ανασυρθεί νεκρός. Ήταν ένα μωρό που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας προσωρινής «κατάπαυσης του πυρός». Η ζωή του έδωσε την άδεια να αντικρίσει τον κόσμο για ελάχιστο χρόνο, πριν τον πάρει πίσω. Το κορμάκι του ήταν τόσο μικρό που το τύλιξα με ρούχα μου, φοβούμενη μην κρυώσει. Λίγο αργότερα, με ενημέρωσαν ότι ο επτάχρονος Yaman, ο «μικρός φιλόσοφος» της οικογένειας, είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Η αλήθεια ήταν όμως πιο σκληρή: είχε αφήσει την τελευταία του πνοή πριν καν φτάσει εκεί. Τον έφεραν πίσω σε εμένα άψυχο, λίγα μόλις λεπτά αφότου είχα αποχαιρετήσει τον Ryan. Εκείνη τη χειμωνιάτικη μέρα του Ιανουαρίου 2024 στα προάστια της Gaza City, ο κόσμος μου διαλύθηκε ολοκληρωτικά.
Ο Yaman, ένα εξαιρετικά ευαίσθητο παιδί που λάτρευε τη γνώση και τη φύση, είχε όνειρα. «Μητέρα, μην λυπάσαι. Μετά τον πόλεμο, θα σου χτίσω ένα μεγαλύτερο και πιο όμορφο σπίτι», μου είχε πει όταν το σπίτι μας υπέστη τις πρώτες ζημιές. Στη Γάζα, η γενοκτονία δεν είναι μόνο ο μαζικός θάνατος των παιδιών· είναι η σβήσιμο κάθε ανθρώπινης προοπτικής. Είναι η απώλεια του επιστήμονα, του συγγραφέα, του μηχανικού και του γιου που θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.
Το πιο σκληρό από όλα είναι η κανονικοποίηση της απώλειας. Για τον υπόλοιπο κόσμο, ο Ryan και ο Yaman είναι απλώς δύο αριθμοί στις στατιστικές των 21.000 Παλαιστίνιων παιδιών που έχουν σφαγιαστεί. Για μένα, όμως, είναι τα πάντα. Ο επιζών γιος μου, ο Nasser, δεν είναι πλέον το ίδιο παιδί. Σπαταλά ώρες κοιτάζοντας σιωπηλά φωτογραφίες των αδερφών του στο κινητό, προσπαθώντας να κατανοήσει πώς εξαφανίστηκαν τόσο ξαφνικά.
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα των Παιδιών, αναρωτιέμαι: γιατί υπάρχουν τόσες διεθνείς συμβάσεις, οργανισμοί και νόμοι προστασίας, όταν αποτυγχάνουν να σταματήσουν τη σφαγή; Ίσως γιατί ο κόσμος έμαθε να βλέπει τα παιδιά της Παλαιστίνης ως στατιστικά στοιχεία και όχι ως ανθρώπινες υπάρξεις. Όμως, πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει μια μητέρα που θυμάται τη φωνή, τα όνειρα και τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής του παιδιού της. Ο Ryan και ο Yaman δεν είναι αριθμοί. Είναι τα παιδιά μου, τα οποία ο κόσμος απέτυχε να προστατεύσει.
