Οι Ισραηλινές αρχές έχουν εντείνει τον έλεγχο επί του Τζαμιού Ιμπραχίμι στη Χεβρώνα, εφαρμόζοντας μέτρα που μοιάζουν με τις πολιτικές που ακολουθούνται στο Τζαμί Αλ-Άκσα. Οι αυστηροί περιορισμοί δυσχεραίνουν την πρόσβαση των Παλαιστινίων στον ιερό αυτό χώρο, ο οποίος αποτελεί σύμβολο εθνικής ταυτότητας.
Ο Αρέφ Τζαμπέρ, κάτοικος της Χεβρώνας, περιγράφει πώς το τζαμί, που βρίσκεται μόλις 50 μέτρα από το σπίτι του, έχει μεταμορφωθεί. Από τότε που η βάρβαρη σφαγή 29 Παλαιστινίων από τον Ισραηλινό έποικο Μπαρούχ Γκόλντσταϊν το 1994, οι περιορισμοί επιδεινώνονται αντί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Η εγκατάσταση Ισραηλινών εποίκων στη Χεβρώνα, μέρος της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης, ξεκίνησε το 1968, με αυξανόμενη κρατική υποστήριξη.
Μετά το 1994, το Ισραήλ άρχισε να ελέγχει το Τζαμί Ιμπραχίμι, γνωστό στους Εβραίους ως Σπηλιά των Πατριαρχών, κλείνοντας μεγάλες περιοχές στην Παλιά Πόλη της Χεβρώνας και στην νότια περιοχή γύρω από το τζαμί. Στη συνέχεια, ο χώρος διαιρέθηκε μεταξύ μουσουλμάνων και λίγων Εβραίων εποίκων, οι οποίοι απέκτησαν το δικαίωμα προσευχής. Η συμφωνία της Χεβρώνας το 1997 διαίρεσε την πόλη σε H1 (παλαιστινιακός έλεγχος) και H2 (ισραηλινός έλεγχος), στην οποία υπάγεται το τζαμί και η Παλιά Πόλη.
Οι εποικιστικές δραστηριότητες εντάθηκαν, με τους Ισραηλινούς να ιδρύουν παράνομες οχυρώσεις και να καταλαμβάνουν σπίτια υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού. Ταυτόχρονα, οι Παλαιστίνιοι υφίστανται κλεισίματα, περιορισμούς και καταπιεστικά μέτρα, με στόχο την εκδίωξή τους από την Παλιά Πόλη και την εδραίωση του ισραηλινού ελέγχου επί του τζαμιού.
Η δυσκολία πρόσβασης στο τζαμί έχει επιδεινωθεί δραματικά μετά τον Οκτώβριο του 2023, με το κλείσιμο επιπλέον εναλλακτικών διαδρομών. Οι ανατριχιαστικές διαδικασίες ελέγχου σε σιδερένιες και ηλεκτρονικές πύλες, οι αναίτιες έρευνες, οι κρατήσεις και η παρενόχληση, συχνά με συλλήψεις νεαρών και γυναικών, αποτελούν καθημερινότητα. Το Ισραήλ επικαλείται λόγους ασφαλείας, παρά το γεγονός ότι η παρουσία εποίκων στη Δυτική Όχθη είναι παράνομη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Πρόσφατα, η ισραηλινή κυβέρνηση έκλεισε την πρόσβαση στο τζαμί για τους Παλαιστίνιους για έξι ημέρες, επικαλούμενη τη σύγκρουση με το Ιράν, επιτρέποντας την επανέναρξη περιορισμένης λατρείας στις 6 Μαρτίου.
Οι ενέργειες αυτές δεν περιορίζονται μόνο στην περιοχή του τζαμιού, αλλά αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής για την πλήρη ισραηλινή ασφάλεια, παρόμοια με τα μέτρα στο Τζαμί Αλ-Άκσα. Στην Αλ-Άκσα, χρησιμοποιούνται διαταγές απέλασης, έρευνες, κρατήσεις και περιορισμοί εισόδου. Στο Τζαμί Ιμπραχίμι, ο διευθυντής του, Μοατάζ Αμπού Σνέινέχ, και άλλοι υπάλληλοι, έχουν δεχθεί διαταγές απομάκρυνσης, με σκοπό τη μείωση του ρόλου τους στη διαχείριση του τζαμιού.
Παράλληλα, Ισραηλινοί αξιωματούχοι προσπαθούν να προωθήσουν κατασκευαστικά έργα χωρίς την έγκριση των Παλαιστινίων, ενώ τον Φεβρουάριο εγκρίθηκε η μεταφορά αρμοδιοτήτων διοίκησης από τον δήμο Χεβρώνας στην ισραηλινή Πολιτική Διοίκηση. Αυτή η κίνηση, που καταδικάζεται διεθνώς, απειλεί την ελευθερία λατρείας και τη δημόσια τάξη.
Ο Αμπού Σνέινέχ περιγράφει το τζαμί ως «στρατιωτική φυλακή» λόγω των αυστηρών μέτρων, τα οποία στοχεύουν στη μείωση των πιστών. Η προσευχή εμποδίζεται δεκάδες φορές τον μήνα, οι πιστοί υφίστανται εξευτελιστική μεταχείριση, και οι ενέργειες αυτές αποσκοπούν στη μετατροπή του τζαμιού σε εβραϊκή συναγωγή. Η ισραηλινή πολιτική στοχεύει στην αλλαγή του status quo και στην erase της ισλαμικής ταυτότητας του χώρου.
Η κατάσταση στο Τζαμί Ιμπραχίμι θεωρείται πιο επικίνδυνη από αυτήν στο Αλ-Άκσα, λόγω της χρονικής και χωρικής διαίρεσης που υφίσταται από το 1994. Τα αυθαίρετα οδοφράγματα, το κλείσιμο αγορών και δρόμων, και οι πρόσφατοι αποκλεισμοί σταθμών ελέγχου, εμποδίζουν περίπου 50.000 πολίτες να έχουν πρόσβαση, ενώ η μεταβίβαση της εποπτικής αρχής σε παράνομο οικισμό είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.
Οι κάτοικοι γύρω από το τζαμί ζουν σε καθεστώς φόβου από την βία στρατιωτών, την τρομοκρατία εποίκων και τους περιορισμούς, μετατρεπόμενοι σε «φυλακισμένοι» στα σπίτια τους. Περίπου 40.000 Παλαιστίνιοι ζουν στην περιοχή H2, μαζί με 800 Ισραηλινούς εποίκους, υπό βαριά στρατιωτική προστασία.
Έρευνες δείχνουν δραματική μείωση του παλαιστινιακού πληθυσμού στην περιοχή H2, με τους εναπομείναντες να ζουν σε ζώνες αυστηρού περιορισμού, όπου ο κεντρικός εμπορικός δρόμος είναι πλέον κλειστός για τους Παλαιστίνιους. Οι παλαιστινιακές οικογένειες αντιμετωπίζουν επίσης διαταγές κατεδάφισης, συχνές συλλήψεις, επιθέσεις εποίκων, οικονομικούς περιορισμούς και περιορισμούς κίνησης.
Το γραφείο του ΟΗΕ για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων αναφέρει 97 στρατιωτικά σημεία ελέγχου και φράγματα, που συχνά κλείνουν για ώρες ή ημέρες, παραλύοντας την κίνηση.
Οι παρατηρητές θεωρούν αυτά τα μέτρα προάγγελο για την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, με αδιάκοπες πολιτικές ελέγχου εδαφών και επέκτασης οικισμών. Το Ισραήλ έχει εγκρίνει δεκάδες νέους οικισμούς και χιλιάδες οικιστικές μονάδες, ενώ η κατασκευή δρόμων έχει ενισχυθεί για τη σύνδεση των οικισμών.
Αυτές οι πολιτικές έχουν οδηγήσει σε μείωση της παλαιστινιακής παρουσίας, ειδικά στην κοιλάδα του Ιορδάνη. Ο πληθυσμός έχει μειωθεί δραματικά, ενώ οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν «πολιτική περικύκλωσης και ασφυξίας» με κατάσχεση γης και απαγόρευση κατασκευών, σε αντίθεση με την «επανάσταση των οικισμών». Χιλιάδες οπλισμένοι έποικοι δρουν ως «οπίσθια φρουρά» του ισραηλινού στρατού, τρομοκρατώντας και καταλαμβάνοντας παλαιστινιακή γη.
Στην Περιοχή C, όπου βρίσκονται όλες οι κοινότητες Βεδουίνων, 47 έχουν εκτοπιστεί βίαια από τον Οκτώβριο του 2023, γεγονός που αποτελεί «εθνοκάθαρση και de facto προσάρτηση».
