Στην καρδιά της Ουγκάντα, στην αγροτική περιοχή Owalai, η Martha Apolot, μια 21χρονη μητέρα, δίνει μια καθημερινή, αδιάκοπη μάχη για τη ζωή του οκτάχρονου γιου της, Aaron. Ο Aaron πάσχει από ένα αδιάγνωστο σύνδρομο που τον καθιστά ανήμπορο να περπατήσει, να μιλήσει, να φάει στερεά τροφή ή να κρατήσει το κεφάλι του χωρίς υποστήριξη. Η πλάτη του κεφαλιού του έχει αλωθεί από τη συνεχή κατάκλιση, προκαλώντας πληγές, και απαιτεί συνεχή φροντίδα, την οποία η Martha παρέχει μόνη της.
Η ζωή της Martha σημαδεύτηκε από τραύματα από νωρίς. Στα 13 της, ενώ βρισκόταν στο σχολείο, βιάστηκε από έναν άνδρα που δεν γνώριζε. Η εγκυμοσύνη της δημιούργησε ρήγμα στην οικογένειά της, με τον πατέρα της να αντιδρά έντονα. Μόνο η μητέρα της την δέχτηκε πίσω, αν και η Martha αναγκάστηκε να ζήσει σε μια ξεχωριστή καλύβα. Η γέννηση του Aaron, μετά από μια δύσκολη γέννα και καισαρική τομή, ήταν γεμάτη ανησυχία, καθώς το νεογέννητο χρειάστηκε οξυγόνο και οι γιατροί προειδοποίησαν για πιθανές μελλοντικές επιπλοκές.
Η Martha βρέθηκε αντιμέτωπη όχι μόνο με την απόρριψη της οικογένειάς της, αλλά και με την έντονη κοινωνική κατακραυγή. Στην Ουγκάντα, η αναπηρία συχνά αντιμετωπίζεται ως κοινωνικό βάρος ή “κατάρα”, οδηγώντας σε στιγματισμό, απόρριψη και, σε ακραίες περιπτώσεις, εγκατάλειψη ή ακόμη και θάνατο παιδιών με αναπηρίες. Η Martha, παρότι και η ίδια ακόμα παιδί, ένιωσε απελπισία και απόγνωση, φτάνοντας στο σημείο να σκέφτεται την αυτοκτονία του γιου της, όταν αντιμετώπιζε δυσκολίες.
Η μεταμόρφωση ήρθε γύρω στα 17 της, όταν άρχισε να παρακολουθεί θεραπεία για τον Aaron στο νοσοκομείο της Soroti. Εκεί, γνώρισε άλλες μητέρες με παιδιά με αναπηρίες, οι οποίες την ενθάρρυναν και της έδωσαν δύναμη. Με ανανεωμένη ελπίδα, η Martha συνειδητοποίησε τον έρωτα και την ανάγκη να σταθεί ως “πρωταθλήτρια” για τον γιο της.
Η καθημερινότητα της Martha είναι εξαντλητική. Ξυπνάει με το χάραμα, φροντίζει τον Aaron, του δίνει ένα υγρό γεύμα και τον μεταφέρει μαζί της στα χωράφια, όπου εργάζεται σε αγροτικές δουλειές για να κερδίσει τα προς το ζην. Τον αφήνει στη σκιά, ενώ εκείνη καθαρίζει χωράφια ή μαζεύει καλαμιές για να τις πουλήσει. Επιστρέφουν στο σπίτι τους, ένα μικρό καλύβι, όταν ο Aaron χρειάζεται φαγητό ή καθαρισμό. Η Martha τον πλένει έως και τέσσερις φορές την ημέρα, καθώς δεν μπορεί να καθαριστεί μόνος του.
Το εβδομαδιαίο εισόδημά της, που φτάνει μετά βίας τα 15.000 σελίνια Ουγκάντας (περίπου 4 δολάρια), είναι ελάχιστο, επαρκεί μόλις για τα απαραίτητα, όπως σαπούνι και ζάχαρη για το τσάι του Aaron. Ωστόσο, καταφέρνει να αποταμιεύει για ένα έκτακτο ταμείο, που καλύπτει την 45λεπτη διαδρομή με μοτο-ταξί για το νοσοκομείο της Soroti, όπου πηγαίνει συχνά για να αντιμετωπίσει πυρετούς, μολύνσεις ή ελονοσία.
Η Martha έχει βιώσει τρομακτικές στιγμές, όπως όταν ο Aaron, σε ηλικία σχεδόν τεσσάρων ετών, κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του από υψηλό πυρετό, αλλά κατάφερε να τον μεταφέρει εγκαίρως στο νοσοκομείο. “Έχω πολεμήσει για τον Aaron. Ακόμα και από τη στιγμή που γέννησα. Αλλά αυτή τη φορά, νόμιζα ότι είχε φύγει,” εξομολογείται. “Έχω πολεμήσει για τη ζωή αυτού του παιδιού πολλές, πολλές φορές… αλλά νιώθω ότι ακόμα πρέπει να πολεμήσω για εκείνον.”
Η ιστορία της Martha Apolot αποτελεί την πρώτη της σειράς “Mothering on the Margins”, η οποία εξερευνά τις ιστορίες γυναικών σε όλο τον κόσμο που αντιμετωπίζουν αδύνατες συνθήκες για να αναθρέψουν τα παιδιά τους.
