Το Ισραήλ, εν μέσω αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων και της πιθανότητας μίας αμερικανικής επίθεσης κατά του Ιράν, αρχίζει να εστιάζει την προσοχή του σε έναν άλλο περιφερειακό αντίπαλο: την Τουρκία. Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ, Naftali Bennett, δήλωσε πρόσφατα σε συνέδριο ότι η Τουρκία αποτελεί «τη νέα Αχίλλειο πτέρνα» για το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί ως απειλή, παρόμοια με το Ιράν.
Σύμφωνα με τον Bennett, η Τουρκία αποτελεί μέρος ενός περιφερειακού άξονα που μοιάζει με αυτόν του Ιράν, εκφράζοντας την ανάγκη για παράλληλη αντιμετώπιση τόσο της απειλής από την Τεχεράνη όσο και της «εχθρότητας από την Άγκυρα». Παρόμοιες δηλώσεις έχουν ακουστεί και από άλλους Ισραηλινούς πολιτικούς τους τελευταίους μήνες, καθώς η Τουρκία έχει υιοθετήσει μια έντονα κριτική στάση απέναντι στις ενέργειες του Ισραήλ προς τους Παλαιστίνιους και στον πόλεμο στη Γάζα, ενώ παράλληλα εμβαθύνει τις σχέσεις της με περιφερειακές δυνάμεις όπως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu, ανακοινώνοντας την επικείμενη επίσκεψη του Ινδού πρωθυπουργού Narendra Modi, εξέφρασε την πρόθεσή του να δημιουργήσει έναν νέο «εξάγωνο» συμμαχιών, που θα αντισταθμίζει έναν «αναδυόμενο ριζοσπαστικό σουνιτικό άξονα». Σε αυτή την ευρύτερη συμμαχία αναμένεται να περιλαμβάνονται χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, με τις οποίες η Τουρκία έχει ιστορικά τεταμένες σχέσεις.
Αναλυτές, όπως ο Alon Pinkas, πρώην πρέσβης του Ισραήλ, θεωρούν ότι η επικέντρωση στην Τουρκία ως απειλή, παράλληλα με την πίεση για πόλεμο κατά του Ιράν, εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Υποστηρίζουν ότι πολιτικοί όπως ο Bennett και ο Netanyahu βασίζονται στη διαρκή απειλή πολέμου, είτε από το Ιράν, είτε από το Ιράκ, είτε από τη Χεζμπολάχ, είτε από την Τουρκία, για να διατηρούν την εσωτερική τους συνοχή και να επιδιώκουν την περιφερειακή ηγεμονία.
Η σχέση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, αν και μακροχρόνια και με τακτική συνεργασία σε ορισμένους τομείς, έχει επιδεινωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Η επίθεση του Ισραήλ σε στόλο που κατευθυνόταν προς τη Γάζα το 2010, με αποτέλεσμα τον θάνατο 10 Τούρκων ακτιβιστών, υπήρξε σημείο καμπής. Οι μεταγενέστερες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα και τη Συρία έχουν εντείνει την οργή στην Τουρκία, η οποία έχει υιοθετήσει μια πιο αντιπαραθετική στάση απέναντι στις «γενοκτονικές» ενέργειες του Ισραήλ.
Ωστόσο, οι συγκρίσεις μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης, ειδικά ως προς τις απειλές προς το Ισραήλ, θεωρούνται από πολλούς αναλυτές υπερβολικές. Ο Pinkas επισημαίνει ότι η Τουρκία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, δεν έχει αρνηθεί ποτέ το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ ούτε έχει απειλήσει να το «σβήσει από τον χάρτη».
Η δημιουργία του «εξαγώνου» συμμαχιών, με τη συμμετοχή της Ινδίας, της Ελλάδας, της Κύπρου και διαφόρων αραβικών, αφρικανικών και ασιατικών εθνών, επιδιώκει να ενισχύσει την περιφερειακή επιρροή του Ισραήλ, συμπληρώνοντας την παραδοσιακή του εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, σε ένα περιβάλλον όπου η υποστήριξη προς το Ισραήλ γίνεται πολιτικά δυσάρεστη στις ΗΠΑ, η κίνηση αυτή ερμηνεύεται από ορισμένους ως προσπάθεια αντιστάθμισης κινδύνων.
