Η παρουσία του Donald Trump στη σύνοδο κορυφής του NATO στην Άγκυρα στις 8 Ιουλίου 2026, εν μέσω κλιμακούμενης αντι-ιρανικής ρητορικής, δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική συνάντηση. Σύμφωνα με την ανάλυση, σηματοδοτεί την αναδιάταξη των στρατηγικών υπολογισμών των Ηνωμένων Πολιτειών έναντι του Ιράν και του αποκαλούμενου «άξονα της αντίστασης».

Η νέα στρατηγική της Ουάσιγκτον κινείται πέρα από το παραδοσιακό μοντέλο άμεσης πίεσης, το οποίο έχει αποδειχθεί ανεπαρκές, προς ένα υβριδικό και πολυεπίπεδο μοντέλο. Ο στόχος είναι να εξαναγκαστεί ο μηχανισμός λήψης αποφάσεων της Τεχεράνης να αναλώσει τις δυνάμεις του στη διαχείριση ταυτόχρονων κρίσεων στο εσωτερικό της χώρας, στα σύνορά της, αλλά και σε ολόκληρο το δίκτυο των περιφερειακών της συμμαχιών.

Σε εσωτερικό επίπεδο, η στρατηγική αυτή στοχεύει στην αποσταθεροποίηση υποδομών κρίσιμης σημασίας, όπως η ενέργεια, το νερό και οι μεταφορές, αυξάνοντας το κόστος διακυβέρνησης. Παράλληλα, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να μετατρέψουν το ζήτημα του Ιράν σε κοινή ανησυχία του δυτικού συνασπισμού, χρησιμοποιώντας το NATO ως όχημα πολιτικής και στρατιωτικής ευθυγράμμισης.

Η σύνοδος στην Τουρκία εξυπηρετεί τέσσερις βασικούς στόχους: τη στερεοποίηση της συμμαχίας κατά του Ιράν, τη νομιμοποίηση μελλοντικών παρεμβάσεων, τον συντονισμό με την Τουρκία για την αξιοποίηση των περιφερειακών της δυνατοτήτων και την εργαλειοποίηση της κατάστασης στη Συρία για την άσκηση πίεσης στη Χεζμπολάχ και στον Λίβανο.

Ανάλογες κινήσεις παρατηρούνται στη Γάζα, όπου επιδιώκεται μια νέα δημογραφική και εδαφική διαμόρφωση, καθώς και στην Υεμένη, όπου η Mossad φέρεται να έχει συστήσει ειδικό γραφείο για το κίνημα Ansar Allah, καθιστώντας την περιοχή ένα κρίσιμο θέατρο πιθανών επιχειρήσεων. Ωστόσο, η ανάλυση υπογραμμίζει ότι αυτό το σχέδιο είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, καθώς παραγνωρίζει τις κοινωνικές πραγματικότητες και τη βαθιά ριζωμένη βούληση των λαών της περιοχής, η οποία δεν μπορεί να υποταχθεί σε εξωτερικά επιβεβλημένα σχέδια.