Στην καρδιά των Βρυξελλών, μιας πόλης γεμάτης ζωή και κατασκευές, ξετυλίγεται μια συγκινητική ιστορία μέσα από το ντοκιμαντέρ “Wishful Filming” (φιλμ των ευχών). Η Βελγίδα σκηνοθέτης Σάρα Φανάγκτ, με μια απλή κάμερα, αφηγείται τις ιστορίες των εργατών οικοδομών, οι οποίοι, πέρα από τα καθημερινά τους καθήκοντα, κρύβουν μηνύματα και ευχές μέσα στους τοίχους και τα θεμέλια των κτιρίων που χτίζουν.

Το ντοκιμαντέρ, διάρκειας 35 λεπτών, δεν εστιάζει σε δραματικές στιγμές, αλλά σε προσωπικές, ανθρώπινες αφηγήσεις. Οι εργάτες, προερχόμενοι από χώρες όπως η Πολωνία, το Ιράν, η Βραζιλία, το Μαρόκο και η ίδια η Βελγική, μοιράζονται τις σκέψεις τους, αφήνοντας πίσω τους μια αίσθηση αθανασίας. Το “Wishful Filming” αποτελεί μια ποιητική και ταυτόχρονα πολιτική εξερεύνηση της μετανάστευσης, της εργασίας, της μνήμης και του μέλλοντος.

Η ιδέα του ντοκιμαντέρ πηγάζει από ένα παλιό ευρωπαϊκό έθιμο, όπου οι χτίστες άφηναν μηνύματα στα κτίρια. Η Φανάγκτ, εμπνευσμένη από μια τέτοια ανακάλυψη σε μια εφημερίδα του Λονδίνου, αποφάσισε να αναβιώσει αυτή την πρακτική στη σύγχρονη, πολυπολιτισμική πραγματικότητα των Βρυξελλών. Μετά από χρόνια προσπαθειών, κατάφερε να εισέλθει σε εργοτάξια και να συναντήσει εργάτες πρόθυμους να συμμετάσχουν.

Η κινηματογράφηση είναι άμεση και αυθόρμητη, καθώς η Φανάγκτ ακολουθεί τους εργάτες στην καθημερινότητά τους, καταγράφοντας την πράξη της γραφής και της απόκρυψης των μηνυμάτων. Το αποτέλεσμα είναι μια αυθεντική ματιά στην ψυχή των ανθρώπων που διαμορφώνουν τις πόλεις μας, δίνοντας φωνή σε αυτούς που συχνά παραμένουν αόρατοι.

Το ντοκιμαντέρ δεν περιορίζεται στα κρυμμένα μηνύματα, αλλά επεκτείνεται και στις δημόσιες γραφές και τα σχέδια στους δρόμους των Βρυξελλών, δημιουργώντας έναν διάλογο μεταξύ των κρυμμένων και των φανερών εκφράσεων. Η πολυγλωσσία των εργατών, που μιλούν διάφορες γλώσσες, προσθέτει ένα επιπλέον επίπεδο πλούτου, αντανακλώντας την ποικιλομορφία της Ευρώπης.

Το “Wishful Filming” προβάλλεται σε μια εποχή όπου η Ευρώπη αντιμετωπίζει έντονα ζητήματα μετανάστευσης και κοινωνικής ενσωμάτωσης. Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει την αντίφαση των Βρυξελλών, ως έδρας ευρωπαϊκών θεσμών, που χτίζεται από χέρια μεταναστών. Παράλληλα, μέσω της κινηματογραφικής προσέγγισης, αποτελεί μια πράξη “αποαποικιοποίησης”, δίνοντας στους εργάτες την εξουσία να αφηγηθούν τις δικές τους ιστορίες.