Ο Ali al-Zaidi πέρασε την Τρίτη το κατώφλι του Οβάλ Γραφείου για να συναντήσει τον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump υπό την ιδιότητα του πρωθυπουργού του Ιράκ. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, ο τίτλος του αποδείχθηκε δυσανάλογος με την εξουσία που κατέχει. Η ανάδειξή του στην πρωθυπουργία ήρθε μετά από μήνες πολιτικής παράλυσης, όταν η σιιτική συμμαχία γνωστή ως Coordination Framework τον επέλεξε σε μόλις 25 λεπτά, υπό την έντονη πίεση της Ουάσιγκτον.

Η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποίησε το Υπουργείο Οικονομικών για να «παγώσει» τη ροή δολαρίων προς την Κεντρική Τράπεζα του Ιράκ, αναγκάζοντας τον Nouri al-Maliki, τον επικρατέστερο υποψήφιο, να αποσύρει την υποψηφιότητά του. Ο 40χρονος Ali al-Zaidi, ένας τραπεζίτης χωρίς προσωπική πολιτική βάση, αποτέλεσε την επιλογή που εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα. Η θέση του δεν είναι αποτέλεσμα λαϊκής ετυμηγορίας, αλλά οφείλεται στους μοχλούς πίεσης του Donald Trump.

Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται ο Tom Barrack, ο οποίος κατέχει τριπλό ρόλο ως απεσταλμένος των ΗΠΑ για την Turkiye, τη Συρία και το Ιράκ. Η επιρροή του πηγάζει από τον έλεγχο των ιρακινών πετρελαϊκών εσόδων που κατατίθενται στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης (Federal Reserve Bank of New York). Τον Απρίλιο, η Ουάσιγκτον μπλόκαρε αποστολή μετρητών ύψους σχεδόν 500 εκατομμυρίων δολαρίων, ασκώντας πίεση για τον έλεγχο των ένοπλων παραστρατιωτικών οργανώσεων.

Ενώ ορισμένες πολιτοφυλακές έχουν ξεκινήσει διαδικασίες αφοπλισμού ή ενσωμάτωσης στον κρατικό μηχανισμό, οι πιο ισχυρές φράξιες, όπως η Kataib Hezbollah και η Harakat al-Nujaba, αρνούνται να υποχωρήσουν. Η Βαγδάτη έχει θέσει την 30ή Σεπτεμβρίου ως καταληκτική ημερομηνία για τον πλήρη αφοπλισμό, ημερομηνία που συμπίπτει με την προγραμματισμένη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων.

Παράλληλα, το πραγματικό διακύβευμα για τις ΗΠΑ είναι η πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους του Ιράκ. Η Chevron διαπραγματεύεται διευρυμένο ρόλο στον πετρελαϊκό τομέα, ενώ η αμερικανική πλευρά στοχεύει στην αύξηση της παραγωγής από 4,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα σε 7 εκατομμύρια μέσα στην επόμενη τριετία. Το όραμα της Ουάσιγκτον για το Ιράκ είναι ξεκάθαρο: κανένα περιθώριο για ιρανική παρέμβαση, περιορισμός της επιρροής των σεκταριστικών κομμάτων και μια οικονομία προσανατολισμένη στη Δύση. Το αν το Ιράκ θα αντέξει αυτή τη μετάβαση ή θα αλλάξει απλώς κέντρο εξουσίας, παραμένει το μεγάλο ερώτημα που η επίσκεψη του Ali al-Zaidi δεν κατάφερε να απαντήσει.