Η καθημερινότητα του 10χρονου Μοχάμεντ Χαμντ στην Καλάντια, βόρεια της κατεχόμενης Ιερουσαλήμ, έχει πλέον σημαδευτεί από τον φόβο. Λίγες είναι οι ημέρες που απομένουν, ίσως, για εκείνον και την οικογένειά του σε αυτό το μέρος, καθώς η κατοχική δύναμη έχει εκδώσει ειδοποίηση για εκκένωση του σπιτιού τους, με σκοπό την κατεδάφισή του. Οι γονείς της οικογένειας, παρά τους ισχυρισμούς περί ιδιοκτησίας με έγγραφα που χρονολογούνται από το 1936, καλούνται να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, το οποίο φιλοξενεί τέσσερις οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων περισσοτέρων από 20 παιδιών.
Η είδηση της ειδοποίησης ήρθε πριν από ένα μήνα, αφήνοντας πίσω της θλίψη και δάκρυα στα μάτια των παιδιών. Ο μικρός Μοχάμεντ, παρόλο που ονειρεύεται να γίνει φαρμακοποιός και ποδοσφαιριστής, στέλνει ένα απεγνωσμένο μήνυμα στον κόσμο: “Θέλουν να γκρεμίσουν το σπίτι μας, το μήνυμά μου σε όλο τον κόσμο είναι να μας βοηθήσουν ώστε να μην κατεδαφιστεί”.
Οι δύο δεκατετράχρονες ξαδέρφες, Χεντ και Ναντίν, βλέπουν τις συζητήσεις τους να βαραίνουν με ανησυχίες που ξεπερνούν την ηλικία τους. Οι αναμνήσεις και τα όνειρά τους είναι συνυφασμένα με αυτό το σπίτι, την αυλή και τη λεμονιά. “Έχω την ελπίδα ότι θα απελευθερωθούμε, παρά τη δυσκολία που περνάμε”, λέει η Ναντίν, “Όταν παίζω στην αυλή, δεν νιώθω ότι μπορούν να μας χωρίσουν. Θέλουν απλώς να μας χαλάσουν τη διάθεση με αυτή την απόφαση, αλλά δεν θα φύγουμε από το σπίτι μας”. Η Χεντ, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδιού, στέλνει το δικό της μήνυμα: “Να θυμάστε την ελπίδα ότι θα ελευθερωθούμε και να κάνετε ό,τι είναι δυνατόν για να μην κατεδαφιστεί αυτό το σπίτι”.
Η κατάσταση στην Καλάντια είναι τραγική, σύμφωνα με τον Ουαλίντ Αλ-Κέισι, πρόεδρο του κοινοτικού συμβουλίου. Το τείχος διαχωρισμού, που υψώθηκε πριν από 20 χρόνια, έχει διαταράξει όχι μόνο τα εδάφη, αλλά και τον κοινωνικό ιστό της κοινότητας. “Η κόρη μου ζει πίσω από το τείχος και χρειάζεται πάνω από μια ώρα με το αυτοκίνητο για να μας επισκεφτεί, ενώ πριν από την κατασκευή του τείχους, η ίδια απόσταση καλυπτόταν σε δύο λεπτά με τα πόδια”, εξηγεί. Η επικείμενη κατασκευή εγκαταστάσεων επεξεργασίας αποβλήτων απειλεί να προκαλέσει μια περιβαλλοντική και κοινωνικο-ανθρωπιστική καταστροφή, επιβαρύνοντας ψυχολογικά τους κατοίκους και προκαλώντας οικονομικές απώλειες.
Η κοινότητα της Καλάντια χωρίζεται πλέον σε δύο μέρη από το τείχος, με περίπου 500 κατοίκους να ζουν εντός των ορίων της κατεχόμενης Ιερουσαλήμ και άλλους 2.000 να βρίσκονται στο άλλο τμήμα. “Η νύχτα είναι βαριά, δεν μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι, φοβόμαστε κάθε στιγμή ότι η κατάστασή μας θα αντιστραφεί”, λέει ο Ουαλίντ Χαμντ, “Αυτό που μας ανακουφίζει είναι η παρουσία και η υποστήριξη των γύρω μας”.
Η οικογένεια προσπαθεί νομικά να ακυρώσει την εντολή εκκένωσης, όμως η κατάσταση είναι αβέβαιη. Ο Χαμντ επισημαίνει την προκλητική στάση της κατοχής, η οποία, παρά τα αποδεικτικά στοιχεία ιδιοκτησίας, προχωρά σε νέες επεκτάσεις εποικισμών, ειδικά υπό τη σημερινή “ακραία κυβέρνηση”. Οι εποικιστικές δραστηριότητες στην Καλάντια έχουν ενταθεί από τη δεκαετία του ’70, με την κατοχή να έχει ελέγξει εκατοντάδες ντάναμ. Το 2016, ο κατοχικός στρατός κατεδάφισε 12 κτίρια, αφήνοντας εκατοντάδες Παλαιστίνιους άστεγους, χωρίς να επιτρέψει την ανοικοδόμηση ή την απομάκρυνση των ερειπίων.
Η τρέχουσα επίθεση εναντίον της Καλάντια περιλαμβάνει την αλλαγή πορείας του τείχους διαχωρισμού, με σκοπό την κατάσχεση άνω των 150 ντάναμ εδαφών, απειλώντας να εκτοπίσει δεκάδες παλαιστινιακές οικογένειες, πέρα από την περιβαλλοντική καταστροφή από την κατασκευή της μονάδας επεξεργασίας αποβλήτων.
Οι κάτοικοι της Καλάντια θεωρούν ότι η επίσημη παλαιστινιακή αντίδραση είναι μέχρι στιγμής περιορισμένη σε συμπάθεια, χωρίς να ανταποκρίνεται στο μέγεθος της καταστροφής. Παρά την περίπλοκη πραγματικότητα, η Χεντ και η Ναντίν διατηρούν την ελπίδα ότι το σπίτι τους θα παραμείνει ανέπαφο και η οικογένεια θα παραμείνει ενωμένη.
