Το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί παραδοσιακά ένα γεγονός που προβάλλει την εθνική ταυτότητα ως μια καθαρή και αδιαμφισβήτητη έννοια. Ωστόσο, το τουρνουά του 2026 κατέδειξε με σαφήνεια ότι η σύγχρονη εθνική ταυτότητα είναι ένα περίπλοκο και αμφισβητούμενο φαινόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εθνική ομάδα του Μαρόκου, όπου 19 από τους 26 παίκτες έχουν γεννηθεί εκτός της χώρας, κυρίως στην Ισπανία και τη Γαλλία, αναδεικνύοντας τις διαρκείς επιπτώσεις της αποικιοκρατίας, τη διπλή ιθαγένεια και τα ζητήματα της διασποράς.
Ανάλογες πολυπλοκότητες εντοπίζονται και σε άλλες εθνικές ομάδες, όπως των ΗΠΑ, του Καναδά, της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας και της Αυστραλίας. Σε μια εποχή όπου οι εθνικιστικές πολιτικές αποκλεισμού ενισχύονται στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, οι πολυπολιτισμικές αυτές ομάδες στέκονται ως μια ζωντανή διάψευση. Ενδεικτικό της έντασης είναι το περιστατικό με τους τρεις μαύρους παίκτες της Ολλανδίας, οι οποίοι μετά τον αποκλεισμό της ομάδας τους από το Μαρόκο στις 29 Ιουνίου, δέχθηκαν ρατσιστική επίθεση στο διαδίκτυο, επιβεβαιώνοντας πως οι μειονοτικοί παίκτες συχνά αποθεώνονται στην επιτυχία και περιθωριοποιούνται στην αποτυχία.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν οι ΗΠΑ, συνδιοργανώτριες του τουρνουά, όπου η πολιτική του προέδρου Donald Trump έχει βασιστεί σε μια ατζέντα κατά της μετανάστευσης και στην ενίσχυση της λευκής υπεροχής. Η κυβέρνηση Trump, πέρα από τον περιορισμό των προσφύγων και τις μαζικές απελάσεις μέσω της Immigration and Customs Enforcement (ICE) –με 10.000 συλλήψεις μεταναστών μόνο μέσα σε πέντε ημέρες στα τέλη Ιουνίου–, προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις με τον αποκλεισμό αθλητών και παραγόντων, όπως ο Somalian διαιτητής Omar Abdulkadir Artan και ο Ιρακινός επιθετικός Aymen Hussein.
Παρά το εχθρικό κλίμα, η ομάδα των ΗΠΑ, η οποία αποκλείστηκε από το Βέλγιο στη φάση των 16, περιλάμβανε έξι παίκτες γεννημένους στο εξωτερικό και πάνω από τους μισούς με διπλή υπηκοότητα. Η εικόνα χιλιάδων φιλάθλων σε πόλεις όπως η Βοστώνη, το Ντάλας, η Ατλάντα, το Χιούστον, το Λος Άντζελες και το Σιάτλ να επευφημούν παίκτες όπως ο Folarin Balogun, ο Alejandro Zendejas και ο Haji Wright, εκθέτει την ειρωνεία ενός κινήματος που πρεσβεύει τον αποκλεισμό, ενώ την ίδια στιγμή η εθνική του ομάδα καθορίζεται από τη μετανάστευση. Ίσως το σημαντικότερο μάθημα του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026 να μην είναι αθλητικό, αλλά η διαπίστωση ότι η εθνική ταυτότητα δεν είναι τόσο στατική όσο φαντάζονται οι εθνικιστές, αλλά ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο προϊόν της ιστορίας και των μετακινήσεων των πληθυσμών.
