Καθώς ο πόλεμος Ηνωμένων Πολιτειών-Ισραήλ κατά του Ιράν μαίνεται, τα σχολεία σε όλο το Ισραήλ έχουν κλείσει, οι πολιτιστικοί χώροι έχουν σφραγιστεί και οι μεγάλες συγκεντρώσεις έχουν ματαιωθεί κατόπιν αστυνομικών διαταγών. Κάθε ψήγμα δυσαρέσκειας για τον πόλεμο, αν υπάρχει, ελάχιστα πλέον μπορεί να εκφραστεί.
Μικρές διαδηλώσεις κατά του πολέμου, όπως αυτές που διοργανώνει η ισραηλινο-αραβική ακτιβιστική ομάδα Zazim, εξακολουθούν να σημειώνονται σε κεντρικές πόλεις, αλλά διεξάγονται υπό στενή παρακολούθηση, με αστυνομικούς να προειδοποιούν τα πλήθη να διαλυθούν όταν ηχούν οι σειρήνες ή όταν οι συγκεντρώσεις ξεπερνούν τα όρια που κρίνει ασφαλή η αστυνομία. Το αποτέλεσμα είναι ένας δημόσιος χώρος περιορισμένος λιγότερο από διάταγμα και περισσότερο από τη συνεχή απειλή που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των πολιτών.
«Τα παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο, ενώ οι εργοδότες επιμένουν οι γονείς τους να πηγαίνουν στη δουλειά», δηλώνει η Raluca Ganea, συνιδρύτρια και εκτελεστική διευθύντρια της Zazim. Όλοι είναι υπερβολικά καταβεβλημένοι από την καθημερινή ρουτίνα για να εκφράσουν οποιαδήποτε δυσαρέσκεια, προσθέτει. «Υποφέρουμε από πολλαπλές πυραυλικές επιθέσεις καθημερινά, που σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν κοιμούνται. Είναι σαν ένα εγχειρίδιο για τυράννους. Έτσι καταστέλλεται η διαμαρτυρία ή η αντιπολίτευση και μέχρι στιγμής λειτουργεί», πρόσθεσε. «Έχουμε προσπαθήσει να κάνουμε μερικές διαμαρτυρίες, αλλά οι άνθρωποι είναι απλώς πολύ κουρασμένοι για να συμμετάσχουν», λέει η Ganea για τις προσπάθειες της Zazim να αντισταθεί στον πόλεμο. «Δεν είναι τόσο ότι οι άνθρωποι σας λένε ότι δεν μπορείτε, όσο ότι η διαμαρτυρία γίνεται αδύνατη όταν μια πυραυλική επίθεση μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή».
Η υποστήριξη για τον πόλεμο κατά του Ιράν παραμένει ισχυρή στο Ισραήλ, ένα γεγονός που επιβεβαιώνεται από δημοσκοπήσεις. Ωστόσο, καθώς η κόπωση αυξάνεται και το αγανάκτηση χτίζεται για την απόφαση των ζωών τους από απομακρυσμένους ηγέτες όπως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump, οι οποίοι έχουν δείξει ελάχιστο ενδιαφέρον για την ευημερία τους, τα κοινωνικά ρήγματα που χαρακτήρισαν τον πόλεμο στη Γάζα είναι σχεδόν αναπόφευκτα, προειδοποιεί. «Είναι καταθλιπτικό», λέει. «Η μόνη απάντηση που έχουν οι άνθρωποι είναι να αισθάνονται ανίσχυροι όταν η μοίρα τους βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων όπως ο Trump και ο Netanyahu, που πραγματικά δεν τους νοιάζονται».
Όσοι έχουν τολμήσει να εκφράσουν ανοιχτά την αντίθεσή τους στον πόλεμο, συνήθως αντιμετωπίζουν περιθωριοποίηση, όπως γνωρίζει πολύ καλά ο 19χρονος Itamar Greenberg. Άνθρωποι του φτύνουν στο δρόμο. «Έρχεται σε κύματα», λέει για την κριτική που δέχεται για την αντίθεσή του στον πόλεμο κατά του Ιράν στους δρόμους της πατρίδας του, κοντά στην Tel Aviv. «Μερικές φορές με ακολουθούν, φωνάζοντας ‘προδότης’ ή ‘τρομοκράτης’». Ο Itamar είναι σαφής ότι δεν είναι τρομοκράτης, αν και φαίνεται έτοιμος να δεχτεί τον χαρακτηρισμό του προδότη αν αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν θα σταματήσει. «Στο πανεπιστήμιό μου, παντού, λένε ότι η αντίθεσή μου στον πόλεμο κατά του Ιράν είναι κατά κάποιον τρόπο υπέρβαση κόκκινης γραμμής. Για παράδειγμα, λόγω του κινδύνου για τους Ισραηλινούς ομήρους, κάποιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να καταλάβουν την αντίθεση στη γενοκτονία στη Γάζα, αλλά η αντίθεση στον πόλεμο κατά του Ιράν, του μεγάλου κακού, είναι κατά κάποιον τρόπο υπερβολική», λέει.
Σε όλο το Ισραήλ, δημοσιογράφοι και ακτιβιστές όπως ο Itamar περιγράφουν μια διάχυτη ατμόσφαιρα αυτο-λογοκρισίας και ελέγχου που, όπως λένε, αφήνει τους ανθρώπους λιγότερο ενημερωμένους για τις συνέπειες του πολέμου από τους πολίτες στο Ιράν, τους οποίους πολλοί στα μέσα ενημέρωσης τους παροτρύνουν να λυπούνται. Σε μια χώρα σε μεγάλο βαθμό ενωμένη ενάντια σε μια απειλή που, για γενιές, οι πολιτικοί τους λένε ότι είναι υπαρξιακή, η κριτική, η διαφωνία ή η αντίθεση, για την πλειοψηφία, είναι πέρα από τα όρια. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι ενσωματωμένος στην ισραηλινή κοινωνία. Τα συστήματα που χρησιμοποιεί ο στρατιωτικός λογοκριτής της χώρας σήμερα για να περιορίσει την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης προηγούνται της ίδρυσης του Ισραήλ το 1948. Επιπλέον, οι νέοι πολεμικοί περιορισμοί σχετικά με το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να μεταδοθεί από τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, πού πέφτουν και τι ζημιά έχουν προκαλέσει – που τέθηκαν σε ισχύ στις 5 Μαρτίου – σημαίνουν ότι αυτά πηγαίνουν σε μεγάλο βαθμό εντελώς ανείπωτα, λένε Ισραηλινοί δημοσιογράφοι.
Το περιοδικό +972 τεκμηρίωσε μια περίπτωση όπου δημοσιογράφοι επετράπη να καλύψουν συντρίμμια που είχαν χτυπήσει μια εκπαιδευτική εγκατάσταση, αλλά δεν ανέφεραν την πραγματική πλήξη από ιρανικό πύραυλο, ο οποίος είχε χτυπήσει επιτυχώς τον στόχο του κοντά. Ούτε τους επιτράπηκε να ερευνήσουν τον χώρο. Σε μια άλλη περίπτωση που αναφέρθηκε από το +972, δημοσιογράφοι που φωτογράφιζαν ζημιές σε ένα πολυκατοικία είπαν ότι προσέγγισαν ένας άνδρας που πίστευαν ότι συνδέεται με υπηρεσία ασφαλείας. Ζήτησε από την αστυνομία να σταματήσει τους ρεπόρτερ από το να καταγράφουν τον πραγματικό στόχο της επίθεσης, ο οποίος βρισκόταν πίσω τους. Ο αστυνομικός απάντησε ότι οι δημοσιογράφοι δεν θα είχαν παρατηρήσει την περιοχή αν δεν τους είχε υποδειχθεί, καθώς η ορατή καταστροφή επικεντρωνόταν στο πολιτικό κτίριο.
Η λογοκρισία, η οποία χαλάρωνε σταδιακά τα τελευταία χρόνια, είχε ενταθεί ξανά κατά τη διάρκεια του τρέχοντος πολέμου, δήλωσε στο Al Jazeera ο Meron Rapoport, συντάκτης στην αδελφή εφημερίδα του +972, Local Call, στα εβραϊκά. «Δεν γνωρίζουμε πραγματικά τι πλήττεται ή με τι εκρηκτικά», είπε, «οι ανακοινώσεις των IDF [ισραηλινός στρατός] αναφέρονται πάντα σε πλήγματα σε «ακατοίκητες περιοχές», κάτι που είναι περίεργο, γιατί δεν υπάρχουν πολλές ακατοίκητες περιοχές στην Tel Aviv. Είναι μια πολύ συμπαγής πόλη».
Πράγματι, το Ιράν έχει εκτοξεύσει πολλαπλούς πυραύλους προς την Tel Aviv, μερικοί από τους οποίους έχουν προκαλέσει ζημιές και τραυματισμούς – είτε από τους ίδιους τους πυραύλους είτε από συντρίμμια που έπεσαν μετά την αναχαίτιση. Πιο πρόσφατα, οι πύραυλοι ενεργοποίησαν σειρήνες αεροπορικής επιδρομής στην πόλη, όπου τεράστιες τρύπες σχίστηκαν σε ένα πολυώροφο κτίριο διαμερισμάτων. Η ισραηλινή υπηρεσία επειγόντων ιατρικών περιστατικών Magen David Adom ανέφερε: «Έξι άνθρωποι τραυματίστηκαν ελαφρά σε τέσσερις διαφορετικές τοποθεσίες». «Είναι περίεργο», λέει ο Rapoport. «Οι Ισραηλινοί σχολιαστές λένε πάντα πόσο οι Ιρανοί πολίτες δεν έχουν ιδέα πόσο άσχημα χτυπιούνται. Η ειρωνεία είναι ότι πιθανώς έχουν καλύτερη εικόνα για το πόσο σκληρά χτυπιέται το Ισραήλ από τους περισσότερους Ισραηλινούς».
