Στο αλπικό θέρετρο Burgenstock της Ελβετίας, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance βρέθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στο επίκεντρο των διπλωματικών εξελίξεων. Δίπλα του στέκονταν ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν Shehbaz Sharif και ο Πρωθυπουργός του Κατάρ Sheikh Mohammed bin Abdulrahman bin Jassim Al Thani. Ωστόσο, η παρουσία του αρχηγού του πακιστανικού στρατού, Asim Munir, δεν πέρασε απαρατήρητη, με τον JD Vance να τον χαρακτηρίζει πρόσωπο-κλειδί για την επίτευξη του οδικού χάρτη προς τη συμφωνία με το Ιράν.

Η επίσκεψη του Ιρανού Προέδρου Masoud Pezeshkian στο Ισλαμαμπάντ την περασμένη Δευτέρα, η πρώτη του στο εξωτερικό μετά την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, επισφράγισε τον νέο, κομβικό ρόλο του Πακιστάν ως διαμεσολαβητή. Το ερώτημα που προκύπτει τώρα είναι τι κερδίζει ουσιαστικά το Πακιστάν από αυτή τη διαδικασία.

Αν και το ΑΕΠ της χώρας κατέγραψε ανάπτυξη 3,7 τοις εκατό τον τελευταίο χρόνο, οικονομολόγοι όπως η Hina Shaikh από το International Growth Centre επισημαίνουν ότι τα οικονομικά οφέλη παραμένουν περιορισμένα. Η προοπτική μείωσης του κόστους εισαγωγής ενέργειας, μέσω του ανοίγματος του Στενού του Ορμούζ, και η πιθανή επανέναρξη του αγωγού φυσικού αερίου Ιράν-Πακιστάν αποτελούν τις κύριες προσδοκίες. Παράλληλα, το Πακιστάν παραμένει δεσμευμένο σε πρόγραμμα δανεισμού 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το International Monetary Fund.

Πέρα από τα οικονομικά, οι αναλυτές εστιάζουν στο γεωπολιτικό αποτύπωμα. Ο Umer Karim από το King Faisal Center for Islamic Research and Studies σημειώνει ότι το Πακιστάν κάλυψε ένα διπλωματικό κενό εμπιστοσύνης. Εντούτοις, το εγχώριο πολιτικό σκηνικό επηρεάζεται άμεσα, καθώς ο ρόλος του στρατού ενισχύεται, δημιουργώντας ερωτήματα για το κατά πόσον τα οφέλη θα φτάσουν στην επαρχία Balochistan, την πιο φτωχή περιοχή της χώρας που μαστίζεται από συγκρούσεις εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες.