Στις πρώτες πρωινές ώρες της 11ης Μαρτίου 2026, ο Mohammad al-Ahmad ξυπνούσε πανικόβλητος στο σπίτι του στο Μπερούτ, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του και τα παιδιά τους. Μια έκρηξη, γύρω στις 5:20 π.μ., διέκοψε την ηρεμία τους. “Ήθελα να δω αν είναι καλά τα παιδιά μου και τότε συνέβη μια δεύτερη έκρηξη”, δήλωσε ο al-Ahmad στο Al Jazeera, καθώς καθόταν σε ένα σούπερ μάρκετ απέναντι από τον τόπο της έκρηξης στη γειτονιά Aicha Bakkar.
Η επίθεση προκάλεσε την ολοσχερή καταστροφή δύο ορόφων σε ένα πολυώροφο κτίριο κατοικιών, αφήνοντας τον δρόμο καλυμμένο από γυαλιά, μπετόν και σκόνη. Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας του Λιβάνου, τέσσερα άτομα τραυματίστηκαν. Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι το διαμέρισμα χρησιμοποιούνταν από τη Jama’a Islamiye (το Ισλαμικό Κόμμα), αν και η οργάνωση διέψευσε ότι στοχοποιήθηκαν μέλη ή γραφεία της.
Ο al-Ahmad, του οποίου το διαμέρισμα βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο πληγέν κτίριο και στον ίδιο όροφο, περιέγραψε εκτεταμένες ζημιές: “Τα γυαλιά είναι παντού στο πάτωμα, όλα είναι σπασμένα. Το σπίτι έχει πολλές ζημιές”. Ευτυχώς, μια τρίτη εκρηκτική ύλη βρέθηκε αχρησιμοποίητη. “Ευχαριστώ τον Θεό που δεν εξερράγη”, ανέφερε, “αν είχε εκραγεί, οι ζημιές θα ήταν πολύ χειρότερες”.
Η ένταση των εχθροπραξιών μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου έχει αυξηθεί, με το Ισραήλ να εντείνει τις επιθέσεις του τη Δευτέρα, 2 Μαρτίου, μετά από επίθεση της Χεζμπολάχ στο Ισραήλ, την πρώτη εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο. Η Χεζμπολάχ δήλωσε ότι απαντούσε στη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενέι, δύο ημέρες νωρίτερα. Παρά την ύπαρξη κατάπαυσης του πυρός από τις 27 Νοεμβρίου 2024, ο ΟΗΕ και η λιβανέζικη κυβέρνηση καταμετρούν πάνω από 15.000 παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός από ισραηλινής πλευράς.
Μετά την αντίδραση της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ αύξησε τις επιθέσεις του στο νότο και οι δυνάμεις του προχώρησαν βαθύτερα σε λιβανέζικο έδαφος, εμπλακείσες σε μάχες με τη Χεζμπολάχ σε ορισμένα χωριά του νότου. Το Ισραήλ εξέδωσε επίσης εντολές εκκένωσης για ολόκληρο τον νότιο Λίβανο, τα νότια προάστια του Μπερούτ (γνωστά ως Dahiyeh) και μερικά χωριά στην ανατολική κοιλάδα Μπεκάα, οδηγώντας σε μια μαζική κρίση εκτοπισμού τουλάχιστον 800.000 ανθρώπων, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Λιβάνου.
Το Ισραήλ έχει ξαναρχίσει να χτυπά το Dahiyeh πολλές φορές την ημέρα. Ωστόσο, πριν από την επίθεση της Τετάρτης, είχε χτυπήσει την κεντρική πόλη του Μπερούτ μόνο μία φορά. Αυτό το γεγονός έχει ανησυχήσει τους κατοίκους της πόλης, οι οποίοι θεωρούσαν ότι οι περιοχές τους ήταν ασφαλείς. Ενώ το 2024 το Ισραήλ πραγματοποίησε πολλαπλές επιθέσεις στην κεντρική πόλη του Μπερούτ και στόχευσε σε κάθε περιοχή του Λιβάνου, ακόμη και σε αυτές όπου η Χεζμπολάχ ή οι υποστηρικτές της δεν είχαν ισχυρή παρουσία.
Ο Nicholas Blanford, επίτιμος ερευνητής στο Atlantic Council, δήλωσε στο Al Jazeera ότι οι Ισραηλινοί ακολουθούν παρόμοιο μοτίβο με το 2024: “Βρίσκουν τους στόχους τους και τους χτυπούν όπου κι αν βρίσκονται”, είπε. “Οι Ισραηλινοί θα χτυπήσουν στόχους όπου κρίνουν σκόπιμο”, πρόσθεσε. “Δεν πιστεύω ότι τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα η τοποθεσία, αν είναι σε σουνιτική, χριστιανική περιοχή, ή οπουδήποτε αλλού”.
Οι κάτοικοι της Aicha Bakkar δήλωσαν ότι η αίσθηση σχετικής ασφάλειας τους έχει διαταραχθεί πλήρως από την επίθεση της Τετάρτης. Ο Ahmad Ballout, 66χρονος συνταξιούχος καθηγητής αγγλικών, που ζει στον πρώτο όροφο του κτιρίου απέναντι από το πληγέν, είχε φύγει από το σπίτι του κοντά στη Sidon, στο νότιο Λίβανο, το 2023, όταν άρχισαν οι συγκρούσεις μεταξύ Χεζμπολάχ και Ισραήλ, και είχε νοικιάσει ένα επιπλωμένο διαμέρισμα στο Μπερούτ. Η δύναμη της έκρηξης τον εκτόξευσε στο πάτωμα του σαλονιού, σπάζοντας τα τζάμια και προκαλώντας ζημιές στο μπαλκόνι του. “Μου πήρε λίγο χρόνο να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε”, είπε. “Τώρα, πονάω. Ήταν μια μεγάλη επίθεση, αλλά ο Θεός ας βοηθήσει όλους τους άλλους”.
Πολλά γειτονικά κτίρια υπέστησαν ζημιές. Σε δύο ορόφους του κτιρίου που στοχοποιήθηκε, οι εξωτερικοί τοίχοι είχαν εξαφανιστεί. Εσωτερικά, σκόνη και συντρίμμια κάλυπταν ένα χαλί που κρεμόταν από την πρόσοψη του κτιρίου και ένα στρώμα που κατέληξε σε έναν εσωτερικό τοίχο. Αυτοκίνητα στο ισόγειο είχαν σπασμένες παρμπρίζ από τα συντρίμμια που έπεφταν. Σοκαρισμένοι γείτονες παρακολουθούσαν από τα μπαλκόνια τους, με κάποιους να έχουν υποστεί ζημιές στα σιδερένια ή γυάλινα στοιχεία.
Ο Ballout τόνισε ότι η επίθεση όχι μόνο προκάλεσε ζημιές στο διαμέρισμά του, αλλά διέλυσε την ψευδαίσθηση ασφάλειας που ένιωθε. “Δεν φοβόμασταν πριν, αλλά τώρα φοβόμαστε”, είπε. Αυτός ο φόβος έχει οδηγήσει σε απογοήτευση στη γειτονιά. Μια γυναίκα που περπατούσε δίπλα στον τόπο της επίθεσης φώναξε: “Δεν το ζητήσαμε αυτό!”.
Στη γωνία του δρόμου, ο Bilal Ahmad έβγαινε από το κτίριο του αδελφού του με την μικρή του κόρη. “Δεν καταλαβαίνω”, είπε στο Al Jazeera. Ο στόχος της επίθεσης δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί από το Ισραήλ, τη Χεζμπολάχ ή την κυβέρνηση του Λιβάνου. Ωστόσο, ο Ahmad εξέφρασε την άποψη ότι ομάδες που γνωρίζουν ότι είναι ισραηλινοί στόχοι δεν πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο άλλους κατοίκους παραμένοντας εκεί. “Οι άνθρωποι εδώ, πού πρέπει να πάνε [για να είναι ασφαλείς]; Να καθίσουν στην άμμο στη θάλασσα, αλλά να μην μπαίνουν ανάμεσα σε οικογένειες και παιδιά”, είπε.
Η επίθεση έχει επίσης προκαλέσει μια σειρά από αιτήματα που οδηγούνται από τον φόβο. Λίγοι ντόπιοι έχουν ζητήσει από την κυβέρνηση του Λιβάνου να τους προστατεύσει ελέγχοντας ποιος εισέρχεται στις γειτονιές τους. “Στον τελευταίο πόλεμο αυτό δεν συνέβη”, είπε ο al-Ahmad. “Οι άνθρωποι σε κάθε περιοχή, όχι μόνο σε αυτήν, πρέπει να γνωρίζουν ποιος έρχεται και ποιος φεύγει και να παρακολουθούνται. Πολλοί άνθρωποι τραυματίστηκαν χωρίς να φταίνε καθόλου”.
Ο al-Ahmad ανησυχεί για τον αντίκτυπο στους δύο γιους του – ο μεγαλύτερος είναι τεσσάρων ετών και ο μικρότερος μόλις ενός. Ο ένας από αυτούς έχει δυσκολία στην ομιλία και επισκέπτεται λογοθεραπευτή. Ο al-Ahmad φοβάται ότι το τραύμα του συμβάντος θα επηρεάσει περαιτέρω την ομιλία του γιου του. “Δεν το ζητήσαμε αυτό και δεν μπορούμε να το αντέξουμε”, είπε, με τα μάτια του να βουρκώνουν. “Όποιος θέλει να το κάνει αυτό, ας φύγει από αυτήν την περιοχή. Οι άνθρωποι έχουν χορτάσει. Είναι μια πολυσύχναστη περιοχή και φιλοξενούμε ανθρώπους που είναι ακόμη πιο χορτασμένοι”.
Ωστόσο, ο al-Ahmad δεν ζητά απαγόρευση φιλοξενίας εκτοπισμένων. “Δεν μας πειράζει που οι εκτοπισμένοι βρίσκονται εδώ, δεχόμαστε τους πάντες, Λιβανέζους και ακόμα και Σύριους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους. Δεχόμαστε οποιονδήποτε, αλλά δεν θα δεχτούμε τον κίνδυνο”. Ο al-Ahmad δηλώνει ότι δεν μπορεί να εγκαταλείψει τη γειτονιά: το σπίτι του είναι εκεί, όπως και οι επιχειρήσεις του, συμπεριλαμβανομένης της εταιρείας ηλεκτροδότησης όπου εργάζεται με τον κουνιάδο του. “Υπάρχει πολύ περισσότερος φόβος από πριν”, είπε, καθισμένος στο σούπερ μάρκετ και κοιτάζοντας στο κενό. “Από εδώ και στο εξής, πρέπει να γνωρίζουμε ποιος είναι ποιος σε κάθε κτίριο”.
