Η συστηματική χρήση σεξουαλικής βίας και βασανιστηρίων κατά των Παλαιστινίων δεν αποτελεί μια μεμονωμένη παρέκκλιση, αλλά μια «κληρονομιά» που συνδέει το Ισραήλ με την αποικιοκρατική ιστορία της Δύσης. Όπως επισημαίνει η Francesca Albanese, ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ, οι πρακτικές αυτές αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου μηχανισμού ελέγχου που οι βρετανικές δυνάμεις εφάρμοσαν αρχικά στην Ιρλανδία, εξήγαγαν στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο της Εντολής και στη συνέχεια ανέπτυξαν περαιτέρω στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Αλγερία.
Η ιστορική αναδρομή αναδεικνύει ότι τα «πρωτόκολλα» αυτά δεν εκσυγχρονίστηκαν, αλλά ενσωματώθηκαν αυτούσια στο ισραηλινό νομικό και σωφρονιστικό σύστημα. Ήδη από το 1969, η περίπτωση της Rasmea Odeh, η οποία υπέστη φρικτά βασανιστήρια σε κελί της Ιερουσαλήμ, μαρτυρούσε μια μέθοδο που βασιζόταν στον εκφοβισμό και την ταπείνωση των κρατουμένων μπροστά στα ίδια τους τα μέλη της οικογένειας.
Σήμερα, οι μαρτυρίες από τις φυλακές, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη στρατιωτική βάση Sde Teiman στο Negev, επιβεβαιώνουν ότι οι μέθοδοι παραμένουν αμετάβλητες: αναγκαστική γύμνωση, σεξουαλικές απειλές και εξευτελιστικοί έλεγχοι χρησιμοποιούνται ως όπλα πολέμου. Παρά τις καταγγελίες διεθνών οργανώσεων και την καταγραφή των περιστατικών στις εκθέσεις του ΟΗΕ, η κουλτούρα της ατιμωρησίας παραμένει ισχυρή. Όπως τονίζουν οι ειδικοί, η σεξουαλική βία στα κρατητήρια δεν είναι απλώς μια σειρά εγκλημάτων, αλλά μια συνειδητή πολιτική που αποσκοπεί στην εξάλειψη της αξιοπρέπειας του «εχθρού», επικαλούμενη τις δικαιολογίες της «ασφάλειας» και της «αναγκαιότητας».
