Η Γάζα εισέρχεται στο 2026 με δέος για το μέλλον, καθώς ο κόσμος καλωσορίζει μια νέα χρονιά. Ο Qasem Waleed, κάτοικος της Γάζας, περιγράφει ένα ημερολόγιο απώλειας, καταστροφής και θανάτου, καθώς η ζωή στην περιοχή παραμένει παγιδευμένη μεταξύ της βίας του Ισραήλ και της αυξανόμενης αδιαφορίας της διεθνούς κοινότητας.
Ο Waleed αναφέρει ότι το 2025 ξεπέρασε ακόμη και τις πιο σκοτεινές του προσδοκίες, φτάνοντας σε ανείπωτα επίπεδα κακίας. Η χρονιά ξεκίνησε με μια κατάπαυση του πυρός 45 ημερών, μια σύντομη ανάπαυλα από τους βομβαρδισμούς που δεν ήταν αρκετή για την ψυχική επούλωση από τους προηγούμενους 15 μήνες συνεχών απωλειών.
Τον Φεβρουάριο, ο Waleed συνάντησε απελευθερωμένους Παλαιστίνιους κρατούμενους, οι οποίοι μοιράστηκαν φρικιαστικές ιστορίες εξαφάνισής τους από τον ισραηλινό στρατό. Μεταξύ αυτών ήταν και ο καθηγητής του, Antar al-Agha, ο οποίος περιέγραψε την οδυνηρή εμπειρία του σε ένα δωμάτιο που προοριζόταν για την εξάπλωση της ψώρας, όπου το δέρμα του άρχισε να ξεφλουδίζει υπό την επαφή με το νερό.
Τον Μάρτιο, το Ισραήλ επανέλαβε τις επιθέσεις, σκοτώνοντας περισσότερους από 400 ανθρώπους σε μία μόνο ημέρα και αποκλείοντας όλες τις εισόδους στη Λωρίδα. Τον Απρίλιο, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια μαζικής πείνας. Τον Μάιο, ο ισραηλινός στρατός εκτόπισε βίαια τον Waleed και την οικογένειά του από το σπίτι τους στην ανατολική Χαν Γιουνίς.
Στα τέλη Μαΐου, το Ισραήλ ενορχήστρωσε μια νέα μορφή μαζικής δολοφονίας και ταπείνωσης, την «Οργάνωση Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Γάζας» (GHF), με τη βοήθεια των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία διένειμε τρόφιμα σε λιμοκτονούντες Παλαιστίνιους ως «αγώνες πείνας». Ο Waleed περιέγραψε σκηνές απόγνωσης και βίας για ένα κιλό αλεύρι.
Τον Ιούνιο, η ακραία πείνα τον οδήγησε σε ένα σημείο διανομής της GHF, όπου αντίκρισε ανθρώπους να σέρνονται στην άμμο για τροφή, νέους να προστατεύονται πίσω από άλλους και ανθρώπους να αλληλοσπαράζονται για ένα κιλό αλεύρι. Τον Ιούλιο, ο ισραηλινός στρατός ισοπέδωσε το σπίτι του και ολόκληρη τη γειτονιά του.
Τον Αύγουστο, ο Οργανισμός Αξιολόγησης Ενσωματωμένης Επισιτιστικής Ασφάλειας (IPC) επιβεβαίωσε ότι η Γάζα βρισκόταν σε κατάσταση λιμού. Οι κάτοικοι έφτιαχναν ψωμί αλέθοντας φακές ή τροφή για ορνίθια. Τον Σεπτέμβριο, ο ισραηλινός στρατός διέταξε νέο μαζικό εκτοπισμό από τη βόρεια Γάζα προς τον νότο.
Τον Οκτώβριο, ανακοινώθηκε μια νέα κατάπαυση του πυρός. Ο Waleed, καταconsumed από τη θλίψη για την απώλεια αγαπημένων προσώπων, του σπιτιού και της πόλης του, έχασε και τις δύο συμβάσεις του για ανεξάρτητη συγγραφή περιεχομένου. Ήξερε ότι το Ισραήλ δεν θα τηρήσει τη συμφωνία.
Οι υποψίες του επιβεβαιώθηκαν τον Νοέμβριο, όταν το Ισραήλ συνέχισε τους βομβαρδισμούς, μεταμορφώνοντας τη γενοκτονία σε μια πιο «ήσυχη» εκδοχή. Η επέκταση της «κίτρινης γραμμής» κατέλαβε περισσότερη γη, ενώ ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις αρνήθηκαν να καταδικάσουν τις παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός από το Ισραήλ, προσφέροντάς του αντ’ αυτού μια συμφωνία φυσικού αερίου 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Τον Δεκέμβριο, ο βαρύς χειμώνας έπληξε, πλημμυρίζοντας σκηνές και καταρρίπτοντας κτίρια, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να πεθαίνουν βρέφη από υποθερμία. Ο Waleed αναφέρει ότι η επίσκεψή του στο GHF ήταν το αποκορύφωμα της κακίας, μια ανάμνηση που τον στοιχειώνει.
Αναρωτιέται τι δίνει στους ανθρώπους το κουράγιο να συνεχίζουν να ζουν, πέρα από την ελπίδα, αλλά από μια μίξη αδυναμίας και παράδοσης στη μοίρα. Στη Γάζα, ο χρόνος έχει παγώσει, όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν. Η τραγωδία στη Γάζα δεν κάνει διάκριση μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, αναπαριστώντας τον ίδιο κύκλο αγωνίας.
Ο Waleed εξετάζει την ιδέα της ρετρο causality, όπου το μέλλον επηρεάζει το παρελθόν. Ενώ τα κτίρια καταρρέουν λόγω προηγούμενων βομβαρδισμών, φαντάζεται πώς οι μελλοντικοί ισραηλινοί βομβαρδισμοί θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα ερείπια.
Καθώς ο κόσμος κοιτάζει προς ένα καλύτερο μέλλον, οι κάτοικοι της Γάζας φοβούνται αυτό που έρχεται, παγιδευμένοι μεταξύ ενός παρελθόντος που δεν τολμούν να θυμούνται και ενός μέλλοντος που δεν τολμούν να φανταστούν. Οι ευχές για το νέο έτος γίνονται αδύνατες, καθώς η ζωή τους είναι εκτός του ελέγχου τους. Οι περιορισμοί του Ισραήλ, όπως ο αποκλεισμός τροφίμων, ο κίνδυνος πυροβολισμών στη θάλασσα, η αδυναμία πρόσβασης στην αυλή ή η απαγόρευση ταξιδιών, καθιστούν αδύνατες ακόμα και τις πιο απλές επιθυμίες. Η μόνη πιθανή ευχή είναι η συνήθεια σε κρύα ντους, λόγω της έλλειψης αερίου και ξύλων.
Στη Γάζα, δεν υπάρχει τίποτα για να σχεδιάσεις, αλλά τα πάντα για να ευχηθείς.
