Η Abida Begum, 40 ετών, μητέρα τριών παιδιών, ζει στους δρόμους της Νέας Δελχί, σε έναν τόπο όπου ο ύπνος είναι πολυτέλεια και η επιβίωση καθημερινός αγώνας. Κάθε πρωινό, πριν καν ξημερώσει, η πόλη αρχίζει να ξυπνά, ενώ η Abida παρακολουθεί από το πεζοδρόμιο κάτω από την υπερυψωμένη γέφυρα Hazarat Nizamuddin τα παιδιά της να κοιμούνται. Η δική της αϋπνία είναι αιώνια. “Εμείς οι άνθρωποι σαν εμάς δεν κοιμόμαστε,” ψιθυρίζει, “απλώς περιμένουμε το πρωί και ελπίζουμε τίποτα να μην βλάψει τα παιδιά μας.”
Ο ελάχιστος εξοπλισμός της οικογένειας – ένα φθαρμένο κουβέρτα, ένα αλουμινένιο κατσαρολάκι, μερικά σκεύη και μια δέσμη ρούχων – είναι στοιβαγμένος σε μια σκονισμένη τσάντα, που λειτουργεί ως μαξιλάρι τη νύχτα. Τα παιδιά της, Soni, Hamir και Roshni, κοιμούνται κολλημένα πάνω της, καθώς εκείνη είναι η μοναδική τους ασπίδα. Ο κόσμος της είναι ένα κομμάτι ραγισμένου πεζοδρομίου, πλαισιωμένο από καταλύματα από πλαστικά φύλλα και δεκάδες άλλες οικογένειες που ζουν χωρίς τοίχους και πόρτες. Αυτό το τσιμεντένιο μονοπάτι είναι το σπίτι της από τότε που έφτασε στη Νέα Δελχί πριν από 30 χρόνια με τη μητέρα της, από την πόλη Dhubri της Assam. Εδώ γεννήθηκαν και τρία από τα παιδιά της.
Η Abida, τώρα 40 ετών, μεγάλωσε ζητιανεύοντας στην περιοχή. Η μητέρα της, που πέθανε πριν από τρία χρόνια, ήταν η μόνη της συντροφιά. Συχνά την παρενοχλούσαν αστυνομικοί και δημοτικές αρχές, κατάσχοντας τα λιγοστά τους υπάρχοντα για να καθαρίσουν το πεζοδρόμιο, ενώ ξένοι τους κακοποιούσαν. Γύρω στα 21 της, παντρεύτηκε έναν ριξοπώλη, ελπίζοντας σε μια σταθερότητα. Ωστόσο, ο σύζυγός της έπινε, τη χτυπούσε και τελικά την εγκατέλειψε μαζί με τα πέντε τους παιδιά.
Τον χειμώνα, τα παιδιά παγώνουν. Κάποιες φορές, μη κυβερνητικές οργανώσεις τους προσφέρουν φαγητό ή κουβέρτες. Το καλοκαίρι, η ζέστη κάτω από τη γέφυρα είναι αποπνικτική, και η Abida πρέπει να προσέχει για φίδια που βρίσκουν το δρόμο τους προς το τσιμεντένιο τους καταφύγιο. Όλο τον χρόνο, αντιμετωπίζουν την παρενόχληση από μεθυσμένους περαστικούς, και εκείνη πρέπει να φυλάει τα παιδιά της από πιθανούς απαγωγείς. “Δεν υπάρχει καλή εποχή για ανθρώπους σαν εμάς,” λέει η Abida ήρεμα.
Οι οικογένειες ξεκινούν τις περισσότερες μέρες ζητώντας χρήματα από τους οδηγούς στα φανάρια ή συλλέγοντας περισσεύματα τροφών από κοντινά εστιατόρια. Η Abida συχνά παραλείπει γεύματα, ώστε τα παιδιά της να φάνε. “Αν υπάρχει μόνο για μία πιατέλα, πηγαίνει σε αυτά,” λέει, προσαρμόζοντας το σάλι της. “Μια μητέρα μπορεί να μείνει πεινασμένη, τα παιδιά όχι.” Χρόνια λιγοστών γευμάτων έχουν αποδυναμώσει το σώμα της.
Όταν θηλάζει τη μικρότερη κόρη της, τη Soni, τριών ετών, ο μοναδικός ιδιωτικός χώρος που μπορεί να βρει είναι ένα κενό ανάμεσα σε δύο τσιμεντένιους πυλώνες, με τον θόρυβο της κυκλοφορίας να περνά από πάνω. Η οικογένεια χρησιμοποιεί μια δημόσια τουαλέτα, η οποία κοστίζει 10 ρουπίες ανά άτομο. Όταν δεν μπορούν να πληρώσουν, πηγαίνουν σε ένα κοντινό χωράφι ή κρύβονται πίσω από έναν τοίχο. “Δεν έχει απομείνει αξιοπρέπεια,” λέει η Abida. Οι δημόσια ντους κοστίζουν 20 ρουπίες ανά άτομο. Όταν δεν έχουν τα χρήματα ή οι ουρές είναι τόσο μεγάλες που τελικά τα παρατούν, η Abida σκουπίζει τα πρόσωπα των παιδιών της με νερό και τις πτυχές του σάρι της.
Μετά το ηλιοβασίλεμα, η Abida καθαρίζει τη σκόνη, τα πλαστικά μπουκάλια και τα υπολείμματα τροφών από το τσιμέντο και στρώνει ένα λεπτό σεντόνι για να κοιμηθούν εκείνη και τα παιδιά της.
Οι νύχτες είναι οι πιο δύσκολες. Η Abida κοιμάται ημι-όρθια, με την ογκώδη τσάντα κάτω από το κεφάλι της, κρατώντας τη Soni στο στήθος της, ενώ ο πεντάχρονος Hamir και η επτάχρονη Roshni είναι κουρνιασμένοι γύρω τους. “Μετράω την αναπνοή τους,” ψιθυρίζει. “Φοβάμαι πάντα ότι κάποιος μπορεί να τους πάρει.”
Περίπου στις 5 π.μ. ένα κρύο πρωινό Νοεμβρίου του 2023, η Abida και τα παιδιά της κοιμόντουσαν, τυλιγμένα σε μια λεπτή κουβέρτα, όταν ένα αυτοκίνητο που πήγαινε με μεγάλη ταχύτητα έπεσε πάνω τους. “Όταν άνοιξα τα μάτια μου, όλα ήταν σκόνη, αίμα και κραυγές,” λέει. “Τα δύο μου παιδιά, η Sonia και ο Amir, ποδοπατήθηκαν μπροστά στα μάτια μου.” Τα σώματα της πεντάχρονης Sonia και της επτάχρονης Amir ήταν παγιδευμένα κάτω από το όχημα. “Μάζεψα τα κομμάτια τους με τα ίδια μου τα χέρια,” λέει, πιέζοντας το μέτωπό της σαν να προσπαθεί να διώξει τη μνήμη. “Φώναξα για βοήθεια, αλλά ήρθε πολύ αργά.”
Η Abida θυμάται ότι στεκόταν ακίνητη, με αίμα στα χέρια της, το σώμα της να τρέμει. “Απλώς τους κοιτούσα, σκεπτόμενη ότι ίσως ανέπνεαν,” ανακαλεί ήρεμα. “Ίσως έκανα λάθος. Ίσως θα ξυπνούσαν.” Η Abida αργότερα έμαθε από περαστικούς και αστυνομικούς ότι οι πέντε επιβαίνοντες στο αυτοκίνητο είχαν πιει. “Οι άνθρωποι μου είπαν ότι η μυρωδιά του αλκοόλ ήταν έντονη,” λέει ήρεμα. “Ίσως γι’ αυτό έχασαν τον έλεγχο.”
Η Abida ακολούθησε το ασθενοφόρο με ένα αυτοκίνητο-ρίκσο στο νεκροτομείο του νοσοκομείου. Περίμενε σιωπηλά για ώρες για να δει τα παιδιά της μια τελευταία φορά. Μετά έφυγε, γνωρίζοντας ότι δεν είχε πού να θάψει τα παιδιά της. “Ακόμα ακούω αυτόν τον ήχο κάθε βράδυ, το τρακάρισμα, τις κραυγές,” προσθέτει ήρεμα, κρατώντας τη Soni σφιχτά στην αγκαλιά της. “Κοίμιζαν κρατώντας τα δάχτυλά μου στην αγκαλιά μου,” ανακαλεί, σταθεροποιώντας την αναπνοή της και κοιτάζοντας τα χέρια της. “Από εκείνη την ημέρα, αισθάνομαι κατάθλιψη, σαν να μου έλειπε ένα κομμάτι του σώματός μου.”
Η Abida και η οικογένειά της συνεχίζουν να ζουν στο ίδιο πεζοδρόμιο όπου σκοτώθηκαν τα παιδιά της, επειδή δεν έχουν πού αλλού να πάνε. “Τι σπίτι έχουμε;” ρωτά. “Δεν έχουμε γη στο χωριό, καμία δουλειά εδώ. Αν κινηθούμε, η αστυνομία μας διώχνει. Αυτός ο δρόμος είναι το μόνο μέρος όπου δεν μας διώχνουν.”
Οι κόρνες και τα έντονα φώτα από την κίνηση δυσκολεύουν τον ύπνο των παιδιών της Abida. Είναι συχνά κουρασμένα και επιρρεπή σε ασθένειες. Μετά τον θάνατο των δύο αδελφών τους από ένα αυτοκίνητο που πήγαινε με μεγάλη ταχύτητα ένα πρωινό, είναι πολύ πιο ανήσυχα και φοβισμένα τη νύχτα.
Το δροσερό αεράκι πριν την αυγή βρίσκει την Abida τυλιγμένη σε ένα φθαρμένο σάλι, με τη Soni να ξαπλώνει στην αγκαλιά της. Η Roshni ακουμπά το κεφάλι της στον ώμο της μητέρας της, και ο Hamir παρακολουθεί τους εργαζομένους του δήμου να καθαρίζουν τα πεζοδρόμια. Η Abida τρίβει τα χέρια τους για να τα ζεστάνει. Ένα φορτηγό περνά με ταχύτητα, και τα παιδιά τινάζονται. “Τίποτα δεν θα συμβεί,” μουρμουρίζει, φιλάει τα χέρια της Roshni.
Καθώς πέφτει το σούρουπο, τα παιδιά της Abida τρέχουν γελώντας, πλησιάζοντας αυτοκίνητα για κέρματα και μπισκότα. Όμως, όταν επιστρέφει το σκοτάδι, ο φόβος και η ανησυχία κυριαρχούν ξανά. Τη νύχτα, η Abida παρακολουθεί το δρόμο ενώ τα κοιμισμένα παιδιά της προσκολλώνται πάνω της. Μερικές φορές ξυπνούν κλαίγοντας όταν ένα όχημα περνά βιαστικά. “Όταν τα φορτηγά κορνάρουν, τα παιδιά μου ξυπνούν κλαίγοντας,” λέει η Abida. “Ο θόρυβος δεν σταματά ποτέ.”
Η Abida προσεύχεται το πεζοδρόμιο να μην είναι το μέλλον των παιδιών της και να μπορέσουν να μορφωθούν. “Έχασα δύο παιδιά, αλλά πρέπει να ζήσω για τα τρία που έμειναν,” λέει, με τη φωνή της να τρέμει. “Θα κάνω τα πάντα για να τα κρατήσω ασφαλή.”
Τη νύχτα, καθώς η κίνηση βουίζει από πάνω, η Soni ξυπνά απότομα και προσκολλάται στο μπλουζάκι της μητέρας της. Η Abida την τραβάει κοντά της και μουρμουρίζει απαλά μέχρι η κοπέλα να ξανακοιμηθεί, με τη Roshni και τον Hamir να κοιμούνται δίπλα τους. Σε μια πόλη που τους έχει δώσει τίποτα, η Abida δεν μπορεί να υποσχεθεί στα παιδιά της ασφάλεια ή ύπνο, μόνο την παρουσία της. Σε αυτό το κομμάτι τσιμέντου, η αγάπη της είναι το μόνο σπίτι που γνωρίζουν τα παιδιά της.
